บทที่ 10 อด!

“ไอครับ พี่ขอขึ้นไปเข้าห้องน้ำที่ห้องไอหน่อยไหม” เดย์ถามด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยดีนักหลังจากขับรถเข้ามาจอดที่คอนโดแฟนสาว

“….” ไอญดาเงียบไปหลายอึดใจด้วยสีหน้าคิดไม่ตก

แม้ว่าทั้งสองจะไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยครั้งแล้ว ทว่ายังไม่เคยเปิดพื้นที่ส่วนตัวให้อีกฝ่าย เดย์มีชวนเธอไปที่ห้องเขาบ้าง แต่ไอญดาก็มักจะเลี่ยงที่จะเข้าถ้ำเสือมาโดยตลอด

“ถ้าไอไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพี่รีบขับรถกลับคอนโดพี่ก็ได้….โอ้ยย!”

“พี่เดย์ เป็นอะไรคะ?” ไอญดาถามด้วยสีหน้าตกใจ ความเป็นห่วงเป็นใยแล่นเข้ามาในหัวใจ เมื่อเดย์ร้องเสียงโอดครวญอย่างเจ็บปวดในตอนท้าย มือใหญ่กลุ้มหน้าท้องไว้หน้าตาบิดเบ้เหมือนกำลังเจ็บปวด “ปวดท้องเหรอค่ะ”

“ครับ มันปวดบิดๆ”

“สงสัยจะกินอะไรผิดสำแดงไปแน่เลยหรือเป็นซูชิที่กินเมื่อกี้”

“พี่ไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้พี่ปวดท้องมากเลย” เดย์บอกด้วยสีหน้าเจ็บปวดไม่คลาย

“งั้นเรารีบขึ้นห้องกันเถอะค่ะ พี่เดย์จะได้ไปห้องน้ำแล้วไอจะได้หายาให้ทานด้วย” ด้วยความเป็นห่วงแฟนหนุ่ม ไอญดาจึงสลัดความกังวลทุกอย่างออกไปแล้วพาเดย์ขึ้นห้อง

เดย์นั่งหลับตาเอาหัวพลาดกับพนักโซฟาอย่างคนหมดแรงหลังจากเข้าไปอยู่ในห้องน้ำนานสองนาน ส่วนไอญดากำลังวุ่นอยู่กับการหายาให้คนป่วยทาน

“พี่เดย์กินยาก่อนนะคะ” เธอถือแก้วเล็กๆ ที่บรรจุยาชนิดน้ำไว้ยื่นให้เดย์

“-_-” เดย์มองแก้วยาในมือเล็กด้วยสีหน้าไม่สู้ดี เขาเกลียดการกินยาและเข็มฉีดยาที่สุดในชีวิต

“ไม่ชอบกินยาเหรอคะ” ไอญดาถามเมื่อเห็นสายตาดับขลับจับจ้องแก้วยาในมือเธอด้วยสีหน้าหยีๆ

“ครับ”

“งั้นพอดื่มน้ำเกลือแร่ได้ไหมคะ” พยาบาลจำเป็นถามต่อด้วยแววตาติดอ้อนวอนเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ทำให้คนถูกถามต้องจำใจตอบในสิ่งที่เจ้าของใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงต้องการได้ยิน

“เอ่อ....พอได้ครับ”

“งั้นรอแป๊ปนึงนะคะ เดี๋ยวไอไปผสมให้” สีหน้าร้อนใจ คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างเครียดๆ ของไอญดา ทำให้คนป่วยไม่จริงรู้สึกผิดไม่น้อย

ทั้งหมดนี้มันเป็นแค่แผนการหลอกขึ้นห้องเธอก็เท่านั้น เขาไม่ได้ปวดท้องเลย เมื่อกี้ที่นั่งอยู่ในห้องน้ำนานสองนานก็ไม่ได้ถ่ายหนักอะไรทั้งนั้น แค่เข้าไปนั่งเล่นโทรศัพท์ ดูเหมือนเขาจะเล่นสมจริงไปหน่อย คนตัวเล็กถึงได้เป็นห่วงเขาจนคิ้วขมวดไปหมด

รางวัลตุ๊กตาทองคำต้องเข้าแล้วมั้ง!

