Chapter >> 3

Pag-uwi ni Maureen ay sumalampak siya sa sofa, agad siyang nilapitan ng katulong.

"Ma'am Maureen, tumawag po ang ospital. Ang sabi po nila ay gising na raw po si ma'am Alfea."

"O, e, ano naman kung gising na siya?" sagot ni Maureen habang nakapikit at hinihilot-hilot ang kanyang sentido. Bigla siyang napabalikwas. "A-ano?! Ulitin mo nga ang sinabi mo?"

Inulit naman ng katulong ang kanyang sinabi.

Tumayo si Maureen at nataranta. "S-si mommy? Nandito na ba s'ya?"

"Wala pa po ang mommy n'yo, hindi pa po umuuwi."

Dali-daling tinawagan ni Maureen ang kanyang ina, ngunit hindi ito sumasagot.

Sa Majong-an:

"Mare, kanina pa nagri-ring ang cellphone mo, o. Sagutin mo na, natutulilig na ang mga tenga namin, e." wika ng isang ginang sa kalaro niyang may-edad na babae na napapalamutian ng mga alahas.

"Hayaan mo s'ya, yung ospital lang naman yan. Mag-a update na naman siguro sa anak-anakan kong hilaw na nakaratay doon. Bakit kasi hindi pa matuluyan para hindi na kami gumagastos, e, halos anim na taon na kaming nagsasayang ng pera sa kanya."

Sa kanilang bahay ay nasasabunutan na ni Maureen ang kanyang sarili. "Mommy, sagutin mo. Importante ito!" Nakailang tawag pa s'ya ngunit hindi talaga sumasagot ang kanyang ina. Inihagis n'ya ang cellphone sa sofa at kinalma ang kanyang sarili. "Bakit ba ako nag-aalala? To h*ll with that Alfea! E, ano naman kung gising na s'ya? Wala namang magbabago dahil lahat ng sa kanya ay akin na ngayon! Wala siyang kaalam-alam na yung mga anak niya kay Xavius ay ako na ang kinikilalang ina. Hindi na rin naman tuloy ang kasal nila dahil masamang-masama na ang reputasyon niya sa mga Montevalle. Sa huli, sa akin pa rin babagsak si Xavius." Dinampot n'ya ang kanyang bag. "Hindi ako dapat ma-stress. Birthday ng kambal ngayon kaya siguradong nandoon si Xavius. Dapat, ako ang maging pinakamaganda ngayong gabi."

. . . . .

"Fea, pasensya ka na at maliit lang itong apartment ko, ha?" ani Rachelle matapos magligpit.

"Okay lang, ano ka ba? Sakto nga lang itong apartment mo, e." Biglang nalungkot si Alfea. "Kaysa naman sa bahay namin. Malaki nga, pero parang hindi naman yun naging tahanan para sa akin kahit na kailan."

"Kalimutan mo na ang nakaraan, tapos na yun. Ang mahalaga ay makakapagsimula ka na ngayon. Madiskarte ka naman kaya siguradong magtatagumpay ka."

Biglang naging excited si Alfea. "Oo nga pala! puwede ko na ngayon ituloy ang pag-aaral ko para matupad na yung pangarap kong maging fashion designer!"

"Oo nga pala, ano? Hindi ba't kaya mong baguhin o gawing bago yung mga pinaglumaang dress na ibinibigay sayo dati ni Maureen?"

Mula pagkabata at hanggang sa bago siya maaksidente ay puro kay Alfea bumabagsak ang mga pinaglumaan ni Maureen, dahil pingdadamutan siya ng pambili ng madrasta niyang si Dolores. Ito kasi ang humahawak ng panggastos para sa pamilya nila, at hindi niya ito masabi sa ama niya dahil palagi itong abala sa kumpanya. Hindi din siya makapagsumbong dahil palagi siyang pinagbabantaan ni Dolores.

Natutong magdisenyo at manahi ng damit si Alfea dahil puro may sira at butas ang mga damit na ibinibigay ni Maureen sa kanya. Kapag naman kupas na ang kulay ay pinapalitan niya iyon ng ibang tela kaya nagmumukhang bago ang damit at lalo pang gumaganda. Walang magawa si Maureen kung hindi ang mainis na lang dahil ang gusto talaga nito ay ang mapahiya si Alfea, kapag isinuot nito ang mga pinaglumaan niya.

