MasukSana nga, Chanton matibay na lead na ang nalaman ni Lualhati.
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
At ngayon, sinasabi ng doktor ko na may pag-asa. Na kung susugal ako, kung haharapin ko ang isa pang operasyon, baka makamit ko na ‘yung bagay na halos mawala na sa panaginip ko, ang makalakad nang tuluyan. Nang walang saklay. Nang walang takot.“What do you mean?” tanong ko habang pinipigilan ang p
Chansen“Ikaw na ang bahala sa ITech dahil gusto kong si Chansen na ang mamahala sa ML Bank,” seryosong pahayag ni Dad na nakatingin kay Kuya Chancy habang naglalapag ng mga dokumento sa harap namin.Ilang buwan pa lang mula nang ikasal sina Kuya Chancy at Ate Gianna, pero halatang-halata na ang glo
Gianna“Isang buwan na si Baby JR, Moma. Hindi ako makapaniwala.” Punong-puno ng pagmamahal ang tinig ni Chancy habang kinarga niya ang aming anak, ang maliit naming himala, na mahimbing na natutulog sa kanyang bisig. Nakatayo siya sa harap ko, nakasuot ng simpleng puting sando at boxers, pero sa p
GiannaAraw-araw na kaming umaalis ni Chancy para asikasuhin ang aming kasal. Noong una, siya pa ang nagda-drive para sa amin, lagi siyang excited, masayang masaya na siya ang nagdadala sa aming mag-ina. Pero matapos ang huling visit namin sa shop nila Ate Cha, hinayaan na namin si Manong Steve na a







