INICIAR SESIÓNAlthea POVNormal lang dapat ang araw na ‘yon.Katulad ng ibang araw ko dito… tahimik, simple, walang gulo.Maaga akong pumasok sa shop.Inaayos ko ang mga bagong dating na flowers, pinupunasan ang mga vase, at tinatanggal ang mga tuyong dahon.“Good morning,” bati ng boss ko.“Good morning,” sagot ko, pilit na ngumiti.Pero sa totoo lang…May kakaiba akong nararamdaman.Medyo mabigat ang tiyan ko.May konting kirot.“Okay ka lang?” tanong niya.Tumango ako.“Yeah… baka pagod lang.”Hindi ko na pinansin.Sanay na ako sa discomfort.Pero habang tumatagal…Hindi na siya normal.Biglang sumakit ang tiyan ko.Mas malakas.Mas matindi.“Ah…” napahawak ako sa mesa.“Althea?” nag-aalalang tawag ng boss ko.Hindi na ako makasagot agad.Bigla akong nakaramdam ng kakaiba.Mainit.Basang pakiramdam.Pagtingin ko…Nanlamig ako.“Something’s wrong…”“Call an ambulance!” sigaw ng boss ko.Nagsimula akong mataranta.“Hindi pa… hindi pa time…” bulong ko.Pero hindi na ako makagalaw.Unti-unting nang
Althea POVUnti-unti, nasasanay na ako.Sa katahimikan.Sa lamig ng hangin tuwing umaga.Sa sarili kong routine na wala nang ibang iniintindi kundi ang araw na kailangan kong lagpasan.Gigising ako ng maaga.Maghahanda.Pupunta sa maliit na flower shop kung saan ako nagtatrabaho.Uuwi.Magpapahinga.At paulit-ulit lang.Simple.Tahimik.At sa totoo lang…Ito yung buhay na matagal ko nang hinahanap.Pero kahit ganun…Hindi pa rin buo.Habang inaayos ko ang mga lilies isang umaga, napahinto ako nang biglang sumakit ang likod ko.“Ah…” napahawak ako sa mesa.“You okay?” tanong ng boss ko.Ngumiti ako kahit hirap.“Yes… just tired.”“Take it easy,” sabi niya. “You’re pregnant, not superwoman.”Napangiti ako nang mahina.Kung alam niya lang kung gaano ko pinipilit maging matatag.Pagkatapos ng trabaho, dumaan ako sa maliit na grocery malapit sa apartment ko.Namimili ako ng mga kailangan ko.Healthy food.Milk.Fruits.“Para sa’yo ‘to…” bulong ko habang inilalagay ang mga prutas sa basket.
Althea POVPaglapag ng eroplano, parang mas mabigat pa kaysa sa pag-alis ko.Hindi dahil sa pagod ng biyahe.Kundi dahil sa realidad na nasa harap ko na ngayon.Ibang bansa.Ibang hangin.Ibang buhay.At ako… mag-isa.Huminga ako nang malalim habang hinihila ko ang maliit kong maleta palabas ng airport.Malamig ang simoy ng hangin. Tahimik. Wala akong kilala.At sa unang pagkakataon…Hindi ko alam kung saan ako magsisimula.“Ma’am, taxi?” tanong ng driver sa akin.Tumango ako.“Yes… please.”Habang nasa biyahe, nakatingin lang ako sa labas ng bintana.Mga gusaling hindi pamilyar.Mga taong hindi ko kilala.Lahat bago.Lahat malayo.Napahawak ako sa tiyan ko.“Baby…” bulong ko.“Dito tayo magsisimula ulit.”Pero kahit sinasabi ko ‘yon, may kirot pa rin sa dibdib ko.Kasi alam ko…May mga taong naiwan ako.At may isang taong mas lalo kong iniwan.Si Damian.Pinikit ko ang mata ko nang mariin.“Stop…” bulong ko sa sarili ko.Hindi ko pwedeng isipin ‘yon ngayon.Hindi pa.Pagdating ko sa
Althea POVMinsan, akala mo sapat na ang paglayo.Akala mo kapag tumakbo ka na palayo sa lahat ng sakit, mawawala na rin ito.Pero hindi pala ganun.Kahit saan ako magpunta…Bitbit ko pa rin.Ang nakaraan.Ang mga desisyon.At ang taong pilit kong iniiwasan.Si Damian.Napaupo ako sa gilid ng kama, hawak ang maliit na maleta na matagal ko nang tinititigan.Hindi ko pa ito sinasara.Parang may parte sa akin na umaasang hindi ko na kailangan pang gawin ‘to.Pero kailangan.Napahawak ako sa tiyan ko.Mas lumalaki na.Mas ramdam ko na siya.“I’m doing this for you…” mahina kong bulong.Para sa anak ko.Para sa kapayapaan.Para sa buhay na walang gulo.Hindi ko kayang lumaki siya sa mundong puno ng komplikasyon.Ng power struggle.Ng sakit.Kaya pinili kong umalis.Malayo.Sa Abroad.Sa lugar kung saan walang nakakakilala sa akin.Kung saan pwede akong magsimula ulit.Malayo kay Damian.Malayo kay Sebastian.Malayo kay Isabella.Malayo sa lahat.Kinabukasan, maaga akong pumunta sa shop.Ta
