บทที่ 46 : shoppee ช็อปใหญ่

ผู้คนขวักไขว่ยืนเต็มหน้าช็อป ด้านหน้าเป็นโซนขายยาแต่ด้านหลังเป็นอาคารสำนักงานหลังเบ่อเริ่ม คะเนจากสายตาน่าจะมีพื้นที่มากกว่า 20 ไร่ ตัวอาคารสูงโด่ราวกับหำช้างที่จ้องจะแยงท้องฟ้าให้เป็นรูเพื่อขอฝน และแน่นอนว่าบริษัท AP คงไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าไป นอกเสียจากบริเวณช็อปขายยาที่เปิดไว้สำหรับต้อนรับลูกค้าจากภายนอก  

.

ผู้คนพวกนั้นไม่ใช่ชาวบ้าน ไม่ใช่ชาวเมือง แล้วก็ไม่ใช่ประชาชนปกติ มองปราดเดียวด้วยสัญชาตญาณพีก็ทราบทันทีว่าพวกเขาคือเจ้าหน้าที่ทีมแพทย์ที่แฝงตัวมาเพื่อเตรียมจะตะครุบกระเทยทุกคนที่เผลอเข้ามาซื้อยาคุม ด้วยเหตุนี้เขาจึงต้องรีบแจ้งสิ่งนี้ให้แพรวทราบ

.

“กูคงมาส่งมึงได้ไกลสุดแค่นี้ล่ะเพื่อน”

.

“…..”

หญิงสาวเงียบชักสีหน้างง แต่ก็ยังอุตส่าห์ก้าวขาลงจากมอเตอร์ไซต์

.

“มึงว่าไงนะพี?”

.

“กูบอกว่ากูเข้าไปกับมึงไม่ได้”

“พวกหมอมีเครื่องแสกนกูโดนรวบตัวแน่ มึงต้องจัดการที่เหลือเอาเองเข้าใจไหม? ทำได้ใช่ไหม?”

.

แพรวทอดสายตาผ่านหน้ากากกันแก๊สออกไปรอบ ๆ พลางพยักหน้าตอบรับ เนื่องจากเธอเองก็ดูออกเช่นกันว่านี่คือกับดัก ลำพังหลักฐานทางวิทยาศาสตร์และภาพถ่ายในโทรศัพท์เธอคงจะแฟนตาซีเกินไป กว่าจะตรวจสอบหรืออธิบายกันเสร็จพีอาจจะโดนทรมานจนร่างกายช้ำในตายไปซะก่อน แล้วแพรวเองก็ไม่อยากให้ใครมาลำบากเพราะเธออีกแล้ว เจ้าหล่อนจึงตอบรับถ้อยคำของพีอย่างว่าง่าย  

.

“อือ..ไม่ต้องเป็นห่วง มึงไว้ใจกูเหอะ รีบไปซะที่นี่ไม่ปลอดภัยสำหรับมึงจริง ๆ อย่าลืมเช็คสัญญาณโทรศัพท์ด้วยล่ะ อินเตอร์เน็ตก็สำคัญกูติดต่อไปห้ามหายห้ามขาดห้ามลาโอเค๊?”

.

พีทำสัญญาณมือว่าโอเค เขาหลุบหน้ากลับไปที่แฮนด์มอเตอร์ไซต์กดหน้าลงต่ำครุ่นคิด

.

“แต่มึงอาจจะได้เจอมิวท์อีกครั้งในนั้นนะ มึงโอเคอยู่ใช่ไหม? มึงยังโกรธเพื่อนอยู่รึเปล่า?”

.

“เฮ้อ~! ไม่รู้ว่ะกูก็ไม่ค่อยแน่ใจ~! กูเกือบลืมไปแล้วนะถ้ามึงไม่ทักขึ้นมา เสปิร์มของมึงในจิ๋มกูแม่งทำให้ทุกอย่างดร็อปไปหมดเลยพี”

.

“อีดอก! มึงนี่กวนตีนไม่เลิก!”

