EP.5 เจอเด็กมันรุก

EP.5

Moonspell Bar 

สายฟ้าในเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกสามเม็ด กับกางเกงยีนส์สีเข้มรับกับรูปร่างสูงโปร่ง ส่งให้เขามีออร่าที่น่าดึงดูดทว่าก็น่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน สาว ๆ หลายคนที่นั่งอยู่ตามโต๊ะ ต่างพากันมองเขาด้วยความสนใจจนไม่อาจละสายตาได้เลย 

ร่างสูงสาวเท้าตรงไปยังโซนด้านใน เพื่อนตัวแสบทั้งสามนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

สายฟ้าทิ้งตัวนั่งลงข้างแทนคุณโดยไม่เอ่ยทักทายใครสักคำ มือหนาคว้าขวดแอลกอฮอล์ราคาแพงมารินใส่แก้วตามใจชอบ ก่อนจะกระดกเข้าปากรวดเดียวจนหมด

“เฮ้ย ๆ เบาหน่อยไอ้คุณชาย มาถึงก็ซัดโฮกเลยนะมึง” แทนคุณเอ่ยเตือนเพื่อนด้วยความหวังดี “มาก็ไม่พูดไม่จาทำหน้าบึ้งตึง” 

สายฟ้าปรายตามองเพื่อนด้วยแววตาตำหนิ “เสือก” น้ำเสียงทุ้มเย็นเอ่ยขึ้น 

“ไอ้แทน ไหนมึงเล่ามาหน่อยดิ๊ เรื่องน้องเอลินคนสวยน่ะ” ฟีฟ่าที่นั่งฝั่งตรงข้ามถามด้วยความอยากรู้ 

“ก็น่ารักดี” แทนคุณตอบพลางยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะหยิบแก้วเหล้าดื่ม พร้อมกับปรายตามองสายฟ้า

“ไม่มีเรื่องอื่นจะคุย ?...” สายฟ้าพ่นคำสั้น ๆ ไม่กี่คำออกมาด้วยน้ำเสียงดูรำคาญใจ

“ถ้ามึงไม่อยากฟังก็ไม่เห็นต้องสนใจ แต่นี่มึงมาสั่งพวกกู แสดงว่ามึงแอบสนใจน้องเอลินใช่ไหมล่ะ” แทนคุณหัวเราะพลางขยับเข้าไปกอดคอเพื่อน ราวกับรู้ทันความคิดสายฟ้าไปเสียหมด  

สายฟ้าไม่ได้ปัดแขนเพื่อนออก เขาเพียงแค่หมุนแก้วเหล้าในมือเล่น สายตาคมมองดูก้อนน้ำแข็งในแก้วที่กำลังละลายลงช้า ๆ แต่กลับเกิดภาพดวงตาหวานกลมโตที่มองเขามาตอนที่เจอกันหน้าลิฟต์ของคอนโด 

“ถามตัวมึงเองเหอะ” สายฟ้าตัดบทแล้วเอนหลังพิงพนักโซฟาพลางหลับตาลงอย่างตัดรำคาญ ทว่าในความเงียบนั้น ประโยคบอกรักที่ไร้เดียงสากลับวนเวียนอยู่ในหัว

‘หนูชอบพี่นะ’

สายฟ้าพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ “...บ้าฉิบ” เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนจะคว้าขวดเหล้าขึ้นมารินใส่แก้วใหม่ 

“น่ารำคาญทั้งเพื่อน ทั้งยายบ้านั่นเลย” สายฟ้าพยายามสะบัดความรู้สึกที่แสนจะอึดอัดนี้ออกไป ก่อนจะเอนหลังหลับตาลง ดื่มด่ำกับรสชาติเหล้าและเสียงเพลงดนตรีสดภายในร้าน ปฏิเสธทุกความวุ่นวายที่พยายามจะแทรกซึมเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว

เสียงเพลงจังหวะสนุก ๆ ดังกระหึ่มภายในรถยนต์ของเอลิน สี่สาวในชุดเตรียมท่องราตรีดูจะคึกคักเป็นพิเศษ เอลินที่รับหน้าที่เป็นสารถีขยับมือไม้ไปตามจังหวะเพลงอย่างเมามัน โดยมีข้าวตู ที่รัก และไอรีน ช่วยกันประสานเสียง ที่ค่อนข้างเพี้ยนจนดังลั่นไปทั้งรถ

