บทที่ 4 สกิลจีบหญิง

ไอญดาและนานิสองสาวเพื่อนสนิทที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มัธยมต้น กำลังนั่งคุยเล่นที่โต๊ะหินอ่อนหน้าตึกคณะระหว่างรอเข้าเรียนในภาคเช้า ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอย่างออกรสเจ้าของเรือนผมสีดำขลับยาวสลวยก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกจ้องมองจากตึกตรงข้ามหรือตึกคณะวิศวะที่อยู่ห่างกับตึกมนุษย์เพียงแค่ลานเกียร์กั้นอยู่ตรงกลาง

“นานิๆ เราว่าพี่ไนท์อะไรนั้นกำลังมองเราอยู่” ไอญดาสะกิดบอกเพื่อนสาวลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นหรือนานิที่นั่งถัดจากเธอ

“ที่ร้านกาแฟพี่เขาก็มองไอตาไม่กระพริบเลย”

“ไหนพี่เขาบอกว่าไม่เป็นไรไง แล้วทำไมถึงมองเราแบบนี้ทุกครั้งที่เจอกันอ่ะ” ไอญดาว่าอย่างคนคิดไม่ตก

วันนั้นทั้งเธอและเขาต่างฝ่ายต่างเดินชนกัน แต่โชคร้ายที่มีแค่เขาคนเดียวที่ซวยโดนนมชมพูเครื่องดื่มโปรดของเธอหกใส่เลอะทั้งเสื้อช็อปและเสื้อยืดตัวข้างใน ซึ่งตอนนั้นไอญดาตกใจมากเพราะคิดว่าต้องโดนคนหน้าดุแน่ๆ ทว่าเขากลับบอกเพียงว่าไม่เป็นไร แถมตอนเย็นวันนั้นยังส่งข้อความผ่านทางโซเซียลมาขอโทษอีกด้วย เธอจึงคิดว่าเลิกแล้วต่อกันไปแล้ว

ทว่า….หลังจากวันนั้น อยู่ๆ โลกของเธอกับเขาก็เหวี่ยงเข้าหากันจนน่าแปลกใจ จากที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน กลับได้เจอกันแทบจะทุกวัน ไม่ว่าจะเป็นที่ร้านกาแฟหรือตอนนี้ที่หน้าตึก ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยเห็นเขาที่หน้าตึกคณะวิศวะกรรมด้วยซ้ำ มีแค่เคยเห็นผ่านๆ ในเพจคนดังของมหาลัย

“หรือพี่เขาจะสนใจไอ?”

“เป็นไปไม่ได้แน่นอน ทำน้ำหวานหกเลอะเต็มเสื้อเขาขนาดนั้น เฟิร์สอิมเพรสชั่นติดลบสุดๆ” ไอญดาตอบยิ้มๆ อย่างไม่จริงจังหนัก และไม่คิดว่าสายตาดุๆ คู่นั้นจะมองเพราะสนใจเธอในเชิงชู้สาวอย่างที่นานิคิดแม้แต่นิด

อีกด้าน

“จ้องขนาดนั้นเขากลัวมึงแล้วป่ะ” เรนจิทรุดตัวนั่งเก้าอี้ตัวถัดจากไนท์หลังจากไปสูบบุหรี่ที่หลังตึกคณะมา เห็นเพื่อนมองไปที่ตึกตรงข้ามตาไม่กระพริบจึงเอ่ยปากเตือน ขืนจ้องแบบนี้ผู้หญิงเขาอาจจะกลัวเอาได้ เพราะด้วยสายตาดุๆ และรูปลักษณ์ภายนอกของไนท์ มันดูเป็นมิตรยาก “เหล้าไม่เข้าปากความแพรวพราวเรื่องผู้หญิงไม่ได้เรื่องห่าเหวอะไรเลยนะมึง”

“จิ๊! บ่นเก่งไอสัด! แล้วไอ้สองคนนั้นล่ะ” เมื่อโดนจี้จุด ไนท์จิ๊ปากอย่างขัดใจแล้วเฉไฉถามหาอีกสองหนุ่มในกลุ่มที่หายไปสูบบุหรี่พร้อมกับเรนจิ