.

จากกันไปด้วยประโยคสั้น ๆ เพียงแค่นั้น มอเตอร์ไซต์ของพีเคลื่อนออกจากพื้นที่ด้วยความเร็วประหนึ่งเต่ากาลาปากอส มันช้าซะยิ่งกว่าช้า แถมบางจังหวะยังต้องใช้เท้าถีบกระเดือบ ๆ ไถไป เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกตของเจ้าหน้าที่จะได้หนีไปแบบเนียน ๆ

.

แพรวเดินข้ามถนน 8 เลนผ่านเกาะกลางถนนเหยียบย่างขึ้นบาทวิถี ตัดฝ่าฝูงชนทีมแพทย์ที่ปลอมตัวมาด้วยท่าทางที่สุดจะมั่นใจ เธอขยุ้มชายเสื้อด้านหลังให้เต่งตึงแน่นชัด หวังจะดึงชายผ้าให้รั้งจนเห็นหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่เบิ่มอวบอูม เอาให้รู้ไปเลยว่าเป็นเพศหญิงแน่ ๆ ไม่ต้องมาตรวจไม่ต้องมาค้น

.

“ติ๊งต่อง!”

“AP Shop Pharmacy ค่ะสนใจรับยาอะไรดีคะ”

.

ประตูเลื่อนเปิดเองอัตโนมัติแถมยังทักอย่างกับเซเว่น แต่รู้อะไรไหมว่าแพรวไม่ได้ตกใจกับสิ่งนี้เลย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาในช็อปของบริษัท AP อย่าลืมว่ามิวท์คือเพื่อนสนิทของเธอ เพราะงั้นทุกตารางนิ้วของร้านยาแห่งนี้จึงผ่านมือแพรวมาหมดแล้ว โถงตรงกลางกว้างสุดลูกหูลูกตา ระรานตาเต็มไปด้วยชั้นยามหาศาลที่ไล่มาตั้งแต่ยาแผนโบราณยันยาแผนปัจจุบัน ถัดขึ้นไปเป็นสเตปทางขึ้น มีบันไดขึ้นสู่ชั้นสองแล้วก็เต็มไปด้วยชั้นยาจำนวนมากอีกเช่นกัน พวกมันเรียงรายเป็นตับ ๆ แบ่งเป็นชั้น ๆ แยกตามประเภทและกลุ่มอาการของโรค

.

นักศึกษาคณะเภสัชล้วนแต่รักที่นี่เป็นชีวิตจิตใจ ช็อปขายยาสาขาใหญ่ของ AP เป็นดั่งสนามเด็กเล่นให้นักศึกษาได้สอดส่ายสายตาและลงมือปฏิบัติ มียาทุกอย่างในโลกใบนี้อยู่ที่นี่ ถ้าเดินขึ้นทางลาดไปจะเจอกับบันไดขึ้นสู่ชั้นสามอีกชั้นหนึ่ง ที่นั่นก็อัดแน่นไปด้วยชั้นยาที่เรียงรายดั่งชั้นวางหนังสือตามห้องสมุดเช่นกัน

.

AP Pharmacy ไม่มีบรรณารักษ์คอยเดินตรวจตราและสั่งให้ลูกค้าเงียบเหมือนในห้องสมุด หากแต่แทนที่ด้วยพนักงานขายมากหน้าหลายตาทั้งหญิงและชาย ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นเภสัชกรที่มากประสบการณ์ซะด้วย พวกเขารู้และจำแนกได้ว่ายาชนิดไหนวางไว้ตรงไหน อธิบายสรรพคุณได้ จ่ายยาได้ และมีใบประกอบโรคศิลปะครบตามกฎหมายกำหนด พวกเขามีกันเป็นร้อย ๆ ชีวิต กระจายตัวอยู่ตามจุดต่าง ๆ  ตลอดทั้ง 3 ชั้นของช็อปขายยาแห่งนี้ คำกล่าวที่ว่าไม่มีที่ไหนจะครบวงจรเท่า Pharmacy ของ AP อีกแล้ว จึงไม่ใช่สิ่งที่อวยเกินจริง

.