“ดื่มซักนิดนะคะ จะได้รู้สึกดีขึ้นบ้าง” ไอญดาเดินกลับมาพร้อมแก้วน้ำเกลือแร่สีส้มในมือก่อนยื่นให้คนป่วยจอมปลอม

“ขอบคุณครับ” เดย์รับแก้วน้ำเกลือแร่มาดื่ม เขาฝืนก้ำกลืนมันไปเกือบครึ่งแก้ว เขาไม่ได้ชอบมันเลย ไม่ชอบอะไรทั้งนั้นที่เป็นยา แต่ก็ดื่มเพื่อให้ไอญดาคลายความห่วงลงบ้าง

ถึงจะรู้สึกผิดแต่เดย์ก็เลือกเล่นละครต่อ เพราะไหนๆ ไอญดาก็เชื่อเขาแล้วว่าเขาปวดท้องจริงๆ ก็ขอใช้เวลาในห้องของเธออีกสักพักแล้วกัน

“พี่ขอนอนพักแป๊ปนึงได้ไหมครับ ตอนนี้ไม่มีแรงขับรถเลย”

“ได้สิค่ะ”

“ขอพี่นอนบนตักไอหน่อยได้ไหม” คนป่วยมักจะได้สิทธิพิเศษ แล้วมีเหรอคนเจ้าเล่ห์อย่างเขาจะไม่คว้าโอกาสนี้ไว้

“ป่วยแล้วขี้อ้อนเหรอคะ”

“แล้วพี่อ้อนไอได้ไหมครับ” เดย์สบตานัยตาไหวระริกของคนตัวเล็กอย่างรอคำตอบ เธอหลุบตาหนีแม่มปากสีชมพูระเรื่อเล็กน้อยแก้เขินก่อนพยักหน้าตอบ

เดย์เอนตัวนอนวางหัวบนหน้าตักเล็กเยียดขาเต็มความยาว มือใหญ่คว้ามือเล็กข้างที่วางใกล้ตัวมาจูบหนึ่งทีแล้วจับกุมไว้ที่หัวใจ

“แค่ได้นอนบนตักไอ อาการเจ็บท้องก็หายเป็นปลิดทิ้งเลย”

“น้ำเกลือแร่รึเปล่าค่ะที่ไปช่วยบรรเทาอาการ” ไอญดาก้มพูดกับคนบนตักด้วยรอยยิ้มขำ เขามันขี้หยอด ปากหวานไปเรื่อย

“อันนั้นก็ด้วย แต่มีพยาบาลดีคนไข้ก็หายป่วยเร็วขึ้น”

“มั่วแล้วค่ะ” เรียวปากสีชมพูฉีกยิ้มขำ ส่ายไม่เห็นด้วยกับคำพูดหวานเลี่ยนหูของเดย์

“ถ้าพี่ป่วยอีก ไอ้ดูแลพี่ได้ไหมครับ”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ คนเป็นแฟนกันเขาก็ต้องดูแลกันและกันไม่ใช่เหรอ”

“ใช่ครับ ถ้าไอป่วยพี่ก็จะทำหน้าที่คุณหมอจำเป็นดูแลไอเอง”

“ไหวแน่นะคะ ไองอแงมากนะเวลาป่วย แม่บ่นทุกครั้งที่ต้องดูแลไอตอนไอป่วยเลย”

“ตัวเล็กแค่นี้ งอแงแค่ไหนพี่ก็รับไหว” นัยน์ตาสีดำขลับประกายความอบอุ่นขณะจ้องมองใบหน้าสวยหวานที่กำลังยิ้มให้เขาจนตาหยี ทำไมเธอถึงน่ารักขนาดนี้ มองตรงไหนก็สดใสไปหมด ตากลมโต จมูกโด่งสวย ปากกระจับเล็กสีชมพูระเรื่อ ดูนุ่มหวานชวนให้ลิ้มลอง

เดย์ยกมือไปจับผมตรงยาวนุ่มสลวยไปถัดไว้ที่หูแล้วเคลื่อนมือไปยังตรงแก้มขาวเนียนที่ตอนนี้มันขึ้นสีแดงระเรื่อและร้อนผ่าวแล้วใช้นิ้วโป้งลูบไล้เบามือด้วยสายตาที่หลงไหล เพราะเธอน่ารักแบบนี้สินะเขาถึงได้ติดเธอแจ หลงหัวปักหัวปำทั้งที่เขายังไม่ได้สัมผัสเธอลึกซึ้งด้วยซ้ำ

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเจอผู้หญิงหน้าตาน่ารักเหมือนเธอมาก่อน คนสวยคนน่ารักมีเยอะแยะถ่มไป แต่สำหรับไอญดาไม่ใช่แค่รูปร่างภายนอก เธอน่ารัก เธอสดใสอย่างเป็นธรรมชาติ เธออาจจะดูไร้เดียงไปบ้าง แต่เขากลับมองว่ามันน่ารัก น่าถนุถนอม

สรุปง่ายๆ เขากำลังหลงเธอหน้ามืดตามัวนั่นแหละ….

