EP.2 ก็น่ารักดี

EP.2

“เชี้ย...ไอ้สายฟ้า ผู้หญิงคนเมื่อกี้สวยจัดเลย ไม่บอกไปวะว่ามึงชื่ออะไร ดูท่าเธอจะชอบมึงนะเว้ย!”

แทนคุณเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “พรหมลิขิตเพราะตีนพวกกูที่ถีบส่งไปเลยนะนั่นอ่ะ ทำความรู้จักกันหน่อยดิวะเพื่อน” พูดจบ แทนคุณกอดคอสายฟ้าที่เดินหน้าตึงนำลิ่วออกมาจากจุดเกิดเหตุ ปกป้องกับฟีฟ่าเดินตามมาสมทบพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ทั้งสามคนหันกลับไปมองเอลินที่ยังยืนยิ้มแป้นโบกไม้โบกมือส่งมาให้

“เออ สวยจริง สวยมาก ดาวมหาวิทยาลัยได้เลยมั้ง” ปกป้องเสริมขึ้น พลางหันมามองเพื่อนรัก 

“ไม่อยากลองเก็บไว้คุยแก้เหงาหน่อยเหรอวะ ? ของดีขนาดนี้หลุดมือไปเสียดายแย่”

“กูเห็นด้วยกับไอ้ป้องนะ คนนี้น่ารักจริง ดูท่าทางจะขี้เล่นด้วย” ฟีฟ่าช่วยพูดอีกแรง “ไม่ลองเปิดใจหน่อยเหรอเพื่อน ?” 

สายฟ้าหยุดเดินเท้าด้วยความรำคาญ ก่อนจะหันมามองหน้าเพื่อนทั้งสามคนด้วยสายตาเอือมระอา คิ้วของเขาแทบจะผูกกันเป็นโบว์

“กูอยู่คนเดียวเป็น” สายฟ้าตอบเสียงเรียบ “ไม่จำเป็นต้องหาเรื่องใส่ตัว” 

“มึงนี่มันหล่อเลือกได้จริง ๆ ว่ะ สาวแต่ละคนที่มาจีบมึง มีแต่ตัวแรร์ทั้งนั้น” 

“สวยเหมือนนางฟ้ากูก็ไม่เอา”

สายฟ้าตัดบทอย่างไม่ใยดีก่อนจะสาวเท้าเดินต่ออย่างรวดเร็วเพื่อหนีบทสนทนาไร้สาระ ในหัวของเขายังคงติดภาพดวงตากลมโตที่มองเขาอย่างหยาดเยิ้มปนบ้าบิ่นนั่น...

เอลินยังคงยืนชะเง้อคอยืดคอยาวมองตามแผ่นหลังกว้างในชุดเสื้อช็อปนั้น จนกระทั่งเขาเดินหายลับไปในตัวตึกเรียน 

“แก...ยิ่งมองใกล้ ๆ ยิ่งหล่อวัวตายควายล้มเลยอ่ะ” เอลินหันไปบอกกับเพื่อนสาวทั้งสามคนด้วยความดีใจ 

“ทำใจก่อนไหมแก ? เขาบอกอยู่ว่าไม่อยากรู้จัก ปฏิเสธกันตรง ๆ แบบนั้น” ข้าวตูเอ่ยขัดขึ้นพร้อมกับมองเพื่อนอย่างเหนื่อยใจ

“ฉันยังไม่ทันได้จีบเขาเลยน๊า จะให้ฉันทำใจแล้วเหรอ ให้ฉันได้ลองก่อนสิ” เอลินโอดครวญพลางย่ำเท้าไปมา “ฉันยังไม่รู้จักชื่อเขาเลย ข้อมูลอะไรก็ไม่มีเลยสักอย่าง!”

“ตอนนี้เลิกเพ้อก่อน ไปขึ้นเรียนกันเถอะ”

เอลินพยักหน้าอย่างเสียดาย แต่ก่อนจะเดินจากไป เธอยังไม่วายหันกลับไปมองทางที่เขามุ่งหน้าไปอีกครั้ง

“คนหล่ออย่างเขากับคนสวยอย่างฉัน มันคู่ควรกันอยู่แล้วป่ะ” ข้าวตูน ไอรีน ที่รัก พากันส่ายหน้าให้กับความมั่นอกมั่นใจของเอลิน 

“จ้า รู้แล้วว่าสวย สวยมาก” 

