KABANATA 2

Celeste Reyes POV

Nagising ako sa tunog ng malakas na ulan na humahampas sa bintana ng maliit kong apartment. Hindi ito ang malambot at malaking kama sa mansyon ng mga Samonte. Ang hinihigaan ko ngayon ay isang mumurahing mattress na binili ko cash tatlong buwan na ang nakakaraan—isang lihim na paghahanda para sa araw na ito.

Masakit ang katawan ko. Ramdam ko pa rin ang bakas ng presensya ni Iñigo sa balat ko mula kagabi. Pero sa halip na panghihinayang, ang nararamdaman ko ngayon ay isang kakaibang uri ng gaan. Sa wakas, wala na ako sa puder ng bahay na iyon. Wala na ako sa kuwartong amoy ng kkanyang pagpapanggap.

Uminom ako ng tubig at naupo sa gilid ng kama. Tiningnan ko ang cellphone ko. 8:30 AM. Alam kong sa mga oras na ito, gising na si Iñigo. Routine na niya ang gumising nang maaga, mag-gym, at uminom ng kape habang nagbabasa ng stock market updates.

Iniisip ko kung ano ang reaksyon niya nang makita ang note sa side table. O baka naman hindi niya agad nakita? Baka dumeretso siya sa banyo at inisip na maaga lang akong umalis para mag-shopping o mag-pa-spa gaya ng ginagawa ng ibang socialite wives. Hindi niya alam na ang lahat ng alahas, designer bags, at credit cards na ibinigay niya ay iniwan ko sa walk-in closet. Ang tanging dala ko lang ay ang lumang backpack ko noong college at ang pera sa bank account na pinaghirapan ko bilang interior designer bago niya ako pinatigil sa pagtatrabaho.

Hindi nagtagal, nagsimula nang mag-vibrate ang phone ko.

Iñigo Calling...

Hinayaan ko lang. Isang beses, dalawa, tatlo. Hanggang sa mapuno ang inbox ko ng messages.

Iñigo: Celeste, where the hell are you?

Iñigo: Is this a joke? Ang divorce paper na ito? Stop playing games.

Iñigo: Bumalik ka rito ngayon din. May meeting tayo sa lolo mamayang gabi.

Natawa ako nang mapait. Kahit kailan, ang tanging inaalala lang niya ay ang image namin sa pamilya niya. Ang meeting sa lolo. Ang sasabihin ng ibang tao. Ni hindi man lang niya tinanong kung nasaan ako o kung ayos lang ba ako.

Tumayo ako para magtimpla ng kape. Isang maliit na unit lang itong kinuha ko sa Quezon City. Luma na ang building, medyo kupas ang pintura ng pader, at maingay ang mga kapitbahay. Pero dito, ako ang masusunod. Dito, hindi ako "asawa ni Iñigo." Ako lang si Celeste.

Akala ko ay may ilang araw pa ako bago niya ako matunton. Masyado ko yatang minalit ang network ni Iñigo Samonte. Pagkalipas ng dalawang oras, narinig ko ang sunod-sunod at marahas na katok sa pinto ko.

"Celeste! Buksan mo ang pinto!"

Ang boses niya. Malalim, mariin, at bakas ang galit.

Huminga ako nang malalim bago nilapitan ang pinto. Pagbukas ko, bumungad sa akin si Iñigo. Suot pa rin niya ang suit niya mula kanina, pero wala na ang kurbata niya at gusot na ang manggas ng polo niya. Nanlilisik ang kanyang mga mata habang tinitingnan ang kabuuan ng maliit kong apartment.

"Ano 'to?" bungad niya, sabay wagayway sa kapirasong papel na iniwan ko kagabi. "Isang biro? Nag-e-effort ka pa talagang lumipat sa ganitong kaduming lugar para lang makuha ang atensyon ko?"

"Hindi 'yan biro, Iñigo. At hindi ko kailangan ng atensyon mo," diretsong sagot ko. "Gusto ko ng divorce. Malinaw ang nakasulat diyan."

Mabilis siyang pumasok, na para bang pagmamay-ari niya ang lugar. "Atensyon lang ito, Celeste. Alam kong nagselos ka dahil sinundo ko si Cassandra. Fine. I’m sorry, okay? Hindi ko na uulitin. Ngayon, kunin mo na ang mga gamit mo at umuwi na tayo. Huwag mong hintayin na mawalan ako ng pasensya."

