LOGINLove mo na talaga??? OMG!!
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
Chansen“Kamusta ang online banking?” tanong ko, sabay tingin kay Joshua, ang aming IT Head.Yes, hindi pa tapos ang meeting. Ilang department heads pa rin ang kaharap ko ngayon. Ang session na ito kasi ay hindi lang tungkol sa concerns ng mga empleyado o pangangailangan ng branches, kundi pati na r
Estella“Gusto ko yung ganito, Wifey. Pakiramdam ko mas nakilala kita ng lubos. Now I know how strong you are, and I’m really proud of you.”Ngumiti ako at tumingin sa kanya nang mas malapít. “Ako rin, Chansen. Gusto ko yung ganito, yung makilala ka ng lubusan at hindi lang dahil sa social media.” K
EstellaSa isang mamahaling french restaurant ako dinala ni Chansen. Hindi naman sa first time ko sa ganitong klase ng establishment. May pera din naman ako, hindi nga lang kasing dami ng sa kanya. Kaya lang, mas sanay at mas gusto ko pa rin sa mga simpleng kainan. Yung tipong masikip, maingay, at a
EstellaNilapag na ng waiter ang mga in-order namin at halos mapanganga ako. Talagang pang-five-star ang presentation at masasarap ang amoy. Hindi ko mapigilan ang mapalunok habang nakatitig sa mga plato. Parang fiesta sa mesa.“You’re drooling, Wifey,” natatawang sabi ni Chansen. Yung mata niya nag







