My heart ของหวงยัยวิศวะ

My heart ของหวงยัยวิศวะ

last updateLast Updated : 2025-10-11
By:  J.JusminCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
28Chapters
2.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

จะผิดไหม ถ้าเพื่อนรักจะกลายเป็นรักเพื่อน “สัญญาได้ไหมวะ ถ้ากูยังไม่มีแฟน มึงก็ห้ามคบใครเหมือนกัน”

View More

Chapter 1

บทนำ

"Nyla, are you sure you want me to draft a divorce agreement?" Valarie's voice crackled through the phone, hesitant and worried. "Think about it. Once you sign this, you and Clark will have nothing to do with each other anymore."

Nyla stared at the amber liquid in her glass. The whiskey burned her throat, but nothing could burn away the images from last night. Her fingers tightened around the phone.

"Yes," she said finally. "I'm leaving him."

"Why?" Valarie's confusion bled through the speaker. "Clark's been so good to you. He loves you so much..."

Nyla almost laughed. Love. What a joke. She pressed her lips together, fighting back the bitter taste rising in her throat.

After hanging up, Nyla looked out the window. The massive LED screen on the skyscraper across the street was still playing that damn press conference. Clark stood there in his perfect suit, holding up that ridiculous jewelry piece.

Using the world's finest diamonds and gemstones, he had created a one-of-a-kind piece for his wife.

It was named "Love Nyla."

He named it after Nyla, declaring to the world his eternal love for her. Upon its release, "Love Nyla" instantly ignited social media discussion, remaining a hot topic.

The world was buzzing about their enviable love.

Outside, the LED screens continued to replay the video, but Nyla chuckled self-deprecatingly.

"Love me?" she muttered to herself. "Love me enough to sleep with another woman on our anniversary night?"

Last night was their third wedding anniversary. Clark had said he wanted to surprise her and asked her to wait for him at home. Nyla wore Clark's favorite white dress, lit candles, and prepared his favorite dinner, waiting eagerly until late at night.

She had waited. And waited. Midnight came and went.

At one in the morning, her phone suddenly buzzed with a Facebook friend request. A strange profile picture with the note "A surprise for you."

Nyla was about to reject the message outright, but then the person sent another message: [Are you still awake? Is it because your husband isn't with you?]

Nyla's alarm bells went off. How did this person know Clark wasn't home? She didn't accept the friend request, but the messages kept coming: [Stop pretending, I know you're reading this.]

[Your husband is with me now.]

[I was scared of thunder, so he worried about me and came to keep me company.]

[What a good man, but it's a shame he's not good for you alone.]

Each message stabbed Nyla like a knife in the heart. Her hands trembled. Her mind told her it might be a prank, but deep down, a voice frantically questioned it.

The last message completely broke her defenses: [If you don't believe me, I'll send you the address. The door lock code is your wedding anniversary.]

Nyla couldn't sit still any longer. With trembling fingers, she accepted the friend request. The other party immediately sent an address and a password: 0823. It was indeed their anniversary.

Nyla rushed out of the house like a madman and drove to the address. It was an upscale apartment. She stood in front of the door, her finger hovering over the combination lock, her heart pounding.

She entered 0823, and the lock clicked and the door opened.

A men's suit jacket lay scattered in the hallway. She recognized it as the three-year anniversary gift she had given Clark, which Clark had worn when he left that morning.

A pair of black lace panties lay on the sofa in the living room, and a wine glass with a woman's lipstick stain on it lay on the coffee table.

From the hallway to the bedroom, men's and women's clothing was scattered everywhere. The most striking thing was a red lace nightgown, torn to shreds, lying by the bedroom door.

Nyla's legs were so weak she could barely stand, but she still trembled as she pushed open the half-open bedroom door. On the bed, Clark, naked, embraced another woman. The woman knelt on the bed, her head buried between Clark's legs, licking Clark's penis.

Clark's eyes were closed, his face a look of enjoyment, moaning, "Yes, that's it, great..."

The woman asked proudly, "Am I better, or is Nyla better?"

Clark replied, "You think you can compare with Nyla, you little slut?"

