MasukAyan ang dapat na siguruhin ni Chanden sa ngayon.
Napangiti ako nang hindi ko namamalayan.“Grabe ka,” mahina kong bulong habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. “Finals na mamaya, pero parang wala kang kalaban kundi tulog.”Umupo ako sa gilid ng kama at saglit siyang pinagmasdan. Sa ganitong mga sandali ko siya mas nakikita, yung hindi siya player
ChandlerMatagal ko na itong naiisip, pero ngayon ko lang talaga naramdaman na gusto ko na siyang gawin.Gusto kong ipakilala si Mitch sa mga kaibigan ko—hindi bilang player, hindi bilang sikat na streamer, kundi bilang taong mahal ko. Yung version niya na ako lang ang nakakakita kapag kaming dalawa
Hindi lang pala ako ang totoong nagmamahal sa kanya—kundi siya rin sa akin.Hindi iyon yung tipong basta lang nasabi sa init ng sandali o nadala lang ng nangyari sa amin. Ramdam ko iyon sa paraan ng pagtingin niya, sa kung paano niya ako alagaan kahit sa maliliit na bagay, at sa kung gaano siya kasi
Chandler“Uy, anong nangyayari sa’yo?”Napabalik ako sa realidad nang marinig ko ang boses ni Mitch—magaan, pero may halong pag-aalala. Pagtingin ko sa kanya, agad kong napansin kung gaano siya kalapit. Hawak niya ang kutsara, may laman na kanin at ulam, nakatapat mismo sa bibig ko habang titig na t
Dahil doon, halos hindi na kami nagkakaroon ni Chandler ng pagkakataon na makapag-isa. Sa umaga, kanya-kanya kaming focus sa training. Sa hapon naman, ako ay abala sa livestreams at content creation, habang siya ay laging may kausap, may inaasikaso bilang team owner. Para bang pareho kaming umiikot
MitchMay kung anong nagbago sa akin—hindi ko agad maipaliwanag, pero ramdam na ramdam ko.Pagkatapos ng nangyari sa amin ni Chandler, parang may naiwan siyang bakas sa buong pagkatao ko. Hindi lang sa isip ko, kundi pati sa katawan ko.Kahit anong pilit kong mag-focus sa ibang bagay, bumabalik at b
Napailing ako, sabay mahinang tawa. “Ayun na naman. Wala pa nga tayo sa venue, selos na agad ang iniisip.”“Hindi ako nagseselos,” mabilis niyang depensa, pero obvious sa tono niya. “Ayoko lang kasi na makipag-usap ka kay Tristan nang matagal. Lalo na at nasa tabi mo siya buong gabi. Wifey, hindi ak
“Talaga?” halos mapalakas ang boses ni Kuya Channing, obvious ang gulat. “At pumayag ang ISC na mapasama ang Honorable doon?”“Ang game lang natin,” may halong proud na ngiti si Kuya Chancy, “ang natatanging online game na kabilang sa line-up ng mga physical sports mapaoutdoor or indoor.”“Hay, sala
Estella“You said, galing ka sa orphanage? Dati ay madalas din ako sa mga ganon, baka nagkita na tayo before.” Walang halong panghuhusga o kung anuman ang reaksyon ni Dra. Sarina. Sa tono pa lang niya, ramdam kong sincere siya. Hindi ko naramdaman na parang minamaliit niya ang pinanggalingan ko.“Ac
Doon sumilay ang malawak na ngiti sa kanyang mga labi. At napakagwapo niya talaga. Hindi ako magsasawang pagmasdan ang kanyang mukha kahit na sa habangbuhay ko pa gawin iyon."Isa pa," patuloy ko. "Pwede mong sabihin sa akin kung hindi mo gusto na isang ulila ang napangasawa mo..." mahina kong dugto







