로그인MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Chansen“Umayos ka, Chansen ha!” halos pasigaw niyang sabi, habang nakakunot ang noo at halatang pigil ang gigil.“My love naman,” sagot ko, pilit na kalmado pero medyo natatawa sa loob-loob, “sa pangalan mo na ako tinawag.”“Paanong hindi ako magagalit? Nakakainis ka talaga. Sinong taong may mahal
Honey“Anong ginagawa mo dito?” ulit kong tanong nang basta na lamang siyang pumasok at diretsong isinara ang pinto na parang siya ang may-ari ng condo ko.Bumaling siya sa akin, halatang bad trip pa rin. “Bakit basta-basta ka nagbubukas ng pinto mo?” singhal niyang tanong.Napakurap ako. Is he seri
Chansen“My love, okay ka lang ba?” tanong ko habang saglit ko siyang tinignan sa rearview mirror. Ramdam ko agad ang kirot ng pag-aalala sa dibdib ko nang makita ko siyang nakasandal, parang pagod, habang nasa backseat kasama ang dalawang bata. Ako naman ay nakatutok sa pagmamaneho papunta sa bahay
Estella Nagulat na lang ako nang biglang may humila sa akin palayo. Banayad at may pag-iingat pero mabilis, at puno ng tensyon. Paglingon ko, si Chansen pala. Nakakunot ang noo niya, parang isang segundo na lang ay sasabog siya sa galit. Bago ko pa man maintindihan ang nangyayari, sumunod ang isang