Then he spun the woman around, grabbed her hips from behind, and thrust wildly. The woman's moans mingled with Clark's heavy gasps.

The scene completely devastated Nyla.

Eight years had passed, from their innocent college romance to their current marriage. Everyone had envied their love, saying they were a match made in heaven. But now, it all seemed so absurd. She covered her mouth, resisting the urge to vomit, and fled the nauseating place.

She drove to a bar downtown and sat alone in a corner, drinking furiously. The sharp taste of the whiskey stung her throat, but it couldn't numb the pain in her heart. When Valarie received her call and rushed to the bar, Nyla was already completely drunk.

"Nyla!" Valarie's voice cut through her memories as she slid into the booth across from her, face etched with worry. "Why are you so drunk? What happened? Did Clark make you mad?"

Drunk Nyla looked at her with red eyes. "Val, I don't want to hear that name right now."

Nyla took another swig of the whiskey in front of her, leaving a bitter taste in her mouth. "Val, I saw him hooking up with that woman right in front of me. It's definitely not a misunderstanding."

Valarie saw her friend's pained expression and held her hand with a heartache. "Nyla, maybe you two can talk it out..."

"There's nothing to talk about," Nyla interrupted decisively. "Divorce. Every time I think about him hooking up with that woman, I feel sick."
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