"Hindi ako uuwi," sabi ko, hinaharap siya nang walang takot. "Akala mo ba selos lang 'to? Akala mo ba kaya ko 'to ginagawa dahil gusto kong lambingin mo ako? Hindi, Iñigo. Ginagawa ko 'to dahil pagod na ako."

Lumapit siya sa akin, ang kanyang presensya ay tila bumabalot sa maliit na espasyo ng unit ko. "Pagod sa ano? Sa marangyang buhay? Sa lahat ng binibigay ko sa'yo? Maraming babae ang gagawin ang lahat para lang mapunta sa pwesto mo."

"Pwesto ko?" Natawa ako, ramdam ko ang panginginig ng boses ko hindi dahil sa takot, kundi dahil sa poot na matagal kong kinimkim. "Ang pwesto ko bilang proxy ni Cassandra? Ang pwesto ko bilang taga-init ng kama mo kapag wala siya? Iñigo, tatlong taon akong nagbulag-bulagan. Tatlong taon akong naniwala na baka balang araw, makikita mo rin ako. Pero kagabi? Noong mas pinili mo siyang sunduin sa gitna ng anibersaryo natin, doon ko napatunayan na kahit kailan, hindi ako magiging sapat."

"You are my wife, Celeste. That's more than enough," giit niya, pilit na pinapakalma ang sarili pero bakas ang tension sa kanyang panga.

"Wife on paper, Iñigo. Pero sa puso mo, ako lang 'yung 'reserba.' Ako 'yung nandoon dahil kailangan mo ng asawang pang-display at kailangan mo ng tagapagmana para sa kumpanya mo. Pero tuwing hinahalikan mo ako, tuwing magkasama tayo sa kama, alam kong hindi ako ang iniisip mo."

Tumahimik siya. Walang kibo. Ang katahimikan niya ang pinakamasakit na kumpirmasyon.

"See? Hindi mo man lang maikaila," pagpapatuloy ko, may mga luhang pilit kong pinipigilan. "Pagod na akong maging kapalit lang. Pagod na akong maging 'pangalawa.' I deserve a man who won't make me feel like I'm a second choice. At hinding-hindi mo maibibigay sa akin 'yun dahil hanggang ngayon, nakakulong ka pa rin sa nakaraan niyo ni Cassandra."

Marahas na hinablot ni Iñigo ang braso ko. Hindi masakit, pero mahigpit. "Hindi ako papayag sa divorce na ito. Isipin mo ang reputasyon ng pamilya. Isipin mo si Lolo. Katatapos lang ng merger natin sa mga Lopez, hindi natin kailangan ng eskandalo."

"Laging kumpanya. Laging image," unti-unti kong inalis ang kamay niya sa braso ko. "Wala ka na bang ibang alam gawin kundi protektahan ang pangalan mo? Paano naman ako, Iñigo? Paano naman 'yung nararamdaman ko?"

"Don't be selfish, Celeste," malamig niyang sabi.

"Kung ang pagpili sa sarili ko ay pagiging selfish, sige. Maging selfish na ako. Hindi ko na kailangan ng kahit anong sentimo mo. Iwan mo na ang papel na 'yan, pirmahan mo, at huwag mo na akong gambalain pa."

Tinitigan niya ako nang matagal. Parang sinusuri niya kung totoo ba ang lahat ng sinasabi ko. Sa loob ng tatlong taon, ako ang masunurin, ang tahimik, ang laging nakangiti. Ngayon lang niya nakita ang Celeste na palaban.

"You'll come crawling back to me," pananakot niya, bago siya naglakad patungo sa pinto. "Tingnan natin kung gaano mo katagal matitiis ang ganitong buhay na walang pera at walang Samonte na nakadikit sa pangalan mo."

"Subukan natin," huling hirit ko bago ko marahas na isinara ang pinto sa harap niya.

Nang marinig ko ang pag-alis ng kanyang sasakyan, doon lang ako nanghina. Napasandal ako sa pinto at dahan-dahang napaupo sa sahig. Humahagulgol ako, hindi dahil sa panghihinayang, kundi dahil sa sakit ng bawat salitang binitawan niya.

Akala ko handa na ako. Akala ko manhid na ako. Pero masakit pa rin palang marinig na ang tanging dahilan kung bakit ayaw niyang makipaghiwalay ay dahil sa reputasyon ng pamilya nila. Hindi dahil sa akin. Hindi dahil mahal niya ako.