บทที่ 3 นมชมพู

“เอาเสื้อกูมาใส่ทำไม” ไนท์ถามแฝดพี่ เขารู้ว่าเสื้อนักศึกษาตัวนี้ที่พี่ชายกำลังสวมใส่อยู่คือของตัวเองที่แขวนไว้ในรถ

กลิ่นน้ำหอมประจำตัวเขาลอยแตะจมูกชัดเจนขนาดนี้

ทั้งสองมีกุญแจรถของกันและกัน แต่ไนท์ไม่เคยยุ่มย่ามของใช้ส่วนตัวของอีกฝ่ายเลย เก็บกุญแจไว้ใช้ยามฉุกเฉินเท่านั้น แตกต่างจากเดย์ที่ไม่มีมารยาททางนี้เลยชอบมาหยิบนู่นนี่ในรถไนท์ตลอด

“กูไม่ได้กลับห้อง เสื้อสำรองในรถก็หมด กูเลยไปเอาเสื้อมึงมาใส่”

“เอาไม่ขอ”

“เอาผู้หญิงด้วยกันยังได้วะ แค่ยืมเสื้อตัวเดียวทำเป็นหน้านิ่วใส่กูไปได้” ไนท์จิ๊ปากเบือนหน้าหนีขี้เกียจเถียงกับพี่ชายตัวเอง เพราะสอนเดย์เรื่องมารยาทแบบนี้ไปหลายรอบไม่เห็นจะเข้าหัวสักที

“ว่าแต่มึงเถอะ เมื่อคืนที่หายไปเป็นชั่วโมง ไปทำอะไรมา”

“...” ไนท์ไม่ตอบแต่ส่งสายตารำคาญให้เดย์ที่กำลังยิ้มกริ่ม ส่วนเดย์รู้อยู่แล้วว่าไนท์ไปทำอะไร แค่อยากจะแกล้งน้องชายตัวเองเล่นเท่านั้น

“มึงลืมเก็บซองถุงยางที่ตกใต้เบาะคนขับน่ะ” เดย์ว่าต่อสีหน้าเปื้อนยิ้ม

“แล้วมึงไปก้มดูอะไรใต้เบาะวะ” เรนจิถามเดย์ด้วยความสงสัย ก็อยู่ๆ ใครมันจะไปก้มดูใต้เบาะรถคนอื่น

“กูทำไม้แขวนตก ตอนก้มเก็บเสือกเห็นใส่พอดี”

“อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนที่มึงหายไปเป็นชั่วโมง เพราะไปแดกผู้หญิงที่ลานจอดรถ ก็ว่าตอนกูไปสูบบุหรี่ไม่เห็น” ชินว่าเหมือนนึกอะไรออก

เมื่อคืนทั้งสี่คนไปดื่มด้วยกันที่ผับหลังมหาลัย พอดื่มกันได้ที ต่างคนต่างแยกย้ายจะเต๊าะสาว โดยปกติไนท์และเรนจิจะเป็นคนเฝ้าโต๊ะ เพราะไม่ใช่สายขี้เต๊าะ ไม่มีทางที่พวกเขาจะเดินไปจีบผู้หญิงถึงที่แน่นอน ทว่าเมื่อคืนกลับเหลือเพียงแค่เรนจิที่นั่งเฝ้าโต๊ะคนเดียวอยู่นานสองนาน

“เมาแล้วเสี้ยนสัสๆ” เดย์ว่าแฝดน้องด้วยแววตาหยอกเย้า

“มึงก็ไม่เสี้ยนเลยนะหายไปทั้งคืน” เรนจิว่าให้เดย์ ทว่าเดย์ไม่ตอบโต้แถมยังยืดอกรับคำกล่าวหาของเพื่อนอย่างภูมิใจ ทำเอาคนด่าส่ายหัวเอือมระอาแทน

“แดกเสร็จก็ไปเรียน พร่ำกันอยู่ได้” ไนท์ว่าแล้วลุกจากโต๊ะเดินออกร้านกาแฟไปเป็นคนแรก ทั้งสามจึงต้องลุกตามไป

ลานจอดรถ…

“เอาเสื้อมึงไปซักเอง ไม่ต้องมาทิ้งไว้ที่รถกู” ไนท์โยนเสื้อยืดสีขาวที่เปื้อนไปด้วยคราบสีชมพูเป็นวาวใหญ่ให้เดย์

“เดี๋ยวนะ” ชินหยิบเสื้อในมือเดย์มาดม โดยมีอีกสามคนยืนมองอย่างงุนงงกับการกระทำเหมือนหมาตำรวจของเพื่อน

“ทำอะไรของมึง” เดย์ถามเมื่อเห็นชินดมเสื้อตัวเองไม่หยุด

“กลิ่นเหมือนนมชมพูเลยว่ะ” ชินตอบก่อนจะยื่นเสื้อไปทางเรนจิ “มึงดมดูดิ”

“กูไม่ใช่หมา แล้วดมทำห่าอะไรไอ้ชิน สีชมพูขนาดนี้ น้ำเฉาก๊วยมั้ง” เรนจิดึงเสื้อในมือชินแล้วโยนกลับไปให้เจ้าของเสื้ออีกครั้ง

“เออว่ะ” ชินเกาหัวแกร๊กๆ เขินที่เผลอโชว์โง่ให้เพื่อนดูอีกสามหนุ่มส่ายหัวเอือมระอาแล้วเดินขึ้นรถใครรถมันโดยไม่สนใจชินที่ยืนเกาหัวครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ด้วยความสังหรณ์ใจแปลกๆ “คนที่ไอ้เดย์เดินชนคงไม่ใช่คนเดียวกันกับที่ไอ้ไนท์มองหรอกมั้ง โลกคงไม่กลมอะไรขนาดนั้น”