“แก! ท่อนนี้ต้องมา! ฉันจะสาปเธออออ!” ข้าวตูแผดเสียงแข่งกับลำโพง พลางโบกไม้โบกมือในขณะที่รถกำลังเคลื่อนเข้าสู่ลานจอดของร้าน

“จัดไปเพื่อน!” เอลินหัวเราะร่า ดวงตาเป็นประกายวิบวับขณะที่สายตาก็พยายามกะระยะถอยรถเข้าซองจอดรถที่ว่างอยู่เพียงที่เดียว

แต่ทว่า...อารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านประกอบกับเสียงเพลงที่กลบทุกโสตประสาท ทำให้เอลินเพลินไปหน่อยเท้าที่เหยียบคันเร่งจึงคุมจังหวะพลาดไปเพียงนิด

ปึก! ครืดดด...

เสียงโลหะครูดเข้ากับที่กั้นคอนกรีตดังจนมันลอดเข้ามาในตัวรถ เพลงที่กำลังร้องค้างไว้สะดุดกึกพอ ๆ กับหน้าของสี่สาวที่เหวอไปพร้อมกัน

“แย่จัง~” เอลินอุทานเสียงหลง มือที่จับพวงมาลัยค้างเติ่ง พลางหันไปมองเพื่อนยิ้ม ๆ 

“เสียงอะไรน่ะแก...อย่าบอกนะว่า”

“สเกิร์ตท้ายไงจะอะไรล่ะ! ยายเอลินเอ้ยย” ที่รักร้องเสียงหลงพลางรีบเปิดประตูลงไปดูอาการรถเป็นคนแรก ตามด้วยเพื่อน ๆ ที่เหลือที่กุลีกุจอลงมาล้อมวงดูท้ายรถด้วยสีหน้าปั้นยาก

”โอ๊ยยย ลูกสาวฉัน!”เอลินเดินไปลูบตรงรอยถลอกของสเกิร์ตท้ายที่เป็นรอยขูด “มัวแต่ร้องเพลงเพลินไปหน่อย ถ้าพ่อรู้มีหวังโดนบ่นหูชาแน่เลย”

“เอาน่าแก รอยไม่มาก ให้ประกันมาเคลม” ข้าวตูพยายามปลอบเพื่อน “แต่ตอนนี้เราเข้าบาร์ก่อนเถอะ”

สี่สาวพากันเข้าร้านไปพร้อมกัน ไอรีนเป็นคนโทรจองโต๊ะเอาไว้ 

ทว่า ณ ลานจอดรถที่เธอเพิ่งถอยไปชนเข้าอย่างจังนั้น อยู่ไม่ไกลจากจุดที่สายฟ้าออกมาสูบบุหรี่หรือรับลมข้างนอก และเสียง 'ปึก' เมื่อครู่ ก็ทำเอาคนนิ่ง ๆ ที่กำลังยืนถือโทรศัพท์อยู่แถวนั้นถึงกับขมวดคิ้วแล้วหันมามองด้วยความเอือมระอา

“ยายนี่อีกแล้วเหรอวะ...” สายฟ้าที่ยืนหลบอยู่ในเงามืดพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว เขาจำรถคันนั้นได้ และยิ่งเห็นร่างเล็กที่มากับกลุ่มเพื่อนก็ยิ่งมั่นใจว่าไม่ได้ตาฝาด 

ทว่าความหงุดหงิดกลับเริ่มเข้าครอบงำหัวใจอีกครั้ง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมโชคชะตาถึงต้องเหวี่ยงให้เธอมาปรากฏตัวต่อหน้าเขา.. ในทุกที่ที่เขาไปแบบนี้

เอลินและกลุ่มเพื่อนสาวทั้งสี่พากันเดินเข้ามาในร้าน และได้ฟังเพลงดนตรีสดจากนักร้องมือสมัครเล่น ไอรีนก้าวออกไปแจ้งชื่อโต๊ะที่จองไว้กับพนักงาน ก่อนจะได้รู้ถึงพิกัดที่นั่งด้านใน 

“พวกหนูอายุสิบเก้าเข้าได้ใช่ไหมคะ ไม่ตรวจบัตรใช่ไหม” ไอรีนรีบก้าวออกไปแจ้งพนักงานเรื่องโต๊ะที่จองไว้ ก่อนจะกระซิบถามเพื่อความมั่นใจ

