EP.9 จ่ายค่าตัวมา

EP.9

หลายวันผ่านไป...เอลินยังคงไม่เห็นแม้แต่เงาของสายฟ้า ทว่าเธอก็ยังไม่ละความพยายาม ร่างบางพาตัวเองมาปรากฏตัวที่หน้าคณะวิศวะทุกวันจนกลายเป็นความเคยชิน เพียงเพื่อหวังว่าจะได้เจอหน้าใครบางคนให้ชื่นใจสักครั้ง แต่สุดท้ายวันนี้คนที่เธอเจอกลับเป็นแทนคุณที่กำลังเดินออกจากตึกมาพอดี

“มันไม่ได้มาเรียน”

“ที่คอนโดก็ไม่เจอเลย” เอลินตอบเสียงแผ่ว ไหล่บางห่อเหี่ยวลงอย่างเห็นได้ชัด จนแทนคุณที่ยืนมองอยู่รู้สึกใจอ่อน

“อดทนหน่อยนะ” แทนคุณทำได้เพียงแค่ปลอบใจ จะให้ช่วยมากกว่านี้ก็ดูจะล้ำเส้นชีวิตเพื่อนเกินไป

“เป็นปกติของมัน ไม่ค่อยมาเรียนหรอก แต่มันก็อยู่คอนโดนั่นแหละ มันแค่ไม่ชอบออกมาวุ่นวายกับใคร”

“แล้วแบบนี้หนูจะได้เจอพี่เขาเมื่อไหร่กัน”

“เอาน่า ความพยายามอยู่ที่ไหน สายฟ้าก็อยู่ที่คอนโดนั่นแหละ สักวันก็ต้องเจอ” แทนคุณพูดให้กำลังใจก่อนจะขอตัวแยกออกไป ทิ้งให้ว่าที่หมอสาวถอนหายใจทิ้งเป็นรอบที่ร้อยของวัน

เหล่านักศึกษาแพทย์ปีหนึ่งในคลาสเรียน สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังสไลด์กายวิภาคศาสตร์ ทว่าท่ามกลางความเงียบนั้น เสียงของอาจารย์ที่ย้ำถึงคำว่า “ความรับผิดชอบต่อชีวิตคนไข้” ไม่ได้เขาโสตประสาทของเอลินเลยสักนิดเดียว

‘มันแค่ไม่ชอบออกมาวุ่นวายกับใคร’

คำพูดของแทนคุณวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำ ๆ ยิ่งไม่ได้เจอ หน้าหล่อ ๆ ของ ‘พี่ขี้เกียจตัวเป็นขน’ ก็ยิ่งลอยเด่นชัดขึ้น

“เอลิน...ยายเอลิน!”

แรงสะกิดที่ต้นแขนทำให้เอลินสะดุ้งจนเกือบทำไอแพดร่วงลงพื้น เธอหันไปมองข้าวตูที่ตีหน้ายักษ์ใส่พร้อมชี้ไปที่สไลด์หน้าถัดไป

“อาจารย์จะให้ทำแบบทดสอบ มัวแต่เหม่อหาผู้ชายอยู่นั่นแหละ” ข้าวตูกระซิบดุ

“ก็คนมันคิดถึงนี่นา...พี่สายฟ้าเล่นหายไปแบบนี้ ฉันจะไปเอาพลังงานมาจากไหนล่ะ” เอลินโอดครวญเสียงเบา

จนกระทั่งจบคาบเรียน สี่สาวเดินทอดน่องออกมาจากตึกคณะแพทย์ เอลินยังคงเดินคอตก ไหล่ห่อ ราวกับต้นไม้ที่ขาดน้ำมาหลายวัน

“วันนี้พวกฉันจะไปคาเฟ่เปิดใหม่ที่หลังมหา’ลัยนะ แกจะไปป่ะเอลิน ?” ไอรีนเอ่ยชวน

“ไม่อ่ะ...ฉันอยากกลับคอนโด เผื่อจะฟลุ๊กเจอพี่สายฟ้า”

