บทที่ 45 : โอสถสถาน

คนที่น่าสงสารที่สุดสำหรับเคสนี้เห็นทีจะเป็นคุณพ่อ แกยังคงนอนฟุบหน้าคาสายน้ำเกลืออยู่บนโต๊ะอาหาร เมาหัวราน้ำโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลยว่าความลับที่อุตส่าห์ปกปิดไว้ ได้ถูกเฉลยออกไปหมดแล้วโดยสตรีที่ไหนก็ไม่รู้ มิหนำซ้ำยังโดนขโมยมอเตอร์ไซต์ออกไปจากโรงจอดอีกต่างหาก แต่ก็อย่างว่าล่ะ! ระบบรักษาความปลอดภัยขั้นเทพที่ไม่มีคนคอยดูคอยฟัง กี่หมื่นสัญญาณเตือนดังก็คงไม่มีประโยชน์

.

จอภาพวงจรปิดในแล็บสว่างโพลงชัดยิ่งกว่าชัด มันซูมเข้าซูมออกได้ปรับโฟกัสให้หน้าชัดหลังเบลอก็ได้ แถมยังส่องได้มากกว่าแค่ป้ายทะเบียน กดคีย์บอร์ดปุ่มเดียวเลนส์นี่ยื่นซูมเข้าไปจนเห็นกากจุลินทรีย์บนชั้นหนังกำพร้าเลยทีเดียว เสียดายที่ไม่มีใครอยู่ดูสักคน พ่อเมาเกินกว่าจะได้สติ พลางปล่อยให้พีกับแพรวสองหัวขโมยคนใกล้ชิดแว๊นซ์รถออกไปสู่โลกภายนอกแบบไม่ยี่หระ  

.

“บรี๊นนน! , บรื้นนน! , บรื้นนน!”

.

ควันโขมงโฉงเฉงพีขับแพรวซ้อนหมวกกันน็อคไม่ต้อง เพราะลำพังหน้ากากกันเชื้อที่ใส่อยู่ก็รูปร่างเหมือนหมวกนิรภัยอยู่แล้ว อาศัยพื้นที่เล็ก ๆ บนทางเท้าวางพาดล้อยางลงไป กระเทยหนุ่มทำการบังคับทิศทางหักแฮนด์ซ้ายบ้างขวาบ้างฉวัดเฉวียนเสียวไส้ เจตนาจะไปให้ถึงที่หมายให้เร็วที่สุด ซึ่งนั่นแหละที่ทำให้แพรวถึงกับต้องรีบป้องปาก

.

“อีพีช้าหน่อยก็ได้มึง~! ทางมันไม่ดีอีเหี้ย~! กูจะตก~!”

.

“ตกก็ดีสิมึงจะได้แท้ง! กูจะได้ไม่ต้องรับผิดชอบ!”  

.

“อีเหี้ย! พ่องมึงตายเหอะ!”

.

“มึงสิวางยาพ่อกู! กูยังไม่ได้ลงไปดูแกเลยนะ ต้องมามีมึงเป็นภาระอีกเนี่ยะเห็นไหม?”

.

“อีสัด!”

.

ไป ๆ มา ๆ ออกแนวทะเลาะกันได้ไงก็ไม่รู้ จากกอด ๆ เอวอยู่แพรวเปลี่ยนมาขยุ้มชายเสื้อ หล่อนแทบจะกระชากมันขาดออกจากกันด้วยความโมโห ผนวกรวมกับทางเท้าที่ชื่อก็บอกว่าห้ามรถวิ่งก็ดันตะปุ่มตะป่ำขรุขระอีก บรรยากาศแวดล้อมก็เลยมีแต่เรื่องชวนให้หงุดหงิด นมกระเด้งชนหลังก็ไม่ช่วยอะไร หลายสิ่งหื่นที่เคยคิดไว้มลายหายหมดสิ้น

.