“ไม่ตรวจครับ เข้าได้เลย...แต่ดูจากหน้าพวกน้องแล้ว ก็น่าจะมี ‘อายุ’ กันพอตัวเลยนะนั่น”

“โหพี่! ปากเสียเกินไปละ ต่อยกับหนูหลังร้านป่ะ ?” ไอรีนควันออกหูทันทีที่ถูกทักเรื่องหน้าตา เมื่อกี้ยังเป็นสาวใสวัยสิบแปด ทำให้เพื่อน ๆ ต้องรีบคว้าตัวไว้แทบไม่ทัน 

“ใจเย็น เดี๋ยวก็อดฟังเพลงหรอก” ที่รักปลอบเพื่อนให้ใจเย็น 

ทว่าในขณะที่สี่สาวกำลังมุ่งหน้าไปยังโต๊ะของตัวเอง เสียงทุ้มเข้มของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ดังขึ้นเรียกชื่อ ‘เอลิน’ เอาไว้ ทำให้ทั้งกลุ่มต้องหันขวับไปมองตามเสียงนั้น

“อ้าว พี่แทน!” เอลินอุทานออกมาด้วยความเซอร์ไพรส์ 

“เจอกันอีกแล้วนะเรา” แทนคุณยิ้มกว้างพลางสำรวจกลุ่มสาว ๆ ที่แต่งตัวมาจัดเต็ม 

แทนคุณสังเกตเห็นได้ชัดเจนว่าดวงตากลมโตของเอลินไม่ได้โฟกัสที่เขาเลยสักนิด เธอกำลังกวาดสายตามองหาใครบางคน จนแทนคุณหลุดขำออกมาแล้วช่วยเฉลยให้โดยไม่ต้องถาม

“ไอ้สายฟ้ามันไปสูบบุหรี่ข้างนอกน่ะ เดี๋ยวก็มา” 

“พี่สายฟ้ามาด้วยเหรอคะ” เอลินแสร้งทำเป็นถามเสียงซื่อ ทั้งที่ในใจอยากจะกระโดดโลดเต้น

“นั่งตรงไหนกันล่ะ” แทนคุณถามต่อ

“อยู่ตรงนู้นค่ะ” ไอรีนเป็นคนชี้ไปยังโต๊ะที่พนักงานบอก ซึ่งอยู่ถัดไปไม่ไกลนัก

“ไกลไป! นั่งกับพวกพี่นี่ไหม” แทนคุณชวนเสียงดังฟังชัด “โต๊ะพวกพี่กว้าง นั่งกันแค่สี่คนมันเหงา”

“เอาสิ มีสาวๆ มานั่งด้วยก็ดี จะได้สนุก” ปกป้องเสริมทัพพร้อมยักคิ้วให้เพื่อน ส่วนฟีฟ่าก็ได้แต่พยักหน้ารัว ๆ เห็นด้วย

สี่สาวหันมามองหน้ากันโดยมิได้นัดหมาย เอลินรีบบีบมือข้าวตูแน่นจนเพื่อนเกือบหลุดร้อง เธอส่งสายตาปิ๊ง ๆ เป็นเชิงอ้อนวอนพร้อมทำตาปริบ ๆ ส่งสัญญาณไปหาไอรีนและที่รักด้วยว่า 'โอกาสของเธอมาแล้ว อย่าปล่อยให้หลุดมือ!' 

เมื่อเห็นความมุ่งมั่นระดับสิบของเอลิน เพื่อนทั้งสามคนจึงพยักหน้ายอมตกลง หนุ่มวิศวะทั้งสามรีบลุกขึ้นหลีกทางให้สี่สาวเข้าไปนั่งด้านในโซฟาหนังตัวยาว 

เอลินเห็นแก้วเหล้าที่มีไอเย็นเกาะ แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของแก้วนั้นจะไม่อยู่ เธอจึงมั่นใจว่าต้องเป็นแก้วของสายฟ้า เอลินจึงพาตัวเองเข้าไปนั่งที่ตรงนั้น เผื่อว่าจะได้นั่งข้างกันกับเขา 

“ขอบคุณนะคะ” เอลินฉีกยิ้มกว้างพลางยกมือไหว้รุ่นพี่ทุกคนอย่างมีมารยาททันทีที่เธอหย่อนสะโพกลงบนโซฟา 