“แฟนพี่น่ารักแบบนี้ พี่หลงตายเลย” เดย์เอ่ยเสียงเบาด้วยน้ำเสียงติดแหบพร่า นัยน์ตาสีดำขลับสบตาเธอนิ่ง ลากนิ้วโป้งที่ปัดเกลี่ยพวงแก้มมานวดคลึงที่ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ

ไอญดาเผลอเผยอปากเมื่อถูกนิ้วอุ่นร้อนกดนวดคลึงบนริมฝีปาก ความร้อนผ่าวจากปลายนิ้วทำให้เกิดความรู้สึกวูบวามทั่วกาย หัวใจเต้นระส่ำจนหายใจแทบไม่ทัน

“พี่ขอจูบไอนะครับ” มันก็แค่ประโยคบอกเล่า ไม่ใช่ประโยคคำถามแต่อย่างใด เดย์ไม่ได้รอคำอนุญาติจากคนตัวเล็ก พูดจบเขาก็ขยับตัวลุกขึ้นแล้วตวัดแขนรวบร่างบอบบางลากขึ้นมานั่งบนตักกว้างแทน เพื่อจะทำอะไรๆ ได้ถนัดขึ้น

“พี่เดย์” ไอญดาเรียกเดย์เสียงเบาหวิว ทั้งตกใจที่ร่างสุงลุกเปลี่ยนท่าปุ๊ปปั๊ปและตื่นเต้นกับความใกล้ชิดแนบสนิทอย่างที่ไม่เคยทำกับผู้ชายคนไหนมาก่อน เธอทำตัวไม่ถูก

“พี่ชอบไอนะ ชอบมาก” เสียงทุ้มเอ่ยบอกเสียงเบา แล้วกดจูบริมฝีปากสีชมพูระเรื่อที่เขาถวิงหาอยากจูบอยากลิ้มรสมันมานาน แต่ไม่มีโอกาสเสียที ทว่าตอนนี้เขาได้ชิมมันแล้ว มันหวานละมุนอย่างที่คิดไว้ไม่ผิด ให้จุบทั้งวันยังทำได้

เดย์จับที่ปลายคางเล็กแล้วใช้นิ้วตรึงเบาๆ ให้เธอเปิดปากรับลิ้นอุ่นร้อนของเขาให้เข้าไปชิมความหอมหวานที่ในโพรงปาก เขากวดไล้เลียทุกซอกทุกมุมก่อนตวัดรัดรึงลิ้นเล็กหยอกเย้าไล่ตอนลิ้นเล็กไม่ห่าง

ไอญดายกแขนโอบกอดลำคอหนา เอียงหน้ารับจูบแสนหวานทว่าดุดันที่เดย์กำลังมอบให้พร้อมขยับปากจูบตาม ตวัดลิ้นเกี่ยวพันกลับเหมือนที่เดย์พึ่งทำกับเธอ

“อ่าาา” เดย์ผละจูบออกขณะปล่อยเสียงครางต่ำ ก่อนจะประกบปากจูบอีกครั้ง มือใหญ่จับประคองประท้ายทอยไอญดากดเข้าหา เขากระหวัดเกี่ยวพันลิ้นเล็กอย่างเร้าอารมณ์ เสียงฉ่ำชื้นจากการรัดรึงของสองลิ้นปรนเสียงหอบหายใจดังก้องในห้องนั่งเล่น

เมื่ออารมณ์พลุ่งพล่านแล้วมันก็ยากที่จะหยุดไว้แค่นี้ เดย์ถอนจูบเคลื่อนหน้าลงต่ำ ริมฝีปากร้อนจัดพรมจูบบริเวณลำคอ กดเม้มทิ้งรอยรักเบาบางแสดงความเป็นเจ้าของ

พึ่บ!

อยู่ๆ ไอญดาก็ดันเองออกเหมือนพึ่งนึกอะไรออก ก่อนลนลานออกจากตักเดย์ไปนั่งอยู่ข้างๆ แทนในวินาทีต่อมา

“พี่เดย์ปวดท้องอยู่ แล้วให้ไอไปนั่งอยู่บนตักแบบนั้นไม่สบายตัวน่าดูเลย”

“-_-’” ถ้ากรี๊ดเหมือนผู้หญิงได้เขาคงทำไปแล้ว

แม่งเอ้ย! อยากบอกคนตัวเล็กเหลือเกิน ว่าถ้าเขาจะไม่สบายตัวก็เพราะเขาปวดไอ้นั้นที่มันเริ่มแข็งแล้วดันเป้ากางเกงขึ้นมาแล้วต่างหาก ไม่ใช่เพราะปวดท้องเลย

เขาไม่ได้ปวดท้อง!!! เธอจะนั่งขย่มทั้งคืนยังได้!!!

ทำไมกูไม่แกล้งว่าปวดหัววะ? อย่างน้อยมันก็ไกลจากกลางลำตัว นั่งทับได้ไม่สะเทือนหัว เฮ้อ! เวรกรรมสินะ โกหกไงเลยอดแดก!