ครานั้นยนตรกรรมสองล้อก็ยังวิ่งขึ้นหน้าลัดเลาะไปตามฟุตบาทได้เรื่อย ๆ จนกระทั่งผ่านมาได้สักระยะหนึ่ง ป้ายไฟร้านขายยาขนาดใหญ่ก็เด่นหลาอยู่ตรงหน้า ถัดจากมันขึ้นมาราว 50 เมตรเป็นด่านตรวจของทีมสืบสวนโรค ที่พีเพิ่งจะผ่านการทดสอบมาหยก ๆ เขาก็เลยไม่เสี่ยง เขาผ่านด่านตรวจดังกล่าวมาแล้วก็จริงแต่แพรวยัง เกิดพลาดถูกจับกักตัวขึ้นมาจะยุ่งไปกันใหญ่ ด้วยเหตุนี้ลานจอดรถหน้าร้านจึงเป็นดั่งที่พักที่เหมาะสม พีหักแฮนด์นำรถเข้าไปจอดเพื่อตั้งหลักทันที เขาจูงมือแพรวเข้าไปในร้านขายยาด้วยกัน หวังเพิ่มระยะห่างและลดการปะทะกับเจ้าหน้าที่

.

“มึงไม่กลัวทีมแพทย์เขาซุ่มจับในร้านยาแล้วเหรอ?”

แพรวถาม

.

“กูก็เก๊กแมนไว้สิอีโง่! ร้านนี้มันใกล้ด่านคงไม่มีเจ้าหน้าที่โผล่มาหรอก ที่ ๆ อันตรายที่สุดคือที่ ๆ ปลอดภัยที่สุดไม่เคยได้ยินหรอ แล้วเราก็จะได้เช็คข้อมูลด้วยว่า ที่ว่าไม่ขายยาคุมให้ผู้ชายน่ะเป็นจริงตามข่าวลือรึเปล่า?”

.

“อืม.. ก็ฟังดูมีเหตุผลแฮะ.. งั้นเชิญมึงนำหน้าไปเลย กูจะดูทางหนีทีไล่ให้เองเผื่อมีอะไรผิดพลาด”

แพรวพยักหน้าให้ส่วนในใจก็ภาวนาว่าขอให้อย่าเป็นเรื่องจริงเลย เธอไม่อยากบุกไปถึงช็อปหน้าสำนักงาน AP ถ้าซื้อยาคุมได้ที่นี่ก็จะได้รีบกินรีบจบ ไม่ต้องต่อความยาวสาวความยืด

.

ทว่าผลลัพธ์ที่ออกมาดันกลับตาลปัตร! เพราะไม่เพียงแต่เภสัชกรประจำร้านจะปฏิเสธการขายยาคุมให้แก่ผู้ชายตามข่าวแล้ว เจ๊เจ้าของร้านยังบอกอีกว่า  ณ  ปัจจุบันยาคุมทุกยี่ห้อ ไม่ว่าจะเป็นชนิดเม็ด ,  ชนิดฉีด ,  ชนิดฝัง , หรือชนิดแผ่นแปะ ล้วนถูกบริษัท AP ยักษ์ใหญ่แห่งวงการเรียกคืนกลับไปจำหน่ายเองทั้งหมด ถ้าอยากได้ต้องเข้าไปซื้อในช็อปใหญ่สถานเดียวซื้อออนไลน์ก็ไม่ได้!

.

เจอแบบนี้เข้าไปพีก็เลยเดือด เขาเสียงดังกลับไปในลุคที่แมนโคตร ๆ

.

“ไหงเป็นงั้นล่ะหมอ! แฟนผมต้องรีบใช้นะ ออกกฎแบบนี้ได้ไงไม่เข้าใจวัยรุ่นเอาซะเลย!"

ทุบกำปั้นฟาดใส่กระจกเคาท์เตอร์โครม ๆ กัดฟันกรอดเกร็งสะบั้นเดือดดานจัด

.

“มันเป็นนโยบายรัฐน่ะค่ะน้อง ใจเย็นก่อนนะเขาคุมแค่เขตเมืองหลวง ย้ำว่าแค่เขตใจกลางเมือง ถ้าน้องรีบมากน้องก็ขับรถไปซื้อที่อยุธยา , ภาชี , สระบุรี , โคราช , หาดใหญ่ , สงขลา , ยะลา , เชียงใหม่  ก็ได้ แล้วน้องก็ไปได้ด้วยหลายยานพาหนะไม่ว่าจะเป็น รถบัส , รถเบ้นท์ , รถเข็น , รถไส , จักรยาน , มอไซต์ , อีซูซุ , โตโยต้า.."