Ngumiti si Alfea. "Ngayon ay magagamit ko na ang talento ko... Oo nga pala, kailangan ko munang pumunta sa bahay para kunin ang ilang mahahalaga kong gamit. Sa pagkakatanda ko ay wala pa silang tatlo sa bahay ng mga ganitong oras kaya sasamantalahin ko na ang pagkakataon."

Samantala, sa ibang dako, walang kaalam-alam si Alfea na ngayon ang ika-5 kaarawan ng mga importanteng tao sa buhay n'ya–ang kanyang mga anak.

Sa mansyon ng mga Montevalle ay nagsimula nang magdatingan ang mga bisita para sa isasagawang party maya-maya lang.

Pumusisyon si Lucas sa may kubling bahagi ng malaki at malawak na hagdan, para silipin ang mga tao sa ibaba. "Tsk!" Palatak niya nang makita kung paano umasta ang kinikilala nilang ina na si Maureen sa mga bisita. Tila ba ito ang mistress ng kanilang pamilya. "Boring." Nawalan na siya ng interes kaya bumalik na siya sa kanyang kwarto.

Saglit pa lamang nang bigla namang pumasok si Rosie.

"Luke~" umikot-ikot ito para ipakita ang ganda ng pang Disney princess niyang gown. "Am I beautiful?" Lumapit s'ya sa gilid ng mesa nang hindi man lang siya tapunan ng tingin ng kapatid. "Hindi ka naman tumitingin, e... Bakit hindi ka pa nagbibihis? Nasaan si lolo butler?"

"Hindi ako bababa." sagot ni Lucas habang abala sa pagbuo ng jigsaw puzzle. Sa laki nito ay halos sakupin na nito ang buong lamesa.

"Ano?!" Gulat na bulalas ng batang babae. "Uy, hindi puwede. Baka magalit na naman sayo si Daddy."

"Edi magalit s'ya. Galit din ako sa kanya, no." pagsusungit ng Lucas.

Nagtaka si Rosie. "Bakit naman?"

"Bakit? Kasi wala siyang ginagawa para hanapin si mommy!"

Napakamot ng ulo si Rosie. "Si mommy? Nandito naman s'ya, a? Nasa baba."

Pinitik ni Lucas ang noo ng kapatid. "Ang sinasabi ko ay yung totoong mommy natin. Hindi naman natin talaga mommy si mommy mau, e."

"Ay, oo nga pala." Biglang nalungkot si Rosie. "Luke, nasaan na kaya si mommy? Ayaw ba niya sa atin kaya s'ya umalis?"

"Hindi, no! Mommy natin s'ya, kaya hindi puwedeng hindi niya tayo love." Biglang tumayo si Lucas. "Tama! Hahanapin ko siya! Big boy na ako kaya, kaya ko na. Rosie, may ipapagawa ako sayo..."

Makalipas ang ilang sandali ay bumalik si Rosie, kasama ang isang katulong na may dalang isang tray ng iba't ibang pagkaing nakabalot mula sa handa sa kanilang party.

Pagkasara ng pinto ay agad isinilid ni Lucas ang mga pagkain sa kanyang backpack. Kinuha niya ang isang itim na kumot mula sa kanyang closet pati ang kanyang pajama at isinilid din, pagkatapos ay kinuha niya ang lahat niyang pera sa kanyang alkansya at inilagay sa bulsa.

"Luke, aalis ka?" tanong ng batang babae habang pinanonood ang ginagawa ng kapatid.

"Rosie, huwag na huwag mong sasabihin na umalis ako, ha? Hintayin mo na lang na mahanap ko si mommy."

Dumaan si Lucas sa likod ng bahay, at dahil sa kaabalahan ng mga tao at ng mga katulong ay walang nakapansin sa kanya. Nagtungo s'ya sa bahay ni Maureen para sana kumalap ng impormasyon dahil isa ito sa mga nakakaalam kung sino ang totoo nilang ina. Dahil sa ginawang pag-iwan sa kanila ng kanilang ina noon ay ipinagbawal itong banggitin sa kanilang pamilya, kaya hindi n'ya alam ang pangalan nito.

Nang dumating si Alfea sa kanilang bahay ay napansin agad niya ang isang batang lalaki na naka-back pack, at palakad-lakad sa labas ng kanilang gate. "Excuse me, little friend. Gabi na, a, bakit nasa labas ka pa?"

Nang lingunin ni Lucas si Alfea ay nanlaki ang mga mata niya, "I-ikaw ang..."