“ก็ไปคาเฟ่ด้วยกันก่อนก็ได้ นี่เพิ่งจะสี่โมงกว่าเอง”

“ไม่อ่ะ วันนี้ขอตัวดีกว่า ไม่มีอารมณ์จะไปไหนทั้งนั้นแหละ”

เอลินแยกตัวออกมาจากเพื่อน ๆ เธอเดินตามทางเท้า วันนี้เธอไม่ได้ขับรถมา เพราะมีอาการเหม่ออยู่บ่อยครั้งกลัวว่าจะขับขี่รถไม่ปลอดภัย จึงได้ใช้บริการรถโดยสารแทน

แต่แล้วสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างของใครบางคนที่คุ้นตา

หัวใจที่เคยเหี่ยวเฉาพองโตขึ้นมาทันทีเหมือนโดนฉีดน้ำหวานเข้าเส้นเลือด

“พี่สายฟ้า!”

เอลินลืมสิ้นทุกลำดับความสำคัญของชีวิต เธอรีบวิ่งหน้าตั้งไปหาเขาในทันที ลืมความซุ่มซ่ามเจ้าเก่าที่เริ่มกลับมาทำงานเมื่อความตื่นเต้นพุ่งปรี๊ด

พลั่ก!

เพราะมัวแต่มองเป้าหมายจนไม่ได้ดูพื้นขรุขระ เอลินสะดุดขอบปูนจนร่างบางเสียหลักถลาวูบไปข้างหน้า

หมับ!

วงแขนแกร่งคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเธอไว้ได้ทันก่อนที่หน้าจะทิ่มลงกับพื้นคอนกรีต เอลินหลับตาปี๋ด้วยความกลัว แต่พอรู้สึกถึงสัมผัสที่อบอุ่น เธอก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

“ซุ่มซ่าม”

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเอือมระอาแต่กลับทำให้เอลินยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่ได้ สายฟ้าพยุงเธอให้ยืนดี ๆ ก่อนจะปล่อยมือออกราวกับถูกของร้อน ใบหน้าของเขายังคงนิ่งขรึมเหมือนเดิม แต่แววตานั้นดู...อ่อนลงกว่าครั้งที่แล้วเล็กน้อย

“พี่สายฟ้า! หนูคิดถึงพี่จังเลยค่ะ...ไม่เจอตั้งหลายวัน” ดวงตาคู่สวยทอประกายด้วยความดีใจ ทว่ากลับมีหยาดน้ำตาใสๆ คลอหน่วยอย่างห้ามไม่ได้จนสายฟ้าถึงกับขมวดคิ้วมุ่น

เธอคิดถึงเขามากเลย

“ขี้แย” เขาตอบเพียงสั้น ๆ ตามฉบับคนพูดน้อยก่อนจะเดินปลีกตัวออกไป

วันนี้เขาอยู่ในชุดลำลองสบาย ๆ ตั้งใจจะมาเล่นบาสกับกลุ่มเพื่อนที่มหาวิทยาลัย แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอกับ ‘ยายตัววุ่น’

“ฮือ~ ก็คิดถึงนี่” เอลินก็ไม่คิดว่าเธอเองจะมีน้ำตาเพราะคิดถึงเขามากขนาดนี้

หญิงสาวเดินตามสายฟ้าในระยะห่างพอสมควร เธอมองตามแผ่นหลังกว้างด้วยความดีใจ เธอไม่เฉียดเข้าไปใกล้ ไม่วุ่นวายความเป็นส่วนตัว ขอแค่ได้มองแบบนี้ ได้เจอหน้าเขาก็มีความสุขแล้ว

สายฟ้าเองก็รู้สึกว่าเอลินเดินตาม เขาไม่ได้หันไปห้ามหรือต่อว่า ก็ขอแค่...