"นอกเขตไม่เป็นไรค่ะ ที่ AP เรียกยาคุมกลับไปก็เพราะทีมแพทย์เชิงรุกเขาต้องการควบคุมปริมาณคน พวกเขาต้องการ LGBT ไปผลิตยาต้านเชื้อ เป็นพี่ ๆ ก็ทำเหมือนกันจะได้รวมพวกตุ๊ดพวกแต๋วไว้ ณ จุด ๆ เดียว ไม่ต้องเหนื่อยแรงเจ้าหน้าที่มาซุ่มจับตามร้านขายยาต่าง ๆ ถ้าน้องไม่ใช่กระเทยก็ไม่เห็นต้องกลัวอะไรนี่ หรือว่าน้องเป็น..?”

.

“ปะ..เปล่าครับ! ผมแมนทั้งแท่ง!”

ห่อคอเกร็งเสียงราวกับโฆษณาฟอร์ดเรนเจอร์ ดุดันไม่เกรงใจใครแถมยังเอื้อมมือลงไปจับไอ้จ้อนเขย่าโบ๊ะ ๆ ให้เห็นเป็นลำ ๆ

.

“ขอบคุณครับหมอ งั้นผมไปก่อนล่ะ"  

"ต่อให้ต้องจูบปากแฟนต่อหน้าพวก AP ผมก็จะทำ เพื่อให้ได้ยาคุมที่ต้องการมา”

.

กระเทยหนุ่มประชดพลางแกว่งศีรษะเหนื่อยหน่ายกับสิ่งที่เกิด เขาจูงมือแพรวออกมาจากร้านตรงดิ่งไปที่มอเตอร์ไซต์ โดยไม่แยแสต่อคำถามของเพื่อนสาวเลยสักนิด วินาทีที่ก้าวขาขึ้นคร่อมและแพรวกำลังจะนั่งซ้อนลงมา พีก็ได้ลองมองลอดผ่านหน้ากากครอบแก้วที่ใส่อยู่ออกไป ก่อนจะพบว่าท่าทางของเภสัชกรประจำร้านนั้นชักจะแปลก ๆ

.

เธอลุกลี้ลุกลนผิดธรรมชาติแถมยังชะเง้อมองมาที่เขาเป็นระยะ ปิดท้ายด้วยการยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาทำปากขมุบขมิบ ราวกับพยายามจะแจ้งรูปพรรณสันฐานของเขาให้แก่เจ้าหน้าที่ทราบ

.

“ชัดเจนเลยแพรว หมอแม่งแจ้งจับกู!”

.

“แชะ!  ,  แชะ!  , แชะ! , แชะ!”

เสียงก้านสตาร์ทกระทบกับตัวถังรถ วิกฤตทีไรสตาร์ทติดยากทุกที

.

“เดี๋ยวมึงพี่เขาอาจจะโทรสั่งของอะไรก็ได้ อาจจะเอฟของไว้”

แพรวพยายามโลกสวย

.

“เชี้ย! เหอะ! สั่งห่าอะไรมึงแหกตาดูซิ! ไฟไซเรนตรงด่านตรวจสว่างวาบขึ้นแล้วโน่น! หมุนติ้ว ๆ ๆ มึงคิดว่าเขาขายโรตีเหรอ!"

“ลงไปแล้วดันรถเร๊ววว!!!”

.

สรรพวิธีสุดจะคิดออกรถเก่า ๆ ต้องใช้วิธีนี้ถึงจะได้ผล แพรวกระโดดครูดไปด้านหลังตูดงอน ๆ ของเธอส่ายดุ๊กดิ๊กน่ารัก พลางก้มจับส่วนท้ายมอไซต์เอาไว้แล้วก็ดันสุดกำลัง ซอยเท้ายิก ๆ ๆ วิ่ง ๆ ๆ ดัน ๆ ๆ จนได้ระยะราว 10 กว่าเมตร พีถึงกระทืบฝ่าเท้าถีบแป้นสตาร์ท

.