หมู บิน
หมู บิน
อ่านสนุกชวนติมตามมาก
2026-02-04 09:40:50
0
0
28 Chapters
บทนำ
“ไอ้แว่น นายมาอยู่หน้าห้องทำงานพ่อฉันได้ยังไง”เด็กสาวหน้าตาน่ารักสดใส ตะโกนเสียงแหลมใส่เด็กชายไม่คุ้นหน้า ที่มายืนทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่หน้าห้องทำงานพ่อของเธอมารีน สาวน้อยวัยเจ็ดขวบ ลูกสาวเพียงคนเดียวของทะเลและปลาดาวผู้เป็นเจ้าของรีสอร์ทชื่อดัง เธอไม่เคยเห็นเขามาก่อน แสดงว่าต้องไม่ใช่คนแถวนี้แน่ และด้วยนิสัยแก่นแก้วตั้งแต่เด็ก จึงทำให้เด็กสาวมัดผมเปียทั้งสองข้าง ยกมือเท้าเอวเอียงใบหน้าจ้องมองเด็กชายรุ่นราวคราวเดียวกันอย่างไม่วางตา“เธอเรียกใครไอ้แว่น”เด็กชายคนดังกล่าวเอ่ยอย่างไม่เต็มเสียง หันมาจ้องใบหน้าจิ้มลิ้ม พลางเลื่อนมือขยับแว่นตาขึ้นบนสันจมูก“แล้วตรงนี้มีใครใส่แว่นอีกล่ะถ้าไม่ใช่นาย คิดจะเข้ามาขโมยของใช่ไหม พ่อคะ มีไอ้เด็กที่ไหนไม่รู้มาขโมยของที่บ้านเราค่ะ”มารีนตะโกนเรียกผู้เป็นพ่อซึ่งกำลังคุยธุระอยู่ในห้องทำงานเสียงดังลั่น ทำเอาผู้ใหญ่ด้านในทั้งสองคนต่างตกใจ รีบลุกออกจากเก้าอี้ เดินออกมาหาอย่างเร็วพลัน“ไหนขโมย” ทะเล พ่อของมารีนและเป็นเจ้าของรีสอร์ตแห่งนี้เอ่ยถามลูกสาว“นี่ไงคะ” เธอชี้ไปที่เด็กชายตรงหน้าอย่างมั่นใจ“หนูคงเข้าใจผิดแล้วล่ะ นี่คือลูกชายของลุงเอง” ไต้ฝุ่น หนุ่ม
last updateLast Updated : 2025-09-16
Read more
ตอนที่ 1 เพื่อนชาย
หนึ่งปีต่อมา“มารีน ลงมากินข้าวได้แล้วลูก เดี๋ยวจะไม่ทันขึ้นเครื่อง” ปลาดาว เอ่ยเรียกลูกสาวที่ยังเตรียมตัวอยู่บนห้องนอนหลังจากกินมื้อเช้าเสร็จทะเลและปลาดาวก็เดินทางไปส่งมารีนที่สนามบิน คราแรกตั้งใจจะไปส่งถึงที่หมาย ทว่าลูกสาวกลับโตแล้วแถมมีความใจกล้าอยากเดินทางด้วยตัวเอง เนื่องจากเคยนั่งเครื่องบินมาแล้วหลายครา เมื่อปรึกษากันแล้วจึงได้ยอมใจอ่อนทำตามที่ลูกร้องขอมารีนไหว้ลาผู้มีพระคุณก่อนจะเข้าไปสวมกอดพ่อและแม่ แล้วลากกระเป๋าเข้าไปนั่งรอขึ้นเครื่องพร้อมกับเพื่อนสนิทอย่างเมษาเครื่องบินได้ลงจอดหลังเคลื่อนตัวอยู่บนท้องฟ้านานกว่าหนึ่งชั่วโมงสามสิบนาที ทั้งสองสาวก็ไปรอรับกระเป๋าสัมภาระ แล้วเดินออกไปหาคนที่บอกว่าจะมารับ“ไอ้วา”ทันใดที่ดวงตาคู่สวยเห็นเศษเสี้ยวใบหน้าของเพื่อนชายก็ยกมือขึ้นโบกไปมาด้วยรอยยิ้มดีใจ พลางส่งเสียงเรียกชื่อสั้น ๆ อย่างคนสนิทกัน“นั่นวายุที่มึงพูดถึงเหรอ” เมษาหันไปถามเพื่อนรักวายุในวัยย่างเข้าสิบเก้าปี ใบหน้าหล่อเหลา สันกรามได้รูป จมูกโด่งเป็นสัน ผิวขาว รูปร่างสูงโปร่ง ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็หล่อและดูดีไม่มีที่ติ แม้ว่าเมษาจะเป็นเพื่อนรักที่เรียนกับมารีนมาตั้งแต่เด็ก แต
last updateLast Updated : 2025-09-16
Read more
ตอนที่ 2 น้องใหม่
