ログインHindi ko na maalala kung kailan nagsimula ang lahat. Kung kailan unti-unti kong hinayaang makapasok si Severino sa mundong matagal kong binantayan. Sa bawat pagkikita namin, nababawasan ang takot at napapalitan ng kakaibang pananabik. Pilit kong ikinukumbinsi ang sarili na isa lamang siyang estranghero na dapat kong layuan, ngunit kabaligtaran ang ginagawa ng puso ko. Habang mas nakikilala ko siya, mas lalo kong nakikita ang lalaking nakatago sa likod ng malamig niyang pagkatao. At doon ko napagtanto na ang bawat hakbang ko palapit sa kanya ay isa ring hakbang papunta sa panganib na maaaring sumira sa lahat ng pinangarap ko. Siguro noong gabing una niya akong kinausap. O noong una niya akong tiningnan na para bang ako lang ang tao sa paligid. Hindi ko na maalala kung kailan eksaktong nagsimula ang lahat. Ang alam ko lang, unti-unti kong hinayaang makapasok si Severino sa mundong matagal kong binantayan. Sa bawat ngiti niya, sa bawat tahimik na pag-aalala, at sa bawat pagkakata
Hindi ko maintindihan kung bakit hindi siya tumitigil. Bawat titig niya ay parang mabigat na tanong na hindi ko kayang sagutin. Hindi ko siya kilala, pero kakaiba ang pakiramdam ko—parang may kung anong nagbabala sa dibdib ko na umiwas. Gayunman, hindi ko magawang alisin ang tingin ko sa kaniya. Tatlong araw na mula nang muli kaming magkita sa campus, pero halos araw-araw ay may paraan si Severino para iparamdam ang presensya niya. Minsan bulaklak. Minsan pagkain. Minsan simpleng note. At sa bawat note, iisang mensahe lang. "Ingat ka palagi." Simple lang ang mga salitang iyon, pero sa bawat pagkakataong nababasa ko, may kung anong init na unti-unting bumabalot sa puso ko—isang pakiramdam na matagal ko nang hindi nararanasan at hindi ko maipaliwanag. Stop running. Nakakainis.Gusto kong magalit, pero hindi ko magawa. Sa kabila ng malamig at magaspang niyang pagtrato, may kung anong pumipigil sa akin na suklian iyon ng poot. Siguro dahil ayokong maging katulad ng mga tao
Buong araw akong hindi mapakali. Kahit anong pilit kong ituon ang isip ko sa lecture ng professor namin, paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip ko ang mukha niya. Si Severino. Matangos ang kaniyang panga na nagbibigay ng matibay at maskuladong anyo sa kaniyang mukha. Makapal at maayos ang pagkakahulma ng mga kilay, na lalo pang nagpapatalim sa malamig niyang titig. Malalim ang kulay ng kaniyang mga mata, tila laging nagmamasid at mahirap basahin ang iniisip. Matangos ang ilong, habang manipis ngunit malinaw ang hugis ng kaniyang mga labi na bihirang ngumiti. Ang bahagyang kulot at makapal niyang buhok ay maayos na nakahawi, na nagbibigay ng elegante ngunit walang kahirap-hirap na dating. Pinagsama ng kaniyang matitigas na linya ng mukha at tahimik na ekspresyon ang anyo ng isang lalaking may likas na awtoridad at kumpiyansa. Ang malamig niyang mga mata.Nagpapahiwatig iyon ng kapangyarihang hindi kailangang isigaw. Wala roong bakas ng awa, pag-aalinlangan, o pag-aalinlangan. Isang
POV: Francesca Louise Aragon Hindi ako agad nakagalaw matapos siyang umalis. Para bang naiwan ang buong katawan ko sa kinatatayuan habang unti-unting humuhupa ang ingay sa paligid. Hindi ko maipaliwanag ang bigat na bumalot sa dibdib ko. Isang simpleng pagtatagpo lang iyon, pero bakit parang may iniwang bakas ang presensya niya? Hindi ko man lang alam ang pangalan niya, ngunit sapat ang malamig niyang titig upang guluhin ang isip ko. Napakurap ako at marahang napabuntong-hininga. Pilit kong inalog ang ulo ko, ipinapaalala sa sariling wala akong dahilan para isipin ang isang estrangherong malamang ay hindi ko na muling makikita. Naiwan akong nakasandal sa pader, habol ang hininga habang parang dumadagundong ang tibok ng puso ko sa dibdib. Ano iyon? At bakit ganoon ang epekto niya sa akin? Hindi ko maipaliwanag. Isang saglit lang kaming nagkatitigan, pero parang may kung anong bumaligtad sa loob ko. Hindi iyon kilig. Hindi rin simpleng takot. Isa iyong kakaibang bigat na dumap
Hindi ko agad naigalaw ang katawan ko matapos kong marinig ang malamig niyang tinig. “Too late.” Parang tumigil ang oras.Sa isang iglap, nawala ang ingay ng mundo at tanging tibok ng puso ko na lang ang naririnig ko. Mabagal, mabigat, at punong-puno ng damdaming hindi ko maipaliwanag. Ang hangin sa paligid ay tila naging mas malamig, ngunit ang init ng presensya niya ay nananatiling buhay sa pagitan namin. Sa bawat segundo, parang humahaba ang sandali—isang sandaling puno ng pananabik, takot, at pagnanais. Ang mga mata naming nagtagpo ay tila may sariling kwento, mga lihim na hindi kailangang sabihin. At sa katahimikang iyon, doon ko naramdaman na minsan, isang simpleng sandali lang ang kayang magbago ng buong buhay mo. Hindi ko maintindihan kung bakit biglang bumigat ang hangin sa paligid namin. Pakiramdam ko, kahit simpleng paghinga ay naging mahirap.Napatingin ako kay Angelica.Tahimik siya, pero halata ang bigat ng iniisip niya. Ang mga mata niya’y puno ng pag-aalala, habang
Hindi ko alam kung saan nagsimula ang lahat ng ito. Bago ako mapadpad sa mundong ito, simple lang ang pangarap ko—makapag-aral sa unibersidad na matagal ko nang inaasam. At nang matanggap ako roon, pakiramdam ko ay hawak ko na ang sarili kong kinabukasan. Maayos ang lahat, tahimik, at puno ng pag-asa. Ngayon, nasa second year college na ako at unti-unti ring dumadami ang mga kaibigan ko. Mas naging makulay ang araw-araw ko, puno ng tawanan at bagong alaala. Pero kasabay ng saya, may kung anong pagbabago akong nararamdaman. May unti-unting gumugulo sa tahimik kong buhay. Hindi ko maipaliwanag kung bakit bigla akong nagiging balisa sa mga simpleng bagay, o kung bakit pakiramdam ko ay may matang palaging nakamasid sa akin. Ang dating payapang routine ko sa paaralan ay tila unti-unting napapalitan ng kaba at pag-aalinlangan. Para bang may paparating na hindi ko inaasahan—isang pangyayaring kayang baguhin ang direksyon ng buhay ko. At hindi ko alam kung handa ba akong harapin iyon. N







