LOGINNakita na kaya ni Ralph ang mag-ina at tuluyan na kayang nalagay sa panganib ang mga buhay nila? Kita kits po sa susunod na kabanata! Maraming salamat!
Ako naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
MitchHindi ko maiwasan na kabahan habang hinihintay ang sagot niya.Tahimik lang siya sa tabi ko, nakatanaw sa malayo na parang binubuo pa sa isip niya kung paano niya sasabihin ang dapat sabihin. Ramdam ko agad na hindi ito simpleng bagay lang.“Love…” mahina kong tawag ulit, this time mas may hal
MitchHindi ko alam kung bakit parang mas mabilis ang tibok ng puso ko habang paakyat ako ng rooftop. Ilang beses ko nang ginawa ’to—yung tahimik na paglabas ng kwarto, yung pagtingin sa hallway para siguraduhin na walang makakakita, at yung pagpasok sa elevator na may halong excitement at kaba.Per
ChandlerHindi ko agad inalis ang labi ko sa kanya. Hindi iyon yung tipo ng halik na minamadali o pabigla-bigla—kundi yung dahan-dahan, yung parang sinusulit mo bawat segundo dahil alam mong hindi palaging may ganitong pagkakataon.Ramdam ko kung paano siya bahagyang nanigas sa una, pero ilang sanda
Chandler“Shouldn’t I be?” mahina kong sagot habang nakatitig pa rin sa kanya.Ilang segundo siyang natahimik, tapos bigla siyang napangiti. Yung tipong hindi niya naitago, yung may halong kilig at hiya.“Ang seryoso mo naman,” sagot niya, sabay iwas ng tingin.“Serious ako,” tugon ko agad, hindi ko
Third Person “Wala pa rin bang balita sa pinsan mo?” tanong ni Mang Vergel kay Chessa habang sabay-sabay silang kumakain ng tanghalian. Mabigat ang kanyang tono, halatang may halong inis at pagkadismaya. Si Nat-Nat, ang bunsong anak, ay tahimik lamang na nakikinig. Hindi siya nakikisali sa usapan,
NoelleNalilito ako sa boss ko. Nagtataka ako kung bakit kailangan pa niya ng personal na alalay. Hindi ko nga alam kung alalay ba ang tawag sa akin. Ang sabi kasi ay sa silid na ookupahin niya lang ako magtatrabaho. Paano kung wala naman siya doon? Ano, tutunganga ako?Ngayon ay bago na rin ang shi
Third PersonPagkatapos ng kanilang pag-uusap, nagkatitigan ang mag-asawang Maximus at Sarina. Saglit silang nanahimik, ngunit sa kabila ng katahimikan ay dama ang init ng pagmamahal sa kanilang mga mata. Unti-unting sumilay ang isang mapaglarong ngiti sa labi ni Maximus, halatang may kung anong kas
NoelleAno daw?Ano ang sinasabi niya?Bakit niya ako biglang niyaya ng kasal?Naloloko na ba siya?Nabagok ba ang amo ko na ‘to?Hindi sa ayaw ko. I really need a husband at kanina lang ay iniisip ko na kung pwede ay iyon ang tulong na ibigay niya sa akin.Pero ang marinig iyon sa bibig niya mismo







