KABANATA 1

Celeste Reyes POV

Malamig na ang steak na nasa harap ko. Ang mamahaling red wine na binuksan ko kaninang alas-otso ay kalahati na lang, hindi dahil nag-ce-celebrate ako, kundi dahil kailangan ko ng pampakalma. Ikatlong anibersaryo namin ngayon ni Iñigo Samonte. Tatlong taon na akong nakatali sa lalakeng pinapangarap ng lahat, pero tila isang magandang dekorasyon lang ako sa buhay niya.

Tiningnan ko ang digital clock sa dingding. 11:45 PM. Labinlimang minuto na lang at matatapos na ang espesyal na araw na ito, pero ang tanging kasama ko ay ang katahimikan ng malawak naming dining hall.

Narinig ko ang pag-ugong ng makina ng sasakyan sa labas. Maya-maya pa, bumukas ang pinto at pumasok si Iñigo. Kahit pagod at medyo gulo ang buhok, hindi maitatago ang kisig niya. Ang itim niyang suit ay bahagyang nakabukas ang unang dalawang butones, pero hindi ang amoy niya ang unang sumalubong sa akin—kundi ang amoy ng pamilyar na pabango ng babae.

"You're late," mahina kong sabi, sinusubukang panatilihing kalmado ang boses ko.

Hindi siya tumingin sa akin. Inilapag niya ang kanyang briefcase sa couch. "I had a meeting, Celeste. Don't start."

"Meeting?" Tumayo ako, ramdam ko ang init ng alak sa aking sistema. "Meeting ba ang tawag sa pagsundo kay Cassandra sa airport? Nakita ko ang post ng mga kaibigan niya, Iñigo. She’s back. At ikaw ang sumalubong sa kanya."

Dito na siya lumingon. Ang kanyang madidilim na mata ay tumitig sa akin nang walang kahit anong emosyon. "She needed a ride. Her family wasn't available. It’s not a big deal."

"Not a big deal?" Natawa ako nang mapait. "Anibersaryo natin ngayon! Tatlong taon, Iñigo! Pero mas pinili mong samahan ang babaeng nang-iwan sa’yo kaysa umuwi sa asawa mo?"

"Dahil alam kong nandito ka lang naman!" bigla niyang bulyaw, ang boses niya ay gumaralgal sa galit. "Cassandra needed me. Ikaw, puro ka lang naman reklamo. Akala ko ba malinaw sa atin ang lahat bago tayo nagpakasal? This is a partnership, Celeste. Business. Don't act like a heartbroken teenager."

Parang sinampal ako sa sinabi niya. Oo, business arrangement ang simula namin, pero ibinigay ko ang lahat. Ang oras ko, ang career ko, at ang puso ko. Pero para sa kanya, isa lang akong obligasyon na kailangang uwian.

Lumapit siya sa akin. Ang bawat hakbang niya ay nagpapaliit ng espasyo sa pagitan naming dalawa. Huminto siya sa harap ko, sapat na para maramdaman ko ang init na nanggagaling sa katawan niya. Ang matangkad niyang pigura ay halos matabunan ako.

"Look at you," bulong niya, ang boses niya ay biglang naging paos. "Nag-aabang ka na naman ba ng atensyon ko? Ginagawa mo ba 'to para mapansin kita?"

Hinawakan niya ang baba ko, pinilit akong tumingin sa kanya. Ang galit sa mga mata ko ay unti-unting napalitan ng pamilyar na kaba. Iyon ang epekto niya sa akin. Isang hawak lang, tila nalulusaw ang lahat ng pride ko.

"Bitawan mo ako, Iñigo," pagmamatigas ko, pero traydor ang katawan ko dahil mas lalo akong uminit sa haplos niya.

"Bakit? Hindi ba ito ang gusto mo?" Isang mapait na ngisi ang gumuhit sa labi niya. "Kaya ka nagsuot ng manipis na silk dress na 'yan, 'di ba? Para akitin ako? Para makalimutan ko na mas gusto kong kasama ang ibang tao?"

Masakit. Sobrang sakit ng bawat salita niya. Pero bago ko pa siya masampal, marahas niyang nilapat ang kanyang mga labi sa akin. Hindi ito ang halik na mapagmahal. Ito ay halik ng pagpaparusa. Isang halik na puno ng galit at pagnanasa na hindi ko mapigilan.

Binuhat niya ako nang parang wala akong bigat habang ang aming mga labi ay nananatiling magkadikit. Dinala niya ako sa itaas, sa aming kuwarto na saksi sa lahat ng gabi ng pagpapanggap namin. Ibinagsak niya ako sa kama at agad na sumunod sa ibabaw ko.

Sa loob ng kuwartong iyon, tanging ang tunog lang ng aming mabilis na paghinga at ang pagkiskis ng balat ang naririnig. Hinawakan niya ang magkabilang kamay ko sa itaas ng ulo ko, tinititigan ako habang unti-unti niyang tinatanggal ang harang sa pagitan namin. Sa bawat dampi ng kanyang mainit na palad sa aking hita, ramdam ko ang tensyong kayang lumusaw sa aming dalawa.

"You're mine, Celeste," bulong niya sa tainga ko, ang kanyang hininga ay nagpadala ng kuryente sa buong katawan ko. "Kahit anong galit mo, sa akin ka pa rin uuwi."

Hindi ako sumagot. Ipinikit ko ang aking mga mata habang dinadama ang bawat haplos niya. Alam ko ang laro niya. Gagamitin niya ang katawan ko para patahimikin ang isip ko. Gagamitin niya ang pisikal na koneksyon para hindi ko siya iwan. At ang nakakainis pa, hinayaan ko siya. Isang mahaba at mainit na gabi ang sumunod—puno ng ungol at pawis, pero walang kahit anong salita ng pagmamahal.

Madaling araw na nang matapos ang lahat. Nakatalikod si Iñigo sa akin, ang malalim niyang paghinga ay senyales na nakatulog na siya nang mahimbing. Doon ko hinayaang pumatak ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan.

Tiningnan ko ang likod niya. Napakatikas, napakalakas, pero hinding-hindi ko maaabot. Ang init na naramdaman ko kanina ay mabilis na napalitan ng matinding lamig. Hindi ko na kayang maging panakip-butas lang ni Cassandra. Hindi ko na kayang maging pampalipas-oras lang niya kapag bored siya.

Dahan-dahan akong bumangon para hindi siya magising. Kinuha ko ang aking robe at naglakad patungo sa maliit na desk sa sulok ng kwarto. Binuksan ko ang drawer at kumuha ng isang pirasong papel at ballpen.

Nanginginig ang kamay ko habang sinusulat ang mga salitang tatapos sa tatlong taon ng paghihirap ko. Walang mabulaklak na salita. Walang mahabang paliwanag.

"I want a divorce. Let's end this, Iñigo."