LOGINShare
04 ไอ้พี่เคลิ้มบ้า
Last Updated:
2026-01-06 09:46:21“นิ่มแค่คิด แค่จินตนาการภาพค่ะ ไม่ได้มโนสักหน่อย” ฉันเบ้ปากใส่พี่เคลิ้ม
อะไรนิดอะไรหน่อยก็ว่าแต่ฉันมโน
“แล้วจินตนาการกับมโนไม่เหมือนกันหรือไง มึงนี่เริ่มเพ้อเจ้อหนักนะอ้วน ควรไปเช็กสมองบ้างนะ”
“พี่เคลิ้ม! นิ่มจะโกรธพี่แล้วนะ” ฉันหันไปหน้าบึ้งใส่เขา
“กูต้องง้อไหม” พอเขาพูดแบบนี้ฉันก็ไม่พูดอะไรออกไปอีก ฉันเงียบแล้วหันมองออกนอกกระจก
นอกจากครอบครัวของฉัน มันก็ไม่มีใครง้อฉันอยู่แล้วแหละ ฉันมันไม่ได้มีความหมายกับใครขนาดนั้น
จากนั้นภายในรถก็เงียบลงไม่ได้มีเสียงถกเถียงอะไรออกมา
หลายนาทีต่อมา…
“หิวข้าวไหม” พี่เคลิ้มมันถามขึ้นมา แต่ฉันเงียบไม่พูดอะไรออกไป
“อ้วน”
“ไม่พูดก็ไม่ต้องพูด แต่กูหิวข้าว จะแวะแดกละ” พี่เคลิ้มทำทีชะลอรถ แต่ฉันก็ยังเฉย
“อยากแดกไร” แล้วเขาก็ถามฉันอีกครั้ง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาบอกเองว่าไม่พูดก็ไม่ต้องพูด
“…” แล้วจำเป็นอะไรที่ฉันต้องพูด
“พี่มึงบอกมึงชอบแดกโตเกียว กูมีเจ้านี้อร่อย อยากแดกไหม” ยังจะถามอีก ไอ้พี่บ้านี่มันจะถามบ้าอะไรนัก
แล้วมารู้ดีอีกฉันชอบโตเกียว
“ถ้ามึงไม่ตอบกู มึงจะพลาดโตเกียวเจ้าอร่อยมากอ้วน” ไอ้พี่เคลิ้มยังคงพูดต่อ
และการที่พี่เคลิ้มทำแบบนี้มันทำให้ฉันเข้าใจว่าเขาง้อฉันอยู่
“นี่คือวิธีการง้อของพี่เหรอ” ฉันหันไปมองหน้า
หลงตัวเองอีกละนุ่มนิ่ม มโนว่าตัวเองเป็นนางเอกนิยายอีกแล้ว
“เออ กูง้อ เลิกงอนกูได้แล้ว”
ตึก ตึก ตึก!!!
หัวใจนุ่มนิ่มคนนี้เต้นแรงมาก ไอ้พี่เคลิ้มมาพูดอะไรแบบนี้เนี่ย ตอนแรกฉันคิดว่ามันจะด่าฉันซะอีก
ไอ้ที่หัวใจฉันเต้นแรงแบบนี้มันเพราะอะไรกัน
หรือว่า…
“ทำไมหน้ามึงแดงอ้วน วันนี้ตากแดดเหรอ” พอรถจอดติดไฟแดง ไอ้พี่เคลิ้มก็กดเปิดไฟหาอะไรสักอย่างที่อยู่ในช่อง จากนั้นก็หันมามองหน้าฉัน
“อือ อื้อ” ฉันส่งเสียงออกไปแล้วเอามือมาจับที่แก้มทั้งสองข้าง
เป็นบ้าอะไรทำไมมันแดง วันนี้แทบไม่ได้โดนแดดเลย
“หรือว่าเบาหวานความดันจะขึ้นรึเปล่าวะ” ไอ้พี่เคลิ้มพูดพร้อมกับยื่นมือมาแตะที่หน้าผากฉัน
“ไอ้พี่บ้า!” ฉันปัดออกทันที ไอ้บ้านี่มาหาว่าฉันความดันขึ้น แล้วความดันขึ้นอะไรมาแตะหน้าผาก
ถึงฉันจะอ้วน แต่ฉันยังไม่มีโรคแทรกซ้อนเถอะ
เอ๊ะ!!! หรือว่ามี?
