EP. 03｜พิฆาต(รัก)มือสังหารโหด (3/3)

ส่วนคุณลุงไม่ได้พูดอะไรเอาแต่มองหน้าของฉันด้วยสายตาที่น่ากลัวกลับกันผู้หญิงคนนั้นก็เอาแต่โหวกเหวกโวยวายไม่หยุดจนฉันทำอะไรไม่ถูก พอหยิบถุงเนื้อสดได้ไม่ถึงนาทีก็โดนพวกชายชุดดำหิ้วปีกออกจากกลางวงมาเลย

ด้านนอกของตลาด

“โอ๊ย!” ฉันร้องออกมาเสียงดังหลังจากที่ถูกพวกผู้ชายหน้าตาน่ากลัวพวกนี้โยนลงพื้นอย่างไม่ไยดี ตั้งแต่ที่ลากฉันมาแล้วเจ็บแขนไปหมดเลย

“เรียบร้อยแล้วครับ” ดูเหมือนพวกบ้านี่จะไม่สนใจฉันเลยเพราะพวกมันเอาแต่พูดอะไรก็ไม่รู้กับคนในสายของหูฟังที่พวกมันใส่เอาไว้อยู่

“นี่เดี๋ยวสิ! ไม่คิดจะขอโทษกันเลยหรือไง! เฮ้ย!” พอพวกมันพูดจบก็หันหลังเดินเข้าไปในตลาดต่อโดยไม่สนใจฉันสักนิด

“แดงไปหมดเลยถ้าพ่อกับแม่เห็นจะบอกว่าไงดีเนี่ย! ไหนจะไม่ได้ซื้อของหวานอีก โอ๊ยโมโห!” ฉันพลิกแขนของตัวเองไปมาเพื่อดูรอยแดงจากการถูกบีบอย่างแรงโดยคนพวกนั้น

ฉันค่อนข้างเป็นคนผิวขาวและช้ำง่ายเพราะงั้นการที่โดนแรงของผู้ชายลากมาแบบเมื่อกี้แน่นอนว่าตอนนี้แขนของฉันขึ้นเป็นสีแดงตามรอยมือคนเลย

ในอีกทางด้าน

หลายชั่วโมงต่อมา

“เป็นไปไม่ได้” เสียงของชายหนุ่มมีอายุเอ่ยพูดกับตัวเองด้วยความรู้สึกสับสนกับสิ่งที่ตัวเองเพิ่งเจอมาเมื่อเช้านี้

“คะ ? เมื่อกี้คุณปรเมศวร์พูดอะไรหรือเปล่าคะ”

ทว่าเสียงของหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเลขาคนเก่งของผู้นำตระกูลพุฒิสรรค์สกุลที่มีชื่อเสียงและมีอิทธิพลเป็นอันดับสองรองจากตระกูลอภิภูพัฒนธาดาซึ่งตอนนี้ครองเป็นอันดับหนึ่งอยู่ได้เอ่ยถามออกมาหลังจากที่เธอได้ยินไม่ค่อยถนัดมากสักเท่าไร

“…” เขาไม่ได้ตอบอะไรเลขากลับไปนอกจากนั่งคิดย้อนถึงเรื่องราวในอดีตที่เคยผ่านมาด้วยความไม่เข้าใจและถามกับตัวเองซ้ำ ๆ ว่าเป็นไปได้อย่างไรที่เด็กคนนั้นยังมีชีวิตอยู่อีก

หรือแค่คนที่หน้าเหมือนกันแน่ ?

หลายสิบปีก่อน

ณ ตึกร้างแห่งหนึ่ง

“พวกมันมากันแล้วครับนาย” เสียงของหนึ่งในลูกน้องปรเมศวร์เอ่ยรายงานแก่ผู้เป็นนายของตนเมื่อเห็นว่าคนที่นายเขาได้จ้างให้ทำงานไปก่อนหน้านี้ พวกนั้นได้เป้าหมายมาตามที่ตกลงกันไว้แล้ว

“ดี! มึงรีบไปพาพวกมันเข้ามาหากูเลยเดี๋ยวนี้” ปรเมศวร์เอ่ยตอบลูกน้องกลับไปด้วยความตื่นเต้นเพราะในที่สุดวันที่เขารอคอยมานานแสนนานก็ใกล้เข้าความเป็นจริงทุกทีแล้ว

ไม่นานเกินรอผู้มาใหม่สองคนพร้อมกับเด็กสาวหน้าตาน่ารักที่ตอนนี้กำลังหลับใหลจากยาสลบโดยไม่รู้เรื่องอะไรถูกอุ้มเดินเข้ามาในห้องที่รกร้างและสกปรก

ผู้ว่าจ้างอย่างปรเมศวร์ทำเพียงแค่ยกยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อได้เห็นว่าพวกคนมาใหม่สามารถนำเด็กคนนี้มาหาเขาได้และจากนั้นเขาก็นั่งดูทุกการกระทำที่กำลังจะเกิดขึ้นแทน

จนเด็กน้อยที่ไม่รู้ถึงชะตากรรมของตัวเองตื่นขึ้นมา...

“พี่สาวถึงร้านขนมแล้วเหรอคะ ?” เด็กสาวเอ่ยพูดพร้อมกับขยับตัวลุกขึ้นนั่งพลางยกมือขึ้นขยี้ตาด้วยความงัวเงียอันเนื่องมาจากฤทธิ์ของยาสลบยังคงหลงเหลืออยู่

“…” คนที่ถูกเด็กสาวเอ่ยถามไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเธอทำเพียงแค่ขยับขาก้าวถอยหลังออกห่าง

“พี่ชาย...” เพราะพี่สาวที่เธอได้เอ่ยถามเอาแต่เงียบไม่ยอมพูดอะไร เธอจึงหันไปถามคนที่ยืนอยู่ด้านข้างพี่สาวแทน

ปัง!

เสียงของปืนดังกล้องไปทั่วห้องพร้อมกับร่างของเด็กสาวหงายหลังลงบนพื้นอันแสนสกปรกตามแรงอัดของลูกกระสุนปืนที่ถูกลั่นไกเข้ามา

เลือดสีแดงสดหลั่งไหลออกมาจากร่างของเด็กสาวตามด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขจากชายเพียงคนเดียวในห้องที่กำลังนั่งดูอยู่อย่างปรเมศวร์

ซึ่งแตกต่างจากคนอื่นที่ไม่มีใครพูดหรือส่งเสียงอะไรเลยสักคำกับการเสียชีวิตของเด็กน้อยผู้น่าสงสารคนนี้