เปิดเรียนวันแรกทั้งสองสาวก็พากันตั้งนาฬิกาปลุกตั้งแต่เช้าตรู่ เนื่องจากตื่นเต้นกับการเป็นน้องใหม่ หลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ลงไปหาอะไรกินที่ร้านอาหารแถวคอนโดเพราะยังไม่รู้ที่ทางในมหาวิทยาลัย เกรงว่าถ้าไปฝากท้องที่นั่น คงไม่ทันได้กินข้าวก็จะได้เวลาเข้าเรียนกันเสียก่อน โดยที่เช้านี้มีเพื่อนชายอย่างวายุมารับไปเรียนพร้อมกัน“ขอบใจนะที่มารับ พวกกูไปก่อนนะ”มารีนนั่งเบาะข้างคนขับหันไปเอ่ยขอบคุณเพื่อนชายใจดีที่แวะมารับตรงหน้าร้านข้าว จนกระทั่งรถของเขาขับไปถึงมหาวิทยาลัย ทั้งสามคนก็ได้เวลาแยกย้ายกันเข้าคณะของตนเองแม้ว่ามารีนกับเมษาจะสนิทและเรียนด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก แต่ทว่าสองสาวกลับมีความชอบและความถนัดคนละอย่างสาวสวยอย่างมารีนเลือกเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ดูแล้วก็ไม่ตรงสายกับธุรกิจของครอบครัวแต่อย่างใด พ่อแม่ของเธอนั้นไม่เคยบังคับหรือกดดันให้เลือกเรียนคณะบริหารธุรกิจเหมือนพวกท่านเมื่อครั้งเยาว์วัย ขอเพียงลูกสาวมีความสุขกับการเรียนในสาขาที่ชอบ พ่อแม่ก็พร้อมสนับสนุนเต็มที่เพื่อนรักอย่างเมษา ครอบครัวทำธุรกิจผลิตสื่อโฆษณา จึงเลือกเรียนคณะนิเทศศาสตร์ สาขาการออกแบบดิจิทัล ซึ่
last updateLast Updated : 2025-09-16
Read more
ตอนที่ 3 ไม่ได้อยากรู้จัก
วันนี้วายุเลิกเรียนเร็วจึงได้แวะเข้าไปใช้บริการที่หอสมุดของมหาวิทยาลัย งานอดิเรกยามว่างของเขานั้นคือการอ่านหนังสือ โดยเฉพาะหนังสือที่เกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์นั้นได้ผ่านตามานับเล่มไม่ถ้วนชายหนุ่มนั่งลงกับพื้น พิงแผ่นหลังแนบชิดผนังสีขาว ใช้เวลาอยู่ในมุมเงียบเพื่อไล่สายตาอ่านทุกประโยคที่พิมพ์ลงบนกระดาษถนอมสายตา เวลาผ่านไปราวสองชั่วโมง โทรศัพท์ที่ตั้งเสียงสั่นเอาไว้ในกระเป๋ากางเกงก็มีการแจ้งเตือนบางอย่างวายุเลื่อนมือลงไปหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดู ชื่อที่ปรากฏให้เห็นก็คือเพื่อนสาวของเขาที่ส่งข้อความเข้ามาMarine: กูเรียนเสร็จแล้ว มึงล่ะWayu: เสร็จแล้วเหมือนกันMarine: รออยู่ที่ลานจอดรถใช่ปะWayu: อยู่ห้องสมุดMarine: เดี๋ยวกูไปหาทางด้านมารีนเธอส่งข้อความนั้นออกไป ริมฝีปากสวยก็เผยรอยยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะละสายตาจากโทรศัพท์เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนในสาขาทั้งสองคน“กลับก่อนนะเว้ย พรุ่งนี้เจอกัน” เธอเอ่ยกับเพื่อนใหม่ที่มีชื่อว่าปอนด์และคูเปอร์หลังจากผ่านช่วงกิจกรรมรับน้องและเข้าเรียนได้สองสัปดาห์ ก็ทำให้มารีนเริ่มสนิทกับเพื่อนที่เรียนสาขาเดียวกัน ซึ่งดวงของเธอก็ยังหนีไม่พ้นเพื่อนผู้ชาย ไม่ใช่ว่า
last updateLast Updated : 2025-09-16