“เอ้า ด่ากูทำไมเนี่ย กูอุตส่าห์เป็นห่วง”
“เป็นห่วงก็ไม่ต้องมาวินิจฉัยล่วงหน้าก็ได้ไหม นิ่มไม่ได้อ้วนขนาดนั้น ชิ”
“เอ้า กูจะรู้เหรอ เผื่อว่าความดันขึ้นกูจะได้พาไปหาหมอไง”
“เลิกพูดเลยพี่เคลิ้ม ไฟเขียวแล้ว”
“สรุปกินไหมโตเกียว” ไอ้พี่เคลิ้มออกรถและหันมาถามฉัน
“ไม่เอา ดึกแล้วเดี๋ยวอ้วน”
“แดกโตเกียวเพิ่มไปอีกนิดหุ่นมึงก็คงไม่เกินกว่านี้หรอก”
“พูดมาก ๆ เดี๋ยวนิ่มจะลดความอ้วนละ น่ารำคาญเรียกอยู่ได้ อ้วน ๆ”
“อย่าเลย”
“ทำไม กลัวนิ่มสวยแล้วมีคนมาจีบนิ่มเหรอ” ฉันหันมองหน้าพี่เคลิ้ม
“เปล่า กูแค่กลัวร้านที่มึงไปเป็นลูกค้าประจำจะเจ๊งถ้าขาดมึง” ดูปากมันสิ ดูคำที่เพื่อนพี่ชายของฉันพ่นออกมา
“ไอ้พี่เคลิ้ม…” ฉันขมวดคิ้วใส่เขาอีกครั้ง
“ไม่ต้องลดหรอก แบบนี้ก็น่ารักดี”
ตึก ตึก ตึก!!!!!
นั่นไง… ไอ้พี่เคลิ้มทำหัวใจดวงน้อย ๆ ของนุ่มนิ่มเต้นผิดจังหวะอีกแล้ว
“สรุปกินอะไร กูหิวข้าว”
“ข้าวหมูแดงปากซอยบ้านนิ่มก็ได้ เจ้านี้อร่อย นิ่มเก็บสะสมแต้ม กินครบ 10 จาน ได้กินฟรี 1 จาน วันนี้ถ้านิ่มไปกินก็จะเป็นจานที่ 10 งั้นจานฟรีนิ่มยกให้พี่เคลิ้มตอบแทนที่มาส่งนิ่ม”
“กูรวย ไม่ต้องแดกของแถม” ไอ้พี่เคลิ้มพูดขึ้นมา
“รู้ว่ารวย แต่ของแถมแล้วทำไมล่ะ มันเป็นสิทธิ์ที่เราได้ ทำไมต้อง…”
“หยุด ๆ กูแค่จะบอกว่ากูเลี้ยงมึงได้ แค่นั้นเอง” ไอ้พี่เคลิ้มยื่นมือมาปิดปากฉัน
ตึก ตึก ตึก ตึก!!!!
เอาอีกแล้ว ประโยคที่ว่า ‘กูเลี้ยงมึงได้’ ทำให้ฉันใจเต้นแรงอีกแล้ว
ฉันว่าร่างกายของฉันกำลังผิดปกติ!
ไม่ได้การละ!!!