สามหนุ่ม และสี่สาวต่างพากันแนะนำตัว เพื่อจะได้ทำความรู้จัก 

“ไม่ต้องเกร็งนะน้องเอลิน ไอ้สายฟ้ามันเป็นคนนิ่ง ๆ เข้าถึงยาก แต่ถ้ามีสาวสวยอย่างพวกน้องมานั่งด้วย มันคงไม่กล้าทำหน้ายักษ์ใส่หรอก...มั้งนะ” แทนคุณหัวเราะ เรียกพนักงานมาสั่งคอกเทลให้สาว ๆ อย่างเป็นกันเอง 

บรรยากาศบนโต๊ะเริ่มครึกครื้นขึ้นทันตาเมื่อกลุ่มหนุ่มวิศวะจอมกวนมาเจอกับแก๊งสาวแพทย์สุดฮา เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังแข่งกับเพลงของร้าน ทว่าสำหรับเอลิน หัวใจของเธอกลับเต้นรัวกว่าจังหวะเพลงเสียอีก เมื่อสายตาของเธอเหลือบไปเห็นร่างสูงในเชิ้ตดำที่กำลังเดินตรงมา 

สายฟ้าหยุดชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นว่าที่นั่งของพวกเขา มี ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ มานั่งด้วย สายฟ้าไล่มองทีละคนจนมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าสวยสะดุดตาของคนที่เพิ่งบอกชอบเขาในลิฟต์เมื่อช่วงค่ำ 

“อ้าว มาแล้วเหรอวะไอ้สายฟ้า กูชวนน้องมานั่งด้วยกันคนเยอะสนุกดี” แทนคุณรีบออกตัวพร้อมยักคิ้วให้เพื่อนอย่างมีเลศนัย 

สายฟ้าไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ แววตาคมกริบมองสบตาเอลินที่ตอนนี้นั่งยิ้มหวานมองมาที่เขา 

“เขยิบไป” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่ง

เอลินรีบขยับก้นถอยกรูดเบียดไปกับข้าวตู เพื่อเปิดทางให้เจ้าของที่นั่งทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ผสมกับน้ำหอมบุรุษเพศที่ลอยมาจากตัวเขา ทำเอาเอลินใจสั่นจนต้องกำกระโปรงตัวเองแน่น

สายฟ้าคว้าแก้วเหล้าขึ้นมากระดกโดยไม่สนใจจะทักทายใครหน้าไหน บรรยากาศรอบข้างเขาดูเหมือนจะมีกำแพงน้ำแข็งกั้นไว้เสมอ แต่เอลินเสียอย่าง...ในเมื่อโอกาสมาถึงมือขนาดนี้ มีหรือเธอจะปล่อยให้เขานั่งดื่มเงียบ ๆ

“พี่สายฟ้าคะ เจอกันอีกแล้วน๊า~” เอลินรวบรวมความกล้า เอียงหน้าถามเขาใกล้ ๆ พร้อมกับรอยยิ้มหวานที่ส่งให้กับคนมอง ทว่าเขากลับเบือนหน้าไปทางอื่นแล้วรินเหล้าลงแก้วพร้อมกับดื่มจนหมด 

“พี่สายฟ้าคิดว่าหนูน่ารักไหมคะ พี่แทนบอกว่าหนูน่ารัก” เอลินโพล่งคำถามขึ้นอย่างตรงไปตรงมา ทุกคนที่นั่งอยู่ถึงกับเงียบแล้วรอฟัง สามสาวพากันบีบมือแน่นรอลุ้นคำตอบไปกับเพื่อน 

“มั่นสุด ๆ ” ไอรีนพูดกับเพื่อน ๆ 

สายฟ้าถึงกับนิ่งอึ้งไปในความกล้าของเอลิน หัวคิ้วขมวดชิดกัน เขาหันขวับไปมองใบหน้าสวยนั้น แววตาเธอใสซื่อราวกับไม่สนใจคนรอบข้างว่าจะคิดอย่างไรที่เธอกล้าถามเขาตรง ๆ 

แทนคุณลอบยิ้มสะใจพลางส่งสายตาล้อเลียนกับเพื่อนในกลุ่ม ‘เจอเด็กมันรุกขนาดนี้ มึงจะทนเก๊กไปได้นานแค่ไหนวะไอ้สายฟ้า’ 

ขอคอมเมนต์ กดใจ เพิ่มเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้กันหน่อยนะคะ 💗