บทที่ 2 แฝดคนละฝา

เดย์กับไนท์เป็นฝาแฝดที่เกิดมาหน้าตาเหมือนกันอย่างกับแกะ แต่ด้วยบุคคลิกแตกต่างกันคนละขั้ว ทำให้ทุกคนสามารถแยกออกได้ชัดเจนว่าคนไหนคือเดย์ คนไหนคือไนท์

เดย์คือเจ้าของรอยยิ้มสดใส เป็นคนร่าเริง เฟรนลี่หรือที่อีกสามหนุ่มเรียกคือ เฟรนลี่เรี่ยราด เดย์เปรียบเสมือนกลางวันที่

ส่องแสงสว่างเจิดจ้า เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนที่เจ้าตัวทำสีอยู่อย่างสม่ำเสมอยิ่งทำให้เขาดูสดใส เป็นมิตร น่าคบหา

แตกต่างจากไนท์ ที่เป็นคนพูดน้อย เย็นชา เหมือนยามค่ำคืนที่มีแค่แสงจันทร์ส่องเพียงรำไร เขาไม่ได้หยิ่งยโส แต่ด้วยบุคลิกและนิสัยห่วงความเป็นส่วนตัว ไนท์เลยดูเป็นคนเข้าหายาก บวกกับไอ้ลุคห่ามๆ จากการถูกประทับน้ำหมึกผ่านเข็มสักตรงบริเวณลำคอด้านหน้า หัวไหล่และทั่วทั้งแขนด้านขวาทำให้ดูแบดมาก หน้าตาก็ไม่รับแขก เลยไม่ค่อยมีใครกล้าเข้ามาสุงสิงด้วยนัก

ส่วนเดย์ไม่นิยมการสักเพราะสิ่งที่กลัวที่สุดในชีวิตคือเข็ม ไม่ใช่แค่เข็มฉีดยาเท่านั้นแต่อะไรที่มีปลายแหลมเหมือนเข็มเขาก็กลัวทั้งนั้น ไม่ชอบให้อะไรแหลมๆ มาจิ้มแทงร่างกาย แต่ชอบเอาเข็มแท่งโตของตัวเองไปแทงสาวๆ แทน >_<

“ถุย เกิดก่อนมันไม่กี่นาทีทำเป็นข่ม” ชินกรอกตากับท่าทางของเดย์ที่ยกมือขึ้นเหมือนจะตบหัวไนท์ แต่พอโดนสายตาดุๆ ของน้องชายตวัดใส่เท่านั้นก็ลดมือเก็บไว้ข้างตัวทันที

“งั้นกูจะเอาอะไรมาข่มมันล่ะ แล้วดูสิมันกลัวกูที่ไหน”

โดยส่วนตัวเดย์คิดว่าไนท์มันดูเป็นผู้ใหญ่กว่าตัวเองเยอะ

ด้วยความคิดความอ่านและหลายๆ อย่าง แต่เขาไม่ได้พูดมันออกมาหรอก ขายขี้หน้าตัวเองเสียเปล่า

“ฮ่าฮ่า ไอ้พี่ชายในนาม” ชินหัวเราะเยาะพี่ชายในนามที่ทำตัวลีบเพียงแค่โดนตวัดสายตาใส่

“กวนตีน ไอ้สัส”

“แล้วเสื้อช็อปมึงไปไหน” เรนจิถามเมื่อเห็นเดย์ใส่เสื้อนักศึกษาแทนที่จะเป็นเสื้อช็อปวิศวะอย่างทุกวัน

“ไม่ใช่ว่ามึงลืมไว้ที่ห้องสาวที่ไหนอีกนะ กูไม่ไปส่งมึงนะรอบนี้บอกไว้ก่อนเลย” ชินขัดขึ้นก่อนที่เดย์จะตอบด้วยสีหน้าขยาดเพราะเขาเคยไปส่งเดย์เอาเสื้อช็อปที่ลืมไว้ที่ห้องดาวคณะคนหนึ่งที่เดย์ไปนอนด้วย แต่คุณเธอไม่ยอมคืนให้ง่ายๆ ต่อรองนั่นนี่ ถึงขั้นบอกให้เดย์ตกลงเป็นแฟนกับเธอก่อนถึงจะคืนเสื้อช็อปให้

เหตุการณ์ในตอนนั้นค่อนข้างวุ่นวาย มีกระชากลากถูกันเอาเรื่อง ซึ่งหน้าที่ของชินคือจับตัวคุณเธอในขณะที่เดย์เข้าไปค้นเสื้อช็อปของตัวเองที่เธอคนนั้นเอาไปซ่อน ชินโดนแม่เสือสาวดาวคณะคนนั้นใช้เล็บทั้งจิกทั้งข่วนจนแขนเขาเปื่อยไปหมด ตั้งแต่วันนั้นมาชินได้สาบานกับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่ช่วยเดย์เรื่องแบบนี้อีก!

“ได้เขาแล้วกะจะชิ่ง แต่ดันเสือกลืมเสื้อช็อป” เรนจิแซวตอกย้ำเดย์อีกครั้ง

“กูไม่โง่ซ้ำสองหรอน่า” เดย์กระแทกเสียงตอบแล้วดึงแก้วกาแฟที่อยู่ในมือไนท์มาดื่ม

“อยากแดก แต่เสือกขี้เกียจไปต่อแถวซื้อเอง” คนโดนขโมยกาแฟว่าด้วยสีหน้าปลงๆ กับนิสัยแฝดพี่

“ยังไงมึงก็ไม่แดกอยู่แล้ว หวานเจี๊ยบขนาดนี้ รสชาติกูชัดๆ” แต่คนถูกด่าลอยหน้าลอยตาตอบหลังจากดูดกาแฟในแก้วไปพรืดใหญ่

“...” ก็เขาไม่ได้มาร้านนี้เพราะชอบกาแฟ แต่เขามาเพราะเห็นเธอคนนั้นชอบมาซื้อกาแฟที่นี่ เขาก็เลยตามเธอมาและทำแบบนี้มาเป็นเวลาเกือบอาทิตย์หนึ่งได้แล้ว เริ่มตั้งแต่วันที่เดินชนเธอวันนั้น วันที่ร้านกาแฟร้านโปรดเขาปิดเลยมาซื้อที่นี่

เขาเรียกมันว่าโชคชะตาได้ป่ะ?

“แล้วสรุปเสื้อช็อปมึงไปไหน” เรนจิถามซ้ำเมื่อเดย์ยังไม่ตอบเรื่องนี้

“มีคนเดินชนกูที่หน้าร้านเมื่อกี้ น้ำหวานหกเต็มเสื้อ กูเลยถอดให้เขาไปซัก”

“มึงถอดเสื้อช็อปให้ใครที่ไหนไม่รู้ไปซักเนี่ยนะ” ชินถามเดย์ตาโต ก็ของสำคัญแบบนั้นใครให้คนอื่นง่ายๆ กันล่ะ ก่อนจะถามต่ออย่างไม่เข้าใจเมื่อเห็นเดย์นั่งอมยิ้มไม่หยุด “ยิ้มห่าอะไรของมึง”

“...” เดย์ทำทียกกาแฟขึ้นมาดูดกาแฟ เมินเฉยคำถามของชินเพราะอยากให้เพื่อนเดาต่อ

“ผู้หญิง?” เรนจิพอเดาอาการเดย์ออก เพราะถ้าเป็นผู้ชายเดินชนเดย์มันซัดหน้าคว่ำไปแล้วไม่มานั่งยิ้มร่าแบบนี้หรอก

“เออ โคตรน่ารักว่ะ”

“มึงเลยถอดเสื้อช็อปให้เขาเอาไปซัก?” เรนจิถามย้ำ

“เออดิ”

“ปัญญาอ่อน” ไนท์ส่ายหัวกับความคิดของแฝดพี่ เดย์สมควรเรียกเขาว่าพี่มากกว่า ดูสมองอ๊องๆ ของมันดิ

“กูฉลาดมากกว่าไอ้น้องชาย เพราะกูได้เบอร์เขามาโว้ยยย” เดย์ยกโทรศัพท์ขึ้นโชว์ ด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มอย่างโอ้อวด

“มึงมันร้าย” ชินเอ่ยชื่นชมเดย์ตามประสาผู้ชายประเภทพุ่งชนความเร็วยิ่งกว่าสัญญาณ 5G ชอบก็จีบ จะเสียเวลานั่งมองทำไม จีบไปก่อน ได้ไม่ได้ค่อยว่ากัน

“แล้วมึงถอดเสื้อยืดข้างในไปให้เขาด้วยงี้? ถึงได้ใส่เสื้อนักศึกษามา” เรนจิยังไม่หายสงสัยเพราะปกติพวกเขาใส่เสื้อยืดซ้อนข้างในตอนใส่เสื้อช็อป แต่เดย์กลับใส่เสื้อนักศึกษาเรียบกริบอยู่

“กูก็อยากถอดโชว์ไอ้เจ้าหกก้อนแน่นๆ นี้ ให้น้องเขาดูนะ แต่เห็นหน้าตาใสซื่อนั้นแล้ว กูกลัวน้องเขาจะเป็นลมล้มพับไปว่ะ” เดย์ตอบอย่างตลกขบขัน มือตบที่หน้าท้องตัวเองที่ตอนนี้มันไม่ได้แข็งเป้กอย่างที่เคยเป็นเพราะช่วงนี้เขาติดออกกำลังกายบนเตียงไปหน่อย

“หลงตัวเองฉิบหาย ช่วงนี้มึงแทบจะไม่ได้ไปยิมเลย”เรนจิขัด

“กูเน้นการออกกำลังกายบนเตียงโว้ย”

“ที่มึงบ่นว่าปวดเอวอ่ะนะ”

“ไอ้สัสชิน! จะปล่อยผ่านให้กูสักเรื่องไม่ได้รึไง” เดย์แหวใส่ชินแล้ววางแก้วกาแฟที่ดื่มแล้วจนหมดลงบนโต๊ะ “กาแฟร้านนี้หวานดีกูชอบ วันหลังมากินอีก”

ทว่าอีกสามหนุ่มกลับส่ายหัวไม่เห็นด้วยกับเดย์เพราะพวกเขาไม่มีใครชอบดื่มกาแฟรสหวานเลี่ยนเหมือนเดย์เลย