หลังเลิกเรียน เอลินรีบเดินจ้ำพาตัวเองก้าวขึ้นไปประจำที่นั่งคนขับโดยมีเพื่อนสาวอีกสามคนร่วมโดยสารมาด้วย แต่แทนที่เธอจะขับมุ่งหน้าออกจากมหาวิทยาลัยตามปกติ เธอกลับชะลอรถที่หน้าคณะวิศวฯทันที 

ดวงตากลมโตสอดส่ายมองหา “เป้าหมาย” ราวกับเรดาร์สูง และแล้วพระเจ้าก็เข้าข้าง เมื่อร่างสูงในเสื้อช็อปวิศวะเดินจับกลุ่มมากับเพื่อน ๆ อยู่ริมถนนพอดี

“นั่นไงพวกแก! เจอตัวแล้ว!”

เอลินแผดเสียงลั่นรถด้วยความดีใจ ทำเอาข้าวตู ไอรีน และที่รักสะดุ้งสุดตัวจนแก้วหูแทบแตก

“เบาหน่อยแก แล้วห้ามเปิดกระจกเด็ดขาดนะ ถือว่าฉันขอ!” ที่รักรีบสั่งเสียงหลงเมื่อเห็นอาการของเพื่อนสาว กลัวว่าเพื่อนจะไม่มีสติทำอะไรบ้า ๆ แล้วพาให้พวกเธออายแทบแทรกแผ่นดิน 

“รู้แล้วน่า ฉันขอขับรถตามดูเขาหน่อยก็แล้วกัน” เอลินเชื่อฟังคำสั่งเพื่อนเป็นอย่างดี เธอขอแค่ได้มองตามเขาแบบนี้ก็มีความสุขแล้ว แต่ถ้าจะให้ดีขึ้นอีกนิด ขอแค่ได้รู้ชื่อเขาก็ยังดี 

“เขาเดินไปไหนอ่ะ” เอลินพึมพำกับตัวเอง พลางจ้องชายกลุ่มนั้นไม่ให้คลาดสายตา

“นั่นลานเกียร์นี่” ที่รักชี้บอกจุดที่คิดว่าใช่ 

เอลินเลี้ยวรถเข้าจอดเทียบริมทางเดิน ก่อนจะลดกระจกลงเพื่อมองภาพตรงหน้า เธอเห็นสายฟ้านั่งอยู่บนสแตนเชียร์เพียงลำพัง เขานั่งนิ่งเงียบ แขนทั้งสองข้างเท้าไปกับที่นั่งชั้นบนพลางทอดสายตามองเพื่อน ๆ 

เอลินเผลอจ้องมองภาพนั้นอยู่นานราวกับต้องมนต์ เพียงเพราะออร่าความหล่อเหลาที่แผ่ซ่านออกมามันสะดุดตาเสียจนเธอไม่อาจละสายตาไปได้เลย

“หล่อเป็นบ้า” เอลินพึมพำออกมา แต่ยังคงมองภาพตรงหน้าด้วยความชื่นชม 

“บ้ารักหรือเปล่าจ๊ะ” ข้าวตูเอ่ยแซวขึ้นยิ้ม ๆ คนถูกถามจึงหันไปตอบเต็มเสียง

“อยู่แล้ว” 

เอลินหันกลับไปมองเขาอีกครั้ง เธอยังคงติดอยู่ในภวังค์ เมื่อนนึกถึงร่างของสายฟ้าที่ถูกเธอโอบรับเอาไว้ ใบหน้าเราห่างกันเพียงคืบ 

“กลับกันดีกว่า แค่นี้ฉันก็พอใจแล้ว” เอลินระบายยิ้มหวานอย่างมีความสุข ก่อนจะเลื่อนกระจกขึ้นปิดแล้วขับรถออกไปพร้อมหัวใจที่พองโต

ในจังหวะที่รถเอลินขับแล่นออกไปพอดี สายฟ้าหันไปมองทางบนฟุตบาท เขาเผลอแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาคมกริบฉายแววรู้ทันทุกอย่าง

“หึ ก็น่ารักดี แต่อย่าหวังเลย” 

ขอคอมเมนต์กดเข้าชั้น กดใจให้กันด้วยนะคะ จุ๊บ 💗 

อ่าวพี่กลับมาก่อน น้องเอเนอจี้เยอะขนาดนี้ สนใจน้องหน่อย แต่อย่าให้รู้นะว่าลึก ๆ แอบอยากจับน้องกินอ่ะ อุ่ย! แอบสปอยล์ไหมเนี่ย 🤪