Chapter 4

7 pm. Forbes Park.

Hindi makahinga si Jana sa kaba suot ang pale pink dress na pinabili ni Jinu. Simple, sleeveless, hanggang tuhod, pero elegante. Size small, pero parang sinukat talaga para sa kanya. Yung buhok niya, kinulot-kulot na pinagawa pa ng stylist na pinatawag ni Jinu kaninang 3pm sa penthouse mismo. Yung sapatos, 3-inches ang heels — first time niya magsuot ng ganun kamahal. Sa box pa lang, 45,000 pesos na.

Sa salamin ng elevator ng penthouse, tinitigan niya sarili niya. Napangiti siya. Hindi na siya si Jana Santos na taga-Valle Verde na laging naka-ponytail at naka-uniform na white polo as EA. Ibang tao ang nasa salamin. Mukhang mayaman. Napakaganda. Mukhang Mrs. Kale Alcantara na.

Pero sa loob, nanginginig siya.

"Nahihirapan ka maglakad," bulong ni Jinu nang makababa sila ng kotse at hawak ang bewang niya. Naka-black tuxedo si Jinu, walang bowtie, nakabukas ang unang butones ng puting polo. Amoy na amoy niya ang pabango nito — yung pabango na naamoy niya kagabi sa penthouse. He looked even more handsome.

"First time ko po mag-heels ng ganito kataas," bulong ni Jana habang pilit naglalakad sa cobblestones ng garden ni Lola. Kahit nahihirapan, she regained her composure and moved with confidence.

"Don't call me po. Mamaya, Jinu or love. Baka magduda sila. At wag kang kakabahan. Lola is strict pero mabait. So act naturally."

"Paano mag-act na happy at natural kung kinakabahan ako?"

"Just hold my hand and smile. Like last night nung hawak ko bewang mo. That's an order. Act. Huwag na huwag ka sumablay. I'm not paying you for nothing."

Namula si Jana. Naalala niya ang Rule number 2 kagabi sa penthouse.

Bumukas ang malaking gate ng mansyon. Isang lumang mansyon pero napakaganda. May mga fairy lights sa buong garden, may live violin quartet sa gilid, may long table na puno ng bulaklak. May mga 30 na bisita lang, pero lahat naka-gown at naka-tuxedo. Mga tunay na mayayaman ng Forbes Park.

At sa gitna, nakaupo ang isang matandang babae na naka-red gown, puting-puti ang buhok na naka-pusod, pero ang tindig, parang aristocrat. Naka-pearl necklace at may hawak na tungkod na may gold handle.

Si Lola Amara Alcantara. Ang Lola ni Jinu na nagpalaki sa kanya noong naghiwalay ang parents niya.

"Jinu! Apo!" sigaw ni Lola pag nakita si Jinu. Tumayo ito kahit may tungkod at niyakap si Jinu nang mahigpit. "My favorite apo!"

"Lola, happy birthday," bati ni Jinu at hinalikan pisngi ni Lola. "78 ka na pero mukha ka pa ring 60."

"Bolero ka talaga! Mana ka sa Lolo mo!" Natatawang tinanggap nito ang regalo ng apo.

Tapos tiningnan ni Lola si Jana. Mula ulo hanggang paa. Parang sinusukat ang pagkatao niya.

"Ikaw na ba ang sinasabi ng apo ko na Jana? Yung EA na naging asawa?"

Nanigas si Jana. "A-ako po, Lola. Ako po si Jana Santos— Alcantara po. Happy birthday po."

Lumapit si Lola. Hinawakan ang dalawang kamay ni Jana habang nakatitig sa kanya.

"Ang ganda mo pala sa personal. Nakita ko na ang picture mo. Pero mas maganda ka pala sa personal. Bakit ang slim mo? Kumakain ka ba? Pinapakain ka ba nitong apo ko?"

"Of course naman grandma— "

"Good. Good! So totoo na talaga? Kinasal na kayo? Walang sinabi sa akin? Jinu Kale Alcantara, you married without me knowing? Apo nga ba kita, " sermon ng lola niya.

Biglang sumingit si Jinu at hinawakan ang kamay ni Jana. Interlaced fingers. Nagulat si Jana pero hindi na bumitaw.

"Lola, sabi ko sayo private lang muna. Gusto ni Jana ng intimate wedding. Di ba, Love?

Next is the grand wedding. Syempre hindi ako papayag na wala ka, " paliwanag ni Jinu.

Napatingin si Jana kay Jinu. Love. Kaya niya ba sabihin yun? Bakit parang kinikiliti ang puso niya?

"Ah— opo Lola. Gusto po— gusto namin simple lang. Ayaw ko po ng stress," sabi ni Jana at pinilit ngumiti habang hawak ni Jinu ang kamay niya. Ang init ng kamay ni Jinu, parang nakukuryente siya. Ganito pala ang feeling kapag ka-holding hands ang isang Jinu Kale Alcantara. Hindi niya maipaliwanag kung bakit nagugustuhan niya.

"Simple? Eh yung apo ko simpleng tao ba? Simula bata yan, magarbo na! Nung 7 years old yan, gusto niya buong Forbes Park ang birthday niya! Ngayon magpapakasal, gusto simple?"

"Lola, 7 years lang old ako nun. Matanda na ako ngayon. Gusto ko tahimik lang," reklamo ni Jinu habang nakahawak pa rin kay Jana.

"At ngayon 29 ka na at kinasal ka nang hindi ko alam! Saan kayo kinasal? Saan ang marriage certificate? Gusto ko makita!"

Nagkatinginan ang dalawa. Hindi nila napag-usapan to. Sa papel lang kasi sila kasal, na-process lang ni Atty. Reyes kagabi.

"Sa— sa Tagaytay po Lola. Kami lang dalawa, lawyer at pastor." mabilis na sagot ni Jana, naalala yung binulong ni Jinu kagabi na Tagaytay ang sabihin pag nagtanong si Lola.

"Tagaytay? Bakit Tagaytay? At bakit hindi mo ako ininvite? Ako ang Lola! Ako ang nagpalaki sayo . Ako dapat ang unang may alam ng lahat! Ako ang nanay mo simula 6 years old ka Jinu!"

"Lola, next time, magpapakasal ulit kami. Promise. Big celebration. " At tumingin si Jinu kay Jana na parang naghihintay na sumang-ayon.

"Opo Lola, promise po. Magpa-party po kami. I-invite po namin lahat ng gusto niyo i-invite," sabi ni Jana.

Hinila ni Lola si Jana papunta sa main table. "Halika, upo ka sa tabi ko. Jinu, kumuha ka ng pagkain para sa asawa mo! Payat na payat na oh! Hindi mo ba pinapakain?"

Naiwan si Jinu na parang na-busted at napilitang kumuha ng pagkain.

Sa dinner, katabi ni Jana si Lola. Sa harap niya, mga Tita at Tito ni Jinu na ang tingin sa kanya parang sinisiyasat kung gold digger ba siya.