“สูบบุหรี่อยู่หลังตึก”

“กะจะสูบกันให้ตายเป็นมะเร็งวันนี้เลย?” หายกันไปนานสองนาน คงสูบบุหรี่หมดซองกันแล้วมั้ง หรือไปทำอย่างอื่นกันมากกว่า

“พวกมันพึ่งมาสูบ หายไปเต๊าะสาวที่ตึกสถาปัตย์มา”

“ลงทุนชิบหาย กะจะเดินสายกันให้ทั่วมหาลัยเลยว่างั้น”

“หึๆ มึงยังไม่ชินอีกเหรอ”

“…” ไนท์ส่ายหัวเหนื่อยหน่ายกับนิสัยที่ชอบจีบสาวไปทั่วของชินกับเดย์ ขนาดลงทุนเดินไปตึกสถาปัตกรรมที่ตั้งอยู่ข้างหลังตึกวิศวะ แต่มันห่างกันเอาเรื่อง ต้องเดินฝ่าแดดไปอีก5นาทีได้

“ว่าแต่มึงเถอะ เอาแต่มองแบบนี้ไม่ได้แดกหรอกนะ นี้ไม่ใช่ผับที่จะมองแล้วพอเขามองกลับจะส่งสายตาเชิญชวนแล้วพากันไปเย็ (บ) ”

“กูก็ไม่ได้จะพาเขาไปเย็ (บ) ”

“สาบาน ว่าถ้าเขาให้ มึงจะไม่เอา”

“ไอ้ห่าเรน มึงรู้ว่ากูหมายถึงอะไร” ไนท์เริ่มไม่สบอารมณ์เมื่อเรนจิตีซื่อกวนตีนใส่ทำเป็นไม่เข้าใจว่าเขาไม่ได้มองเธอคนนี้เหมือนส่งสายตาเชิญชวนคอนเจอผู้ถูกใจในผับ

“หึๆ ชอบก็จีบเขาซะ นั่งมองตาละห้อยเป็นหมาแบบนี้มันไม่ได้ช่วยอะไรมึงเลย ดีไม่ดีเขาอาจจะกลัวมึงด้วยซ้ำ ทำตัวเป็นโรคจิตนั่งจ้องเขาไม่พอ ยังตามเขาไปที่ร้านกาแฟทุกวันอีก น่ากลัวฉิบหาย”

“กูทักเขาไปในไอจีแล้ว”

“เขาไม่ตอบ?” เรนจิเลิกคิ้วถาม

“ตอบ แต่ไม่ได้คุยต่อ” ไนท์ตอบเสียงเบา เขาอายที่ต้องเล่าให้เรนจิฟัง แต่อีกใจก็อยากได้ที่ปรึกษา

“มึงทักไปว่าไง” ส่วนเรนจิยิ่งฟังเพื่อนเล่าก็ยิ่งงงไปใหญ่ ก็มีเหรอถ้าไนท์ทักไปในเชิงจีบแล้วผู้หญิงคนนั้นจะไม่กระตือรือร้นตอบ เรนจิจึงแปลกใจว่าทำไมไนท์ถึงไม่คุยกับไอญดาต่อ แต่พอได้ยินคำตอบจากปากเพื่อน เรนจิก็เข้าใจแจ่มแจ้งทุกอย่างทันทีและอยากจะทึ้งหัวไอคนหน้านิ่งสักทีหนึ่ง

“ขอโทษที่เดินชน” ในขณะที่ไนท์เล่านั้นเรนจิก็กำลังด่าในใจ

“แล้วเขาตอบมึงว่า?” เรนยังถามต่อทั้งๆ ที่พอเดาบทสนทนาคร่าวๆ ได้แล้ว แค่อยากได้ยินความควายของเพื่อนชัดๆ อีกที

“ไม่เป็นไร”

“แล้วมึงก็ตอบว่า ครับ”

“อืม”

“เออดี!! ควายดี!! ทักไปแบบนั้นชาติหน้าเขาก็ไม่รู้หรอกว่ามึงจีