LOGINPaano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
ChancyMinsan pala, hindi kailangang sumigaw para maramdaman mong panalo ka. Hindi kailangang magpaliwanag nang paulit-ulit, hindi kailangang pilitin ang sarili mong ipaglaban kapag kusa kang pinili.Gising ako, pero pinipikit-pikit ko pa ang mga mata ko para lang maamoy ko ang buhok ni Gianna sa il
GiannaPagkagaling sa Wedding Bells ay balak na sana naming umuwi. Pagod na rin ako, at gusto ko nang mahiga kasama si Baby JR. Pero bigla na lang may naisip si Chancy.“Dumaan tayo sa restaurant, gusto kong kumain ng pasta... saka pizza na may maraming cheese,” sabi niya habang nakaakbay sa akin. “
ChancyPagkaalis nina Mommy at Daddy, muling nanumbalik ang katahimikan sa condo. Pero iba na iyon, hindi na ito nakakabingi o nakakapanindig-balahibo. Para bang naging mas kalmado ang lahat at mas magaan.Second day na namin sa condo. Tahimik lang ang paligid, pero sa loob ko’y may magulong damdami
EstellaBigla akong napabalikwas ng bangon nang biglang bumukas ang pinto at doon lumitaw si Chansen, parang eksenang sinadya para manggulo ng mood. Walang kaabog-abog, walang katok, basta na lang pumasok na akala mo ay bahay niya lang ‘to. Well technically, oo. Pero sana man lang may respeto sa per