“บรื๊นนน!!! , บรื้นนน!!! , แว๊นนน!!! ๆ ๆ ๆ”

.

ชายหนุ่มหันหลังมาผายมือยื่นออกรับ เพราะกลัวว่าเครื่องจะดับอีกเขาเลยไปลดความเร็วลง เลยกลายเป็นแพรวที่ต้องกระโดดยืดแขนสุดเหยียดเพื่อคว้าโอกาสเดียวนี้เอาไว้ ก่อนจะหวี่ยงตัวเองขึ้นไปนั่งบนเบาะท้ายได้สำเร็จในที่สุด

.

“ฟุบ!”

.

“วู้ววว! เร้าใจชิบ! บิดเลยพีกูโอเคแล้ว!”

.

“เยี่ยม! จับแน่น ๆ นะ”  

.

“บรื๊นนน!!! , บรื้นนน!!! ,  แว๊นนน!!! ๆ ๆ ๆ”

.

.

30 นาทีผ่านไป

.

เดี๋ยวก็โกรธกันเดี๋ยวก็ดีกัน ช่างเป็นความสัมพันธ์ที่แปลกประหลาดผิดมนุษย์ แพรวนั่งประกบชิดกับพีมากกว่าเดิมซอกนมของเธอแทบจะบี้ใส่หลังเขา ส่วนซอกขาและหัวหน่าวก็แทบจะเสียดสีกับหลังก้น กอดกันรัดแน่นประหนึ่งงูเหลือม เกิดเป็นสายสัมพันธ์ที่เริ่มก่อตัวขึ้นบนหลังเบาะมอเตอร์ไซต์ กระทั่งแว๊บหนึ่งในหัวแพรวก็ถึงกับเผลอคิดขึ้นมาว่า “ปล่อยท้องก็ดีเหมือนกันนะ ถ้ามันจะลำบากขนาดนั้นน่ะพี~!”

.

ระยะทางไกลอีกกว่า 1 กิโลเมตร ไหนจะถูกล้อมและออกตามล่าตัวอีก อีหรอบนี้จะกลายเป็นแพรวเองที่สร้างความเดือดร้อนให้แก่คนอื่น ตกลงเธอเป็นใครกัน ทำไมใครต่อใครถึงต้องมาทำอะไรเพื่อเธอขนาดนี้ด้วย คิดไปคิดมาคิดบ้าคิดบอตามประสาผู้หญิงแล้วจู่ ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาเอง แพรวซุกหน้ากากกันแก็สลงที่หลังซอกคอเพื่อน เธอกอดรัดพีจนมือเรียวสัมผัสได้ถึงลอนซิกแพ็คที่แข็งเป็นลูก ๆ พลางกระแอมเสียงแหบ ๆ แบบเซ็กซี่ออกมาเบา ๆ

.

“พี~”

.

“อะไร! กูต้องใช้สมาธินะขับช้าไม่ได้! ต้องเร็วกว่าเดิม!”

.

“กูมีไรจะขอร้อง~”

.

“ว่ามาสิ! ถ้ากูพามึงรอดไปได้กูจะทำให้!”

.

“เอิ่ม.. ม.. ม”

“คือ..”

“เราไปโรงแรมกันไหม มึงมาเอากับกูซ้ำอีกน้ำให้ท้อง ๆ ไปเรื่องจะได้จบ ๆ”

.

“เอี๊ยดดดดดดด!!!” 

เบรคลากล้อประหนึ่งหมาขี้เรื้อนวิ่งตัดหน้ารถ!

.

“อีกระหรี่! ร่านผิดที่นะมึง! ก่อนจะพูดอะไรมึงช่วยแหกตาดูสักนิดซิ ก็ในเมื่อกูพามึงมาถึงตึก AP แล้วเนี่ยะ ยังจะให้กูปี้มึงอีกเหรออีห่าราก!”

.

“อ้าวถึงแล้วเหรอ? เหอะ ๆ ขอโทษทีนะ~!”