Read more
ตอนที่ 4 กลั่นแกล้ง
หลังจากเปิดเรียนมาแล้วหนึ่งเดือน ทางมหาวิทยาลัยก็ได้จัดงาน Freshy Game (เฟรชชี เกม) ซึ่งเป็นงานกีฬาของเหล่าน้องใหม่ปีหนึ่งที่จะได้มาร่วมแข่งขัน รวมทั้งยังได้ทำความรู้จักกับเพื่อนนักศึกษาคณะอื่น ๆ ที่อยู่ในชั้นปีเดียวกัน“ไอ้วายุ ลงแข่งบาสกัน”มังกร เพื่อนสนิทในสาขาของวายุเอ่ยชวนขณะกำลังนั่งอยู่ใต้ตึกคณะ ซึ่งเพื่อนของเขากำลังก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ในช่วงหลังเลิกเรียนเขามักจะชวนวายุเล่นบาสเก็ตบอลอยู่บ่อยครั้ง ก็มีทั้งตอบรับบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะขอตัวกลับไปพักเสียมากกว่า ไม่รู้ว่ามันจะรีบกลับไปทำไม“ไม่อยากแข่ง” วายุตอบเสียงเรียบ“อ้าว ทำไมวะ”เพื่อนของเขานั้นเล่นเก่ง แถมยังเคยเป็นตัวตึงในระดับชั้นมัธยม ถ้าไม่ลงแข่งในครั้งนี้ก็เสียดายความเก่งของมันแย่“กูจะสมัครเป็นสตาฟ”“ลองคิดดูอีกทีไหมวะ เพื่อนในทีมต้องการตัวมึงอยู่นะเว้ย”“ขาดกูไปสักคน พวกมึงก็ลงแข่งกันได้อยู่ดี”“ยอมมึงเลยไอ้สัส ไม่เป็นไร พวกกูจะเอาถ้วยมาฝากมึงเอง”มังกรได้แต่ถอนหายใจอย่างคนยอมแพ้ วายุเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น ถ้าเพื่อนบอกไม่ลงแข่ง ถึงเขาจะพูดโน้มน้าวอย่างไรมันก็ไม่ยอมฟัง“ถ้าพวกมึงคว้าที่หนึ่งมาได้ กูจะพาไปเลี้ยง”“ได้แน่นอ
last updateLast Updated : 2025-09-17
Read more
ตอนที่ 5 เอาคืน
นักศึกษาคนอื่น ๆ ต่างทยอยเดินออกจากสนาม เมษาก็รีบวิ่งเข้าไปหาเพื่อนรักที่นั่งอยู่กับวายุ เธออยากออกจากการแข่งมาดูแลมารีนใจจะขาด แต่ในฐานะนักกีฬาคนหนึ่งจึงไม่สามารถทำตามอำเภอใจได้ นอกจากรอให้การแข่งขันจบลง“เป็นยังไงบ้าง”“ดีขึ้นแล้ว” มารีนเอ่ยตอบเพื่อนรัก ก่อนจะถามกลับ“สองคนนั้นเพื่อนมึงเหรอ”“เปล่า พวกนางเรียนศิลปะการแสดง”แม้จะเรียนอยู่คณะนิเทศศาสตร์เหมือนกันก็จริง แต่เมษาก็ไม่เคยรู้จักกับสองคนนั้นมาก่อนเนื่องจากเรียนคนละสาขา จนกระทั่งได้มาแข่งกีฬาในครั้งนี้แล้วได้อยู่ทีมเดียวกัน“อ่อ พวกมึงไปรอที่รถก่อนก็ได้นะ กูขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึง”มารีนบอกกับเพื่อนรักทั้งสองคน ขณะที่สายตานั้นเหลือบไปเห็นคนที่ตั้งใจทำร้ายเธออย่างแน่นอน กำลังแวะเข้าห้องน้ำในโรงยิม ซึ่งตอนนี้ผู้คนก็เดินออกไปจนบางตามากแล้ว“กูไปเป็นเพื่อน”เมษามองแววตาของมารีนออก เธอรู้ดีว่าเพื่อนเป็นคนไม่ยอมให้ใครมาหาเรื่องอยู่ฝ่ายเดียว คิดว่าคงอยากเอาคืนเป็นแน่ จึงได้พากันเดินไปยังห้องน้ำ ปล่อยให้เพื่อนชายนั่งรออยู่คนเดียวคนที่แวะทำธุระในห้องน้ำเสร็จก็ออกมาล้างมือ แล้วโยเกิร์ตก็เอ่ยขึ้นเพราะคิดว่าไม่มีใครมาใช้ห้องน้ำในเวลานี้
last updateLast Updated : 2025-09-18
Read more
ตอนที่ 6 ก้าวก่าย
