LOGINHmmm... ano, ilalantad nyo na ba?
ChandlerLumipas pa ang dalawang araw at gaya ng naging routine namin nitong mga nakaraan, magka-video call ulit kami ni Mitch habang nagla-lunch ako. Nakakatuwa dahil kahit pareho kaming abala sa kani-kaniyang mga ginagawa, parang nagawa pa rin naming humanap ng paraan para magkaroon ng oras para s
ChandlerSa totoo lang, kung tatanungin ako ilang buwan na ang nakalipas, malamang sasabihin kong isa sa pinaka-boring na bagay sa mundo ang buhay sa opisina.Kumpara sa adrenaline ng esports, sa ingay ng tournaments, at sa walang katapusang galaw sa ArmyGamers HQ, napakatahimik ng corporate environ
Chandler“Sigurado ka bang okay ka lang?”Napaangat ako ng tingin mula sa financial report na binabasa ko nang marinig ko ang tanong ni Kuya Chanden. Kanina pa niya ako tinatanong ng kung anu-anong bersyon ng parehong bagay simula nang dumating ako sa opisina niya ngayong umaga. Sa puntong ito ay ha
Nakasuot siya ng simpleng gray na shirt at jogging pants, ngunit kahit gaano siya kasimple manamit, hindi pa rin nawawala ang natural niyang presensya. Gayunpaman, mas napansin ko ang seryosong ekspresyon sa kanyang mukha kaysa sa hitsura niya.Ibinaba ko ang cellphone ko at napabuntong-hininga.“Hi
MitchPagkagaling namin sa Tagaytay ay diretso naming hinatid sina Mama at Papa pauwi sa bahay. Ayaw sana nilang magmadali kaming umalis, ngunit pareho naming alam ni Chandler na kailangan na rin naming bumalik sa HQ. Ilang araw na rin kaming halos walang inasikasong trabaho at siguradong may mga ba
"Papa," panimula niya habang nakatingin kay Papa, "nagsampa na ng kaso ang kapatid ko laban sa taong nag-frame sa inyo."Agad na nawala ang ngiti sa mga mukha namin.Napatingin kaming lahat sa kanya."Sino?" tanong ni Papa habang bahagyang umayos ng upo.Hindi agad sumagot si Chandler na para bang g
Third Person“Sigurado ka ba sa ginawa mo, Dad?” tanong ni Brando habang mariing nakatitig sa kanyang ama. Halata sa tinig nito ang pag-aalinlangan, ang kaba na unti-unting sumisingit sa kanyang dibdib.Tumigil si Conrado sa paglalakad, saka siya nilingon nang may malamig na tingin. “At sa tingin mo
Third PersonSamantala, si Conrado ay hindi mapakali sa loob ng kanyang malawak at tahimik na sala. Nakaupo siya sa kanyang usual na upuan habang hawak-hawak ang kanyang cellphone na para bang ito na lang ang natitirang kasangkapan para manatili siyang may kontrol.Isa-isa niyang tinatawagan ang ila
NoelleHindi ako pumasok ngayong araw. Hindi dahil tamad ako o baka kaunti rin, pero ang totoo ay bigla na lang bumigat ang pakiramdam ko. Kagaya ng nararamdaman ko ng malaman kong buntis pala ako. Siguro ay umiral na naman ang tantrums ng baby namin.Napangiti ako sa aking naisip. Hinagod koang aki
Noelle“Diretso na tayo sa ospital, Lovey,” mariing sambit ni Chanden habang hawak ang manibela.Hindi na ako nakaimik. Parang bigla na lamang akong pinagsakluban ng langit at lupa. Nanghihina ako at nanlalamig ang buong katawan ko. Ang puso ko’y bumibilis ang tibok habang unti-unting sumisikip ang