ไม่อยู่ใกล้เขาก็พอ

ในสนามบาสเกตบอลกลางลานเกียร์ แสงแดดยามเย็นฉาบไล้ร่างสูงโปร่งของสายฟ้าจนดูเหมือนภาพวาด เขากำลังเลี้ยงลูกบาสหลบหลีกแทนคุณและฟีฟ่าด้วยท่วงท่าที่คล่องแคล่ว เสื้อยืดเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ยิ่งทำให้เสน่ห์แบบดิบเถื่อนของเขาพุ่งทะลุปรอท

เอลินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาบันทึกภาพเขารัว ๆ ก่อนที่มือบางจะพิมพ์ข้อความลงในกลุ่มไลน์ ‘สี่สาวปวดตับ’

เอลิน : ส่งรูปสายฟ้าจังหวะดังก์บาส

เอลิน : พวกแกดูนี่! แต้มบุญฉันทำงานแล้ว

ที่รัก : แหม~ หมั่นไส้ว่ะ

ข้าวตู : จ้า ทำไรก็ทำ เป็นคนดีก็พอ

เอลินหัวเราะคิกคักกับข้อความตอบกลับของเพื่อน ๆ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงแล้วมองคนในสนามต่อ สายตาเธอมันช่างปิดไม่มิดเลยว่า “ปลื้ม” เขาขนาดไหน

“เฮ้ยไอ้สายฟ้า! ระวัง!” เสียงตะโกนของปกป้องดังขึ้น

ลูกบาสที่ถูกส่งพลาดกระเด็นหลุดมือฟีฟ่าแล้วพุ่งตรงมาทางสแตนเชียร์ที่เอลินยืนอยู่

“อุ๊ย!” เอลินหลับตาปี๋ตามสัญชาตญาณพลางยกมือขึ้นบังหน้า

หมับ!

ไม่มีแรงกระแทกอย่างที่คิด มีเพียงลมวูบหนึ่งที่พัดผ่านหน้าเธอไป เอลินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นทีละข้าง ก่อนจะพบว่าลูกบาสลูกส้ม ๆ นั้นถูกหยุดไว้ด้วยฝ่ามือใหญ่เพียงข้างเดียว... และเจ้าของมือนั้นก็คือสายฟ้า...ที่วิ่งตามลูกมารับไว้ได้ทันก่อนมันจะกระแทกหน้าเธอ

“ไม่เห็นหรือไง” สายฟ้าตะคอกใส่หน้าเธอ พลางขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดที่เธอยังไม่หายไปไหน และเกือบจะโดนลูกบาสอัดใส่หน้า

ดวงตาหวานกลมโตมองเขานิ่งทำตาปริบ ๆ ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นรู้สึกใจฝ่อเมื่อโดนเขาขึ้นเสียงใส่

“ก็...ก็พี่สายฟ้าเท่เกินไปนี่คะ หนูเลยมองจนเพลิน หลบไม่ทันเลย” เอลินตอบกลับพร้อมยิ้มแห้ง ๆ แต่หัวใจข้างในเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุอก

สายฟ้าปรายตามองโทรศัพท์ในมือเธอที่หน้าจอยังค้างอยู่ที่แชตกลุ่มรูปเขาอยู่เลย เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะเดาะลูกบาสในมือหนึ่งที

“ถ่ายรูปไปเยอะขนาดนั้น...” สายฟ้าโน้มใบหน้าลงมาสบตาเธอใกล้ ๆ “จ่ายค่าตัวมาด้วยแล้วกัน”

“เอ๊ะ ? พี่จะคิดเงินหนูเหรอคะ แค่ถ่ายรูปเอง ไม่ชอบก็บอกสิ หนูลบให้ก็ได้”

“เปล่า...” สายฟ้าหมุนตัวกลับเตรียมจะเดินเข้าสนามต่อ แต่ทิ้งท้ายประโยคที่ทำให้เอลินแทบจะกรีดร้องออกมาดัง ๆ

“ไปซื้อน้ำเย็น ๆ มาให้สิ...”