EP. 06｜พิฆาต(รัก)มือสังหารโหด (1/3)

บทที่ 6

“ขะ...ขอบคุณนะคะ” นี่คงเป็นครั้งที่สองแล้วสินะที่รุ่นพี่ช่วยเราเอาไว้แถมบนหลังมือของพี่เขา...ก็ยังคงมีรอยแผลเป็นขนาดเล็กที่ถ้าหากไม่สังเกตให้ดีก็คงอาจจะมองไม่เห็น

ดูเหมือนว่ารอยนี้มันยังอยู่เหมือนเดิมเลยแต่จะแตกต่างจากเมื่อก่อนนิดหน่อย นั้นอาจจะเป็นเพราะสมัยก่อนที่ฉันได้เห็นแผลนี้มันเป็นแผลสดนี่เนอะ

อ่า...กะแล้วว่ามันจะต้องกลายเป็นแผลเป็น ทำไมตอนนั้นฉันไม่แนะนำให้พี่เขารีบใช้ยาแก้รอยแผลเป็นเอาไว้ล่วงหน้าไปกันนะ

แต่จะว่าไปแล้วช่วงนั้นก็คงมัวแต่เขินจนพูดไม่ออกทำอะไรไม่ถูกเนื่องจากมีคนที่ชอบมาอยู่ตรงหน้าฉันถึงได้เอาแต่เงียบแทนการแนะนำเรื่องที่อยากจะพูดออกไป

การเจอกันในครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่ได้แตกต่างไปจากเมื่อก่อนเลยกลิ่นของพี่เขายังคงเหมือนเดิมเป็นกลิ่นที่ฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่เขาถึงได้มีกลิ่นเหมือนพวกถ่านกำมะถันหรือดินปืนอะไรสักอย่างติดตัวอยู่ตลอดเวลา

ไม่เว้นแม้แต่ตอนนี้ที่เราพบกันพี่เขาก็ยังคงมีกลิ่นพวกนั้นอยู่ไม่เปลี่ยน หรือพี่เขาอาจจะทำงานที่เกี่ยวกับสิ่งพวกนี้หรือเปล่าฉันเองก็ไม่แน่ใจ

การที่ฉันเป็นคนช่างสังเกตเหตุผลหลักไม่ใช่เพราะฉันว่างมากหรือไม่มีเพื่อนคบ(เอาจริงก็มีส่วนนิดหน่อย)อะไรทำนองนั้นหรอกนะแต่การที่ฉันเป็นคนช่างสังเกตก็คงเป็นเพราะคุณพ่อ

สมัยที่ฉันยังไม่เข้ามหาวิทยาลัยเป็นช่วงที่ทุกคนต่างเข้มงวดกับการอ่านหนังสือซึ่งฉันเองก็หนึ่งในนั้นเหมือนกัน

แต่จะแตกต่างจากคนอื่นนิดหน่อยอาจจะเป็นเพราะว่าคุณพ่อดันมาสอนบางอย่างให้กับฉันเพิ่มเติม

นั้นคือการสังเกตในสิ่งที่คนทั่วไปมองเข้าไม่ถึงหรือเรียกง่าย ๆ ว่าสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ไม่น่าสนใจที่จะมองคือมองไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาแล้วจะมองไปทำไมอะไรประมาณนั้น

ส่วนเหตุผลที่พ่อสอนอะไรพวกนี้ให้กับฉันเขาอ้างว่ามันคือการเอาตัวรอดอย่างคนชาญฉลาดเพราะถ้าหากเกิดอะไรที่ไม่ดีขึ้นมาอย่างน้อยสิ่งที่พ่อสอนจะทำให้ฉันมีสติมากที่สุด

แล้วมันจะเป็นเองโดยอัตโนมัติถ้าหากฝึกจนชินแล้ว

แถมพ่อยังบอกอีกด้วยว่านอกจากจะช่วยให้ตัวเองรอดปลอดภัยแล้วฉันก็ยังสามารถช่วยคนอื่นได้อีกด้วย

ตอนนั้นฉันก็ไม่เข้าใจหรอกได้แต่เออออห่อหมกตามน้ำไปเพราะด้วยความที่ไม่อยากขัดหรือเรียกอีกอย่างว่าฉันยังอยากเป็นลูกสาวคนโปรดของพ่ออยู่

แล้วทำไมฉันต้องอยากเป็นลูกสาวคนโปรดด้วยในเมื่อฉันไม่มีพี่น้อง เอาเป็นว่าให้สังเกตจากแม่ของฉันแล้วกันถ้าวันใดวันหนึ่งฉันไม่มีพ่อค่อยหนุนหลังขึ้นมา

ชะตาของฉันจะเป็นอย่างไรน่าจะรู้กันดี ;-;

สุดท้ายก็ฝึกจนชินจนมันกลายเป็นเหมือนนิสัยที่ชอบสังเกตคนอื่นเองโดยอัตโนมัติคล้ายกับที่พ่อเคยบอกไว้ไม่มีผิด

หลายชั่วโมงก่อนหน้านี้

ฐานลับของปรเมศวร์

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นต่อเนื่องนานหลายนาทีและดูเหมือนจะไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงยกเว้นซะแต่ว่าเจ้าของปืนกระบอกนี้จะเข้าถึงตัวการที่เขากำลังตามหาอยู่

ลูกน้องปรเมศวร์หลายสิบคนที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างพากันหวาดกลัวตามสัญชาตญาณของตนเองต่อแขกผู้มาเยือนท่านนี้เนื่องด้วยทักษะของเขามันเก่งกาจเกินกว่ามนุษย์ทั่วไป

อีกทั้งเขามาปรากฏตัวในที่แห่งนี้ยังไม่ถึงชั่วโมงแต่กลับได้ฉายาจากลูกน้องของปรเมศวร์ว่าเป็นเหมือนมัจจุราชกลับชาติมาเกิดในร่างของมนุษย์ไปเสียแล้ว

“นายของพวกมึงอยู่ที่ไหน ?” เสียงของผู้ถูกเรียกว่ามัจจุราชเอ่ยถามชายชุดดำที่อยู่ในสภาพของคนใกล้ตายพร้อมทั้งใช้ปืนจ่อไปที่ขมับของมัน

เขาถามมันอย่างใจเย็นด้วยสายตาที่ไร้อารมณ์

ปัง!

ชายชุดดำยังไม่ทันได้ตอบอะไรเสียงปืนก็ดังขึ้นเสียแล้วพร้อมกับคราบเลือดที่กระจัดกระจายลงพื้นตามแรงของวิถีกระสุกที่ถูกเจาะเข้าไปอย่างแรงตรงส่วนศีรษะ