“พี่เคลิ้ม!” ฉันเรียกพี่เคลิ้มอย่างดังเมื่อดึงมือพี่เขาออกจากปากตัวเองแล้ว
“อะไร”
“พานิ่มไปโรงพยาบาลที นิ่มรู้สึก…”
“รู้สึกอะไร บอกกูมา มึงเจ็บปวดตรงไหน”
“หัวใจนิ่มมันเต้นผิดปกติ นิ่มกลัวเป็นโรคหัวใจ”
“ตอนนี้ก็เต้นผิดปกติเหรอ” พี่เคลิ้มหันมามองหน้าฉัน ก่อนที่เขาจะตบไฟเลี้ยวเข้าจอดข้างทาง
“ไม่ตอนนี้มันปกติแล้ว มันเป็นแค่เวลา…”
“ไม่ปกติหรอก มึงอ้วนบางทีอาจจะเป็นโรคหัวใจก็ได้ โทษนะ” พี่เคลิ้มพูดแทรกและยื่นมือมาแตะที่หน้าอกข้างซ้ายของฉัน
งื้อออออ… ฉันรู้สึกตื่นเต้นแปลก ๆ ฉันนั่งนิ่งแล้วเหล่ตามองใบหน้าของพี่เคลิ้ม ที่ดูเหมือนตอนนี้จะตั้งใจฟังเสียงหัวใจของฉันเป็นอย่างมาก
ใบหน้าของพี่เคลิ้มหล่อเหลาก็จริง แต่มันมีรอยแผลเป็นเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ใบหน้า ถ้ามองใกล้ ๆ จะเห็นได้ชัดเจน
ตึก ตึก ตึก…
ยิ่งมองใบหน้าของพี่เขา ฉันก็รู้สึกว่าหัวใจของฉันมันเต้นแรงขึ้นทุกที หรือบางทีฉันอาจจะเป็นโรคประหลาดเวลาอยู่ใกล้พี่เคลิ้ม
ถ้าเป็นแบบนั้นฉันควรอยู่ห่าง ๆ เขา เพื่อปกป้องหัวใจตัวเอง
พี่เขาหันหน้ามามองฉัน จากนั้นก็ขยับยื่นหน้ามาใกล้ ๆ ฉัน
ริมฝีปากของเราใกล้กันมาก
ฉันว่าบางทีไอ้ที่ฉันเป็นอยู่อาจจะไม่ใช่โรคประหลาดล่ะ
ฉันหลับตาลงหลังจากที่กะพริบทำหน้าอึ้ง ๆ อยู่นาน
นี่เป็นเหมือนหนึ่งบทในนิยายรัก ที่พระเอกโน้มหน้าเข้ามาใกล้นางเอก แล้วจากนั้นก็…
“มโนเหี้ยอะไรของมึงอ้วน”
“โอ๊ย! พี่ดึงปากนิ่มทำไมเนี่ย” ฉันลืมตาขึ้นมาโวยวายแล้วก็จับที่กลีบปากล่างของตัวเองที่ไอ้พี่เคลิ้มดึงเมื่อกี้
“ไม่ต้องไปหาหรอกหมอ” พี่เคลิ้มขยับตัวกลับไปนั่งที่ตัวเอง
“ทำไม”
“ก็มึงไม่ได้เป็นโรคหัวใจไง ไอ้ที่ใจมึงเต้นแรงเนี่ย เพราะอยู่ใกล้คนหล่อ ๆ แบบกู”
“หลงตัวเอง นิ่มบอกแล้วไงว่ายังไงนิ่มก็ไม่มีทางเป็นเมียพี่แน่นอน”
“กูก็ไม่ได้จะเอามึงทำเมีย แล้วเลิกมโนว่ากูจะจูบแบบเมื่อกี้ด้วย”
“พะ พี่รู้ได้ไง” ฉันเริ่มหายใจถี่ขึ้น ไอ้พี่บ้ามันรู้ได้ยังไง เรื่องที่ฉันมโนว่ามันจะจูบฉัน
“ก็มึงเล่นยื่นปากมารอกูจูบขนาดนั้น ไม่รู้ก็ควายแล้วไหมอ้วน”
“ไม่จริง! พี่ตาฝาด พี่ใส่ร้ายนิ่ม ใครจะไปอยากจูบพี่ นิ่มไม่อยากจูบปากผู้ชายที่จูบผู้หญิงไปเรื่อยหรอก ชิ จูบแรกของนิ่มต้องละมุนละไม พาให้หัวใจสั่นไหว”
