Mag-log inAng sakit sa ulo niyan, Chancy. Kahit ako ay hindi matatahimik kapag ganyan.
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Third Person “Wala pa rin bang balita sa pinsan mo?” tanong ni Mang Vergel kay Chessa habang sabay-sabay silang kumakain ng tanghalian. Mabigat ang kanyang tono, halatang may halong inis at pagkadismaya. Si Nat-Nat, ang bunsong anak, ay tahimik lamang na nakikinig. Hindi siya nakikisali sa usapan,
NoelleNalilito ako sa boss ko. Nagtataka ako kung bakit kailangan pa niya ng personal na alalay. Hindi ko nga alam kung alalay ba ang tawag sa akin. Ang sabi kasi ay sa silid na ookupahin niya lang ako magtatrabaho. Paano kung wala naman siya doon? Ano, tutunganga ako?Ngayon ay bago na rin ang shi
Third PersonPagkatapos ng kanilang pag-uusap, nagkatitigan ang mag-asawang Maximus at Sarina. Saglit silang nanahimik, ngunit sa kabila ng katahimikan ay dama ang init ng pagmamahal sa kanilang mga mata. Unti-unting sumilay ang isang mapaglarong ngiti sa labi ni Maximus, halatang may kung anong kas
NoelleAno daw?Ano ang sinasabi niya?Bakit niya ako biglang niyaya ng kasal?Naloloko na ba siya?Nabagok ba ang amo ko na ‘to?Hindi sa ayaw ko. I really need a husband at kanina lang ay iniisip ko na kung pwede ay iyon ang tulong na ibigay niya sa akin.Pero ang marinig iyon sa bibig niya mismo