Althea POVHindi ko na nilingon pa.Kahit nararamdaman ko ang bigat ng bawat hakbang ko palayo sa kanya…Hindi ako tumigil.“Wag mo na akong susundan…”Paulit-ulit sa isip ko ang sarili kong mga salita.Masakit.Pero kailangan.Pagpasok ko sa kotse, doon ko na naramdaman ang panghihina.Napahawak ako sa manibela.Napapikit.“Why does it hurt this much…” bulong ko.Hindi ba ito ang gusto ko?Ang lumayo.Ang magkaroon ng sariling buhay.Ang hindi na bumalik sa kanya.Pero bakit parang may kulang?Napahawak ako sa tiyan ko.“I’m doing this for you…” mahina kong sabi.Para sa baby ko.Para sa kinabukasan namin.Hindi pwedeng maulit ang dati.Hindi pwedeng mawala ulit ako sa sarili ko.Kaya kahit masakit…Pinili kong umalis.Pagdating ko sa bahay, agad akong bumagsak sa kama.Hindi ko na napigilan ang sarili ko.Umiyak ako.Tahimik.Yung luha na matagal ko nang pinipigilan.“Damian…”Hindi ko alam kung tama ba ang ginagawa ko.Hindi ko alam kung hanggang kailan ko kakayanin.Pero isa lang
Damian POVHindi ko maipaliwanag ang naramdaman ko nung narinig ko mismo mula sa kanya.“Yes…”At nung tinanong ko kung akin…“Yes…”Sa isang iglap, parang tumigil ang mundo ko.Pero hindi dahil sa gulo.Hindi dahil sa takot.Kundi dahil sa…Saya.“My child…”Bulong ko sa sarili ko habang nakatingin sa kanya.Hindi ko napigilan ang sarili ko.Lumapit ako.Mas malapit.Hanggang sa hindi ko na kayang pigilan pa…Yumakap ako sa kanya.Mahigpit.Pero maingat.Parang natatakot akong mawala siya ulit.“Althea…” bulong ko sa buhok niya.Hindi siya gumalaw.Hindi rin siya yumakap pabalik.Pero hindi rin niya ako agad tinulak.“At last…” mahina kong sabi.Hindi ko na kailangang magtanong.Hindi ko na kailangang maghanap ng sagot.Nandito na siya.Sa harap ko.At dala niya ang anak ko.“Thank you…” bulong ko.Hindi ko alam kung bakit yun ang unang lumabas sa bibig ko.Pero yun ang naramdaman ko.“Thank you for keeping our child safe…”Dahan-dahan akong bumitaw.Tiningnan ko siya.At doon ko nak
Sebastian POVHindi ko inaasahan na ganito kabilis gagalaw si Damian.Akala ko negosyo muna ang uunahin niya. Akala ko media attack ang susunod. Pero mali ako.Personal.Laging nagiging personal kapag si Althea ang usapan.Nasa opisina ako nang pumasok ang isa sa mga tauhan ko. Hindi siya basta-bas
Damian POVAlam kong may mali.Hindi ko maipaliwanag kung ano, pero may nagbago kay Althea simula kagabi. Hindi siya sumasagot sa tawag ko. Hindi rin siya nagre-reply sa messages ko. At higit sa lahat, may kakaibang lamig sa paraan ng pagtingin niya sa akin kanina.Hindi siya ganito.She never shut
Damian POVThe moment I stepped out of that suite, something inside me snapped.Hindi ako lumingon. Hindi ako nagdalawang-isip. Diretso lang ang lakad ko palabas ng building habang nag-iingay ang isip ko.She didn’t follow me.That alone felt like betrayal.Sumakay ako sa kotse ko at hinampas ang m
Althea’s POVNagising ako na sobrang bigat ng ulo ko.Parang may humahampas sa sentido ko, parang ang init pa rin ng katawan ko kahit malamig ang hangin sa kwarto. Unti-unti akong nagmulat ng mga mata, at ang unang nakita ko ay puting kisame… unfamiliar.Hindi ito ang kwarto namin ni Damian.Hindi