“กูไม่เคยจูบปากใคร จับแทงน้ำแตกก็แยกทาง”
“…”
“กูไม่เคยมีแฟน แต่มีคนที่รัก แต่ตอนนี้เขาไปอยู่กับคนที่คู่ควรกับเขาแล้ว” มาถึงตรงนี้เสียงพี่เคลิ้มดูเศร้าลง
“คิดอะไรมากพี่ ถ้ารักกันจริง แค่เห็นเขามีความสุขก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ คนไม่ใช่คู่กัน ฝืนไปก็ไม่รอด” ฉันก็แค่อยากปลอบเพราะเหมือนพี่เขาจะเสียใจ
เดี๋ยวฉันคงต้องไปตามสืบกับพี่ชายแล้วล่ะว่าฟีนที่ว่าคือใคร
“พูดเหมือนปลอบกู มึงไม่ต้องมาปลอบกูเลย กูไม่ได้เศร้า แล้วกูก็มีผู้หญิงมาเรียงให้เด้าเพียง กูรวย ซื้อแดกได้สบาย”
“สาบานเลยว่านิ่มจะไม่เอาพี่เคลิ้มเป็นผัว ถ้านิ่มเอาพี่เป็นผัว แสดงว่าวันนั้นนิ่มเมายากันยุงขั้นหนัก” ฉันชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว ตั้งมั่นปฏิญาณกับตัวเอง และต่อหน้าท้องถนน
“ที่พูดอยู่น่ะ ถามกูยังว่ากูจะเอามึงไหม มโนไม่เลิกเลยนะมึง บอกไว้เลย คนอย่างกูไม่แดกน้องของเพื่อนครับ”
“...”
Latest chapter
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ 42 เหตุผล(2)
(NUMNIM: ฝันดีนะ)ฉันกดส่งข้อความแล้วจากนั้นก็ไปอาบน้ำค่ะ นอนแช่อยู่ในอ่างน้ำอุ่น รู้สึกโล่งสมอง โล่งตัวดี‘ปีใหม่เราไปเคานต์ดาวน์ที่พัทยากันเนอะ จองโรงแรมติดทะเลนอน’‘เอาดิ นุ่มก็อยากไป’‘สัญญาว่าจะพาไป เคานต์ดาวน์ปีแรกของเรามันต้องดีที่สุด’‘แต่จะไม่ใช่ปีสุดท้ายนะ เราจะเคานต์ดาวน์ด้วยกันทุกปีจนแก่ไปด้วยกัน โอเคไหม’‘โอเคอยู่แล้ว ชอปรักนุ่มนะครับ รักนุ่มแค่คนเดียว’พรึบ!“คนโกหก ปีแรกก็ยังไม่ได้เคานต์ด้วยกันเลย คนผิดสัญญา คนใจร้าย ฮึก ฮึก… มาทำให้รักทำไม ทำให้นุ่มเจ็บทำไม ฮึก ฮือ… นุ่มคิดถึงพี่ คิดถึงพี่ที่สุด เมื่อไหร่นุ่มถึงจะลืมพี่ได้” ฉันลุกออกจากอ่างน้ำ เมื่อความทรงจำที่เคยคุยกันไว้มันผุดขึ้นมาในหัวคำสัญญาลม ๆ แล้ง ๆ ที่ฉันเชื่อหมดหัวใจ“เลิกคิดถึงเขาได้แล้วนุ่มนิ่ม ไหนแกว่าจะมีชีวิตใหม่ไง จะเพ้อถึงเขาทำไม นี่มันผ่านมาเป็นเดือนแล้วนะ เลิกคิดถึงเขาได้แล้ว” ฉันพูดกับตัวเองอยู่หน้ากระจก มองภาพที่สะท้อนกลับมา สภาพของฉันมันดูไม่ได้เลย ทำไมถึงได้งมงายแบบนี้ทำไมไม่ลืมเขาสักที“เฮ้อ…” ฉันอาบน้ำล้างตัว จากนั้นก็ห่อตัวออกจากห้องน้ำจังหวะเดียวกันกับโทรศัพท์มือถือของฉันมันเด้งข้อความขึ้น