รถหรูของวายุดับเครื่องลงที่ลานจอดรถของคณะ ระหว่างที่เพื่อนสาวทั้งสองกำลังปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากลำตัว ยื่นมือไปเปิดประตูเพื่อก้าวลงจากรถ โทรศัพท์มือถือของเขาก็มีเสียงเรียกเข้าดังขึ้น และเมื่อหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าผู้เป็นพ่อเป็นคนโทรเข้ามา“ไปก่อนเลย ป๊าโทรมา”วายุบอกกับเพื่อนสาวขณะที่มารีนลงไปยืนอยู่นอกตัวรถ แล้วก้มมองเข้ามาด้านในห้องโดยสารเพราะเห็นว่าเขายังไม่ตามกันออกมา และเมื่อพวกเธอปิดประตูสนิทและเดินออกไปกันแล้ว เขาก็กดรับสายที่โทรเข้ามาขณะยังนั่งอยู่บนเบาะคนขับ“ครับป๊า”“เรื่องที่ให้จัดการ เรียบร้อยแล้วนะ”หลังจากทราบข่าวจากคณบดีคณะนิติศาสตร์ที่โทรมารายงานด้วยตัวเองว่าจัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว ไต้ฝุ่นก็รีบโทรหาลูกชายทันทีก่อนหน้านี้วายุได้ยินเสียงโวยวายของพวกผู้หญิงดังมาจากทางห้องน้ำของโรงยิม จึงมั่นใจว่ามารีนต้องไปเอาคืนอย่างแน่นอน แต่ทว่าพอได้ยินถ้อยคำของฝ่ายนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดว่าจะจัดการเพื่อนสาวของเขา วายุจึงได้สืบเสาะแล้วรู้ว่าพ่อของโยเกิร์ตมีเพื่อนที่ทำงานอยู่ในมหาวิทยาลัย จึงได้ขอให้บิดาของตนออกหน้าช่วยเหลือ อีกอย่างไต้ฝุ่นก็เอ็นดูมารีนไม่ต่างจากลูกสาวจึงยินด
last updateLast Updated : 2025-09-19
Read more
ตอนที่ 7 ห้องผู้ชาย
ในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ปอนด์ก็ได้นัดเพื่อนมาเที่ยวเล่นที่คอนโด หากิจกรรมสนุกทำคลายเครียด มารีนได้ชวนเมษาไปเป็นเพื่อน ที่จริงก็ชวนวายุด้วยแต่หมอนั่นไม่ยอมมา ก็เลยต้องเรียกรถแท็กซีมากันเองเมื่อเข้าไปในห้อง เจ้าของสถานที่อย่างปอนด์ก็เดินไปเปิดตู้เย็นพร้อมกับหยิบเบียร์ออกมาให้เพื่อนคนละกระป๋อง แต่ว่าพวกเธอก็เพิ่งจะเรียนปีหนึ่งอยู่เลย ยังไม่เคยแตะของมึนเมาเลยสักครั้ง“พวกมึงไปซื้อเบียร์ที่ไหนมา แถวนี้ไม่ขายให้คนอายุไม่ถึงยี่สิบนี่” มารีนเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ“มึงลืมไปแล้วเหรอว่าพี่ชายกูเป็นเจ้าของโกดังขายส่งเครื่องดื่ม” ปอนด์เอ่ยตอบอย่างภูมิใจ“เออ กูลืม”สองสาวนั่งลงตรงโซฟาในห้องนั่งเล่น จากนั้นคูเปอร์ก็นำอุปกรณ์บอร์ดเกมคำต้องห้ามมาอย่างครบเซต ทั้งสี่คนต่างเลือกคำใบ้ที่พิมพ์ลงบนกระดาษคนละใบ แล้วนำไปติดสายคาดตรงหน้าผากที่สวมใส่อยู่บนศีรษะของแต่ละคน โดยห้ามแอบดูคำที่ตนเองได้รับ จากนั้นก็เริ่มเล่นเกมชิงไหวชิงพริบกันสายตาแต่ละคู่จดจ้องไปยังคำใบ้เพื่อหลอกล่อให้เพื่อนเอ่ยคำนั้นออกมา จะได้แพ้และโดนทำโทษด้วยการดื่มหนึ่งกระป๋องให้หมดมารีนได้คำว่านอน เมษาได้คำว่าจับ ปอนด์ได้คำว่าเล่น และคูเปอร์ไ
last updateLast Updated : 2025-09-20
Read more