เว้นก็แต่หนนี้ที่แพรวสัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งที่ผิดแปลกไป!

.

“เฮ้! นี่มันเสียงสัญญาณตอบรับอัตโนมัตินี่ไม่ใช่คนจริง?!”

.

พูดเสร็จก็ถอดหน้ากากกันแก๊สออกแล้วขยี้ตาเพื่อมองหาว่าพนักงานที่เป็นคนจริง ๆ อยู่ไหน หล่อนถึงกับเดินเตร็ดเตร่ไปทั่วทั้งยังป้องปากตะโกนเรียกไปพร้อมกัน

.

“ฮัลโหล! มีใครอยู่ไหมคะหนูขอซื้อยาหน่อยค่า!”

“เฮ้! ยู้ฮู!”

.

ยังคงเงียบสนิทยิ่งเดินลึกเข้ามายิ่งดูวังเวง กลิ่นเวชภัณฑ์คละคลุ้งล้วนตอกย้ำว่าปกติมันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

.

“แปลกจังแฮะชักจะยังไง ๆ แล้วเนี่ยะ หรือเขาปิดหนีโควิดกันหมด แล้วเปลี่ยนมาใช้ระบบขายอัตโนมัติแทน?”

“บ้า! เป็นไปไม่ได้! นี่ยานะจะต้องมีคนคอยแนะนำสิ ไม่ได้ ๆ ผิดหลักการเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”

.

กระทั่งเดินขึ้นทางลาดชันและก้าวเท้าขึ้นสู่ชั้น 2 แพรวถึงเริ่มสังเกตเห็นพนักงานบางคน พวกเขายืนเกาะกลุ่มคุยกันอยู่ตามมุมต่าง ๆ บางคนก็แยกตัวออกไปยืนก้มหน้าอยู่คนเดียว ในขณะที่บางคนก็ปาดน้ำตาและซับด้วยกระดาษทิชชู่ นี่มันเรื่องอะไรกันอีกล่ะเนี่ยะ หนีงานมาแอบเมาท์เจ้านายหรือไงก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าแม้แต่ยูนิฟอร์มที่เคยเป็นเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดสะอ้านบัดนี้ก็ยังเปลี่ยนรูปร่างเป็นสีดำสนิท

.

ชุดเครื่องแบบถูกเปลี่ยนเป็นสีดำทั้งชุด มิหนำซ้ำบางคนยังมีการกลัดริบบิ้นไว้ที่ไหล่ราวกับกำลังไว้ทุกข์หรือไว้อาลัยให้แก่ใครสักคนอยู่ ก่อนที่ในที่สุดแพรวจะถึงบางอ้อ หลังจากที่เธอได้เดินไปถึงจุดที่เป็นชั้นลอยและสามารถมองเห็นหน้าจอขนาดใหญ่ที่ติดตั้งไว้ตรงกลางช็อปได้ เจ้าสิ่งนี้เคยเป็นจอยักษ์สำหรับฉายโฆษณาประชาสัมพันธ์ยาแบรนด์ต่าง ๆ  ซึ่งปัจจุบันหน้าที่ของมันกลับไม่ใกล้เคียงกับของเก่าเลย ไม่มีเบนด้า 500 ยาถ่ายพญาธิ ไม่มียาธาตุนำขาวตรากระต่ายบิน ไม่มีแอนตาซิลลดกรดในกระเพาะ ไม่มีโทนาฟ ไม่มีซีม่า ซาร่าแก้ปวดสักแผงก็ไม่มีให้เห็น จะมีก็แต่โพเดียมเกลี้ยง ๆ แล้วก็ใบหน้าเศร้า ๆ ของมิวท์ที่ยืนอ่านแถลงการณ์อยู่เคียงข้างกับคราบน้ำตา