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ 42 เหตุผล
-คอนโดนุ่มนิ่ม-เวลา 19.00 น.ครืด ครืด ครืด…“ฮัลโหล”(ถึงบ้านยัง)“ถึงแล้วเพิ่งจะเข้าห้องเนี่ย”(รถติดเหรอวะ)“อืม ติดมาก กินข้าวกินยายัง”(ยัง)“ไมไม่กินอะ… ไงครับ คิดถึงแม่ไหมครับสุดหล่อทั้งสอง” ฉันถามไอ้พี่เคลิ้มแล้วคุยกับเจ้านายสองตัวของฉันที่เดินลงมาจากที่นอนแล้วมาคลอเคลียที่ขาทั้งสองข้างของฉัน(มึงคุยกับใครวะ)“แมวไงพี่ แล้วสรุปทำไมไม่กินข้าวจะได้กินยา เดี๋ยวก็ปวดระบมหรอก”(คิดถึงมึงว่ะ)“…”(ที่ผ่านมาแม่งโคตรแย่ กูคิดถึงมึงทุกวัน กูไม่เคยคิดถึงใครมากขนาดนี้เลย)“…”(เปิดกล้องหน่อยดิ อยากเห็นหน้า)“…” ฉันนิ่งค่ะ(กูขอมากไปสินะ) ไอ้พี่มันพูดเสียงเศร้า“ยังไม่ได้พูดอะไรเลยไหม แล้วดูทำหน้าดิ” ฉันกดเปิดกล้อง(หึ ไอ้อ้วน) ไอ้พี่มันยิ้มที่มุมปาก(แล้วนั่น… ที่ไหน จัดห้องใหม่เหรอวะ)“อืม จัดห้องใหม่ พี่ทำไรอยู่” ฉันก็ไม่ได้หลอกนะ แค่ยังไม่ได้บอก(นอนเล่นเกม มึงอะจะทำไร)“ว่าจะจัดห้อง ซื้อของมา” ฉันบอกและชูของที่ซื้อมาให้ไอ้พี่ดู แล้วก็หมุนกล้องไปที่บัวลอยไข่หวาน(แมวมึงหน้ากวนตีนเหมือนเจ้าของมันเลยเนอะ)“ตอนนี้นิ่มเป็นเจ้าของแล้วต่างหากล่ะ แมวนิ่ม”(หึ แล้วมึงจะทำเองได้เหรอ จัดห้องอะ
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ 41 อย่าหาย(2)
“เดี๋ยวนี้มึงขับรถเอง”“อื้ม อยากเปลี่ยนชีวิตประจำวัน อยากหาอะไรใหม่ ๆ ทำน่ะ”“ไม่ได้ลองแดกเหล้าใช่ไหมวะ”“ยังไม่ถึงจุดนั้นนะพี่ ไม่อยากให้แม่เสียใจน่ะ แค่นี้ที่บ้านก็อายกันมากแล้ว เกิดนิ่มทำอย่างนั้นคงได้โดนคนด่าว่าใจแตกแหละ แค่จะหมั้นยังมีคนบอกแรดเงียบเลย พอโดนยกเลิกงานหมั้นนี่โดนหนักมากอะ”“มึงเป็นมึง จะสนใจเหี้ยไรกับพวกปากส้นตีน อย่าไปแคร์แม่ง อีพวกนี้มันก็แค่พวกชอบหาจุดด้อยคนอื่นมาทำให้ตัวเองสูงขึ้น ถ้ากูได้ยินกูจะเอาตีนอัดปากแม่ง ปากตีนไง”“หัวร้อนนี่แก้ไม่เลิกนะพี่”“กูก็เป็นของกูแบบนี้ ทำไมกูต้องเปลี่ยนวะ กูยังหาเหตุผลที่กูจะเปลี่ยนตัวเองไม่ได้เลย”“…” ฉันเงียบค่ะ ไม่ได้พูดอะไรออกไป เถียงกับไอ้พี่ยากที่จะชนะ“มึง”“ว่า”“…เลี้ยวแยกหน้า”“เค ๆ”จากนั้นไอ้พี่ก็บอกทางฉันไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งรถจอดที่บ้านหลังใหญ่“เลี้ยวเข้าไปเลยมึง กูเจ็บขา เดินไกลไม่ได้”“ได้ ๆ” ฉันเลี้ยวรถเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ตามที่ไอ้พี่มันบอก เมื่อประตูรั้วหน้าบ้านเลื่อนเปิดอัตโนมัติ“ช่วยพยุงลงรถหน่อยดิ” ไอ้พี่มันหันมาบอกเมื่อฉันจอดรถ“อ่อ ได้ ๆ” ดูเหมือนมีน้ำใจ แต่ก็คงมีน้ำใจนั่นแหละ ก็ไอ้พี่มันดูเละมาก คงเดิน
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ 41 อย่าหาย
วันต่อมา…เวลา 12.40 น.(แกอยู่ไหนแล้วเล็ก)“กำลังจะออกจากห้องแล้ว ให้อาหารบัวลอยไข่หวานอยู่”(แกนี่มันทาสแมวซะจริงนะ ให้ไวเลย เดี๋ยวก็ไม่ทันส่งงานอาจารย์ จารย์กลับก่อนแกแย่เลยนะ แล้วก็ขับรถดี ๆ ด้วย)“รู้แล้วจ้า กำลังออกนี่ไง ก็ใครใช้ให้มาเมาที่ห้องนิ่มล่ะ ตอนไม่กินก็บอกจะนอนค้าง พอกินแล้วก็ไหลไปเรื่อย ทำให้น้องเป็นห่วง เมาแล้วขับนี่ถนัดจริง ๆ”(บ่นอะไรเล็ก แค่นี้นะพี่จะไปนอนต่อแล้ว เอ้อ! อย่าลืมเปิดแอร์ไว้ให้แมวแกล่ะ เดี๋ยวมันร้อนตาย จะฟูมฟายอีก)“แมวของนิ่มมันรู้งานจ้ะ มันกดรีโมทแอร์เอง วางไว้ให้แล้วเปิดเลย”(เฮอะ รักรึเกิน ไอ้แมวหน้ามึนของแกน่ะ)“ที่สุด เมาแล้วไปนอนเลย นิ่มจะออกแล้ว”(เออ ๆ ขับรถดี ๆ พี่ไปนอนละ คืนนี้มีนับถอยหลังกับสาว)ฉันกดวางสายของพี่ชายคนโตที่โทรเข้ามาเพราะความเป็นห่วง เนื่องจากฉันเลือกที่จะขับรถไปมหาวิทยาลัยเอง ฉันไม่อยากพึ่งคนอื่นไปตลอด อยากลองเปลี่ยนการใช้ชีวิตประจำวันที่ผ่านมา เผื่อว่าความทรงจำและการกระทำใหม่ ๆ จะทำให้ฉันเศร้าน้อยลงวันนี้มอปิด แต่ฉันมีส่งงานอาจารย์ก็เลยต้องรีบบึ่งรถไปมอค่ะตอนนี้ชีวิตที่มหาวิทยาลัยของฉันมันโดดเดี่ยวมากเลยล่ะ เพราะใบชาเพื่
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ 40 ฟื้นฟู(2)
‘เรื่องแค่นี้ไม่ตายหรอก คนอื่นเจอหนักกว่านี้ยังผ่านมาได้’‘คนอื่นผ่านมาได้ เราก็ต้องผ่านไปให้ได้’‘งมงาย จะเสียใจอะไรขนาดนั้น เขาไม่รักก็ปล่อยเขาไป’‘พร่ำเพ้อ เพิ่งเคยมีผัวก็แบบนี้แหละ เดี๋ยวมีหลายคนเข้าก็เคยชิน’หลายถ้อยคำที่กระทบเข้าหูฉัน แต่ประโยคข้างต้นที่ได้ยินมา ไม่พูดจะดีกว่า เพราะมันเหมือนเหยียบซ้ำมากกว่าเติมเต็มเพราะขีดจำกัดความรู้สึกทุก ๆ ด้านของทุกคนไม่เท่ากัน ฉะนั้นอย่าเอาคนอื่นมาเปรียบกับอีกคน และที่สำคัญที่สุด… อย่าเอาตัวเราเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่น ถ้าเราทำแบบนั้นผลของมันก็คือ…มันจะทำให้เรารักตัวเองน้อยลง หรือบางทีเราอาจจะเกลียดตัวเราเองที่ทำไมทำได้แค่นี้ ทั้งที่คนอื่นยังทำได้มากกว่าตัวเราเริ่มจากรักตัวเอง แล้วเราจะมีความสุขแต่ก็ต้องแยก ระหว่างรักตัวเอง กับหลงตัวเอง และเห็นแก่ตัวเฮ้อ…ฉันเริ่มจะกลับเข้าสู่โหมดมโนแล้วสินะสามวันต่อมา…-คอนโดนุ่มนิ่ม-“ห้องแกสวยนะเนี่ยเล็ก”“ก็สวยนะจ๊ะพี่ตาม นิ่มชอบ สองตัวนั่นก็น่าจะชอบ”“เฮอะ ไอ้สองตัวนั่นของแกอะนะ แกอยู่ไหนมันก็อยู่นั่นแหละ แล้วนี่แกจะกินแต่อาหารสำเร็จรูปแช่แข็งแบบนี้ไม่ได้นะ” พี่ตามเดินออกมาจากโซนครัวหลังจากที่ขนอาห
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ 40 ฟื้นฟู
หนึ่งเดือนต่อมา…-บ้านนุ่มนิ่ม-เวลา 15.45 น.“เล็กเป็นแบบนี้แม่กับพ่อเป็นห่วงมากรู้ไหม แล้วแบบนี้แม่กับพ่อจะไปทำงานช่วยตากับยายได้ยังไง”“…”“ทำใจเถอะลูก พี่เขามีชีวิตใหม่แล้ว หนูก็เริ่มชีวิตใหม่ได้แล้วนะเล็ก อย่าจมปลักนักเลย คนเราล้มได้ก็ต้องลุกได้”“…”“ถ้าไม่รู้จะทำเพื่อใคร ก็คิดซะว่าทำเพื่อพ่อกับแม่ ตากับยาย แล้วก็พี่ชายทั้งสองของเราไง คนอื่นถ้าเลิกกันไปยังไงก็เป็นคนอื่นนะลูก แต่ครอบครัวยังไงก็เป็นครอบครัว… ลูกสาวที่น่ารักสดใสของแม่หายไปไหน มันนานเกินไปแล้วนะ”“...”“บัวลอย ไข่หวาน ดูสิแม่นิ่มไม่สนใจยายเลย ทำไมแม่นิ่มของบัวลอยไข่หวานถึงได้ใจร้ายแบบนี้นะ” แม่ของฉันพูดกับแมวสองตัวที่นอนอยู่บนเตียงนอนข้างกายของฉันแมวที่เจ้าของจริง ๆ ได้ทิ้งไว้ให้ฉัน เพราะไอ้เจ้านายสองตัวนี้มันสนิทคุ้นชินกับฉัน ตั้งแต่ที่เขาคนนั้นเคยพาฉันไปเจอเจ้านายสองตัวนี้แบบเป็นตัวเป็นตนไม่ใช่คุยผ่านโทรศัพท์มือถือฉันเอาบัวลอยไข่หวานมาเลี้ยงได้สองอาทิตย์ก่อนที่เราจะเลิกกันบัวลอยไข่หวานเห็นฉันเศร้าก็มักมาคลอเคลียอยู่ใกล้ ๆ เหมือนคอยให้กำลังใจฉัน แมวพูดไม่ได้ก็จริง แต่ก็มักเข้าใจเราดีเลยล่ะฉันเชื่อแบบนั้นนะแล้ว
You may also like
พิษคู่หมั้น | เซ็ต FIERCE MAFIA
ซากิระ13.1K viewsBompวิศวะมาเฟีย
คุณดอกไม้4.8K viewsเด็กฝึกงานของแม็กเครย์
รีล์ม14.4K viewsBad Love มาเฟีย NC20+
Naya Solene5.9K viewsเจ้าพ่ออิทธิพล
SUNISAYOK472 viewsหลังความตายฉันกลายเป็นภรรยาอดีตมาเฟีย
ฉัตรชบา/ณิสา44 viewsในปกครองของมาเฟีย
Naya Solene4.2K viewsไฟรักมาเฟีย
RICHES.1.5K views