ตอนที่ 8 อยู่ดูแล
“ก็เออดิ จะให้เป็นผัวกูหรือไง”มารีนเอ่ยตอบทันควัน ส่งเสียงหัวเราะคิกคักด้วยความมึนเมา ลอบมองไปยังเพื่อนชายที่นั่งลงข้างเธอด้วยสายตาเลิ่กลั่กเล็กน้อย เกรงว่าเขาจะไม่ชอบใจที่เพื่อนของเธอพูดล้อแบบนั้น แต่ดีที่เมษาช่วยพูดขึ้นมาอีกคนว่าเจ้าตัวก็รู้จักวายุเหมือนกัน จึงทำให้ปอนด์และคูเปอร์นั้นยอมเชื่อวายุเป็นคนเงียบขรึม พูดน้อย ทว่าเขานั้นเข้ากับคนอื่นได้ง่ายมากถ้าเต็มใจเปิดรับเพื่อนใหม่ ขณะทั้งสามหนุ่มนั่งกระดกน้ำสีเหลืองมีฟองลงคออย่างไม่มีใครยอมใคร คูเปอร์และปอนด์ที่เป็นคนคุยเก่ง ก็ชวนวายุพูดคุยจนดูเหมือนสนิทกันไปแล้ว“กู ขอไปเข้าห้องน้ำก่อน”มารีนเอ่ยน้ำเสียงยาน รีบลุกออกจากกลุ่มเพื่อนวิ่งไปเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ผ่านไปเกือบสี่ชั่วโมงที่นั่งดื่มกันตั้งแต่ตอนเธอมา จนตอนนี้ก็ปาไปเกือบสองทุ่ม พอเข้าห้องน้ำได้ก็วิ่งไปย่อตัวลงนั่งอยู่หน้าชักโครก อ้าปากระบายน้ำเมาที่ดื่มไปจนแน่นกระเพาะออกมาเสียงโอ้กอ้ากดังขึ้นอยู่นาน วายุจึงตามเข้าไปดูเนื่องจากเพื่อนสาวไม่ได้ล็อกประตู เขายืนอยู่ทางด้านหลัง โน้มตัวลงแล้วเลื่อนฝ่ามือไปลูบแผ่นหลังของเธอมารีนสะดุ้งเล็กน้อยเหลียวใบหน้ามองคนที่ยืนอยู่ชั่วครู่ เม
last updateLast Updated : 2025-09-21
Read more
ตอนที่ 9 ค่ายอาสา
หลายอาทิตย์ต่อมา“พี่รหัสมึงมาอีกละ”เสียงของปอนด์ที่นั่งอยู่ตรงข้ามมารีนเอ่ยขึ้น พลางพยักเพยิดใบหน้าไปทางด้านหลังของเธอ ขณะนี้พวกเขาทั้งสามคนกำลังกินมื้อเที่ยงที่โรงอาหารของคณะ ทว่าหนุ่มรุ่นพี่ก็มักจะแวะเวียนมานั่งร่วมโต๊ะด้วยทุกครั้งที่มีโอกาส“กำลังนั่งกินกันใช่ไหมครับ พี่ขอนั่งด้วยนะ”นอร์ทเอ่ยด้วยรอยยิ้ม และไม่ต้องให้คนที่เขาเอ่ยปากถามอนุญาต ชายหนุ่มก็หย่อนก้นลงนั่งข้างมารีนทันทีที่พูดจบ“มาทุกวันไม่เบื่อบ้างเหรอพี่” คูเปอร์เอ่ยถามรุ่นพี่“ไม่หรอก” นอร์ทเอ่ยตอบ ก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้กับสาวข้างกายมารีนเห็นแล้วก็ลอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ถ้าไม่ติดว่าเป็นพี่สายรหัสคงได้โดนเธอไล่ตะเพิดเหมือนกับคนอื่น ๆ ทั้งที่เธอก็ไม่เคยให้โอกาส แถมยังปฏิเสธทุกครั้งที่เขาชวนไปเลี้ยงข้าว ทว่านอร์ทก็ยังไม่ถือสาและเข้าหาเธอทุกครั้งที่พบเจอกัน“พี่ได้ยินพวกชมรมจิตอาสาจะไปออกค่ายกัน น้องมารีนไปด้วยกันไหมครับ”“ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้ใจบุญขนาดนั้น” หญิงสาวปฏิเสธทันควัน“ลองดูก็ได้นะครับ เผื่อจะติดใจปีหน้าอยากไปอีก พี่เคยออกค่ายปีละสองสามครั้ง ถือว่าได้ไปเที่ยวด้วย” นอร์ทยังคงพูดต่อ“ถ้าพี่อยากไปก็ไปสิคะ ฉันไม่
last updateLast Updated : 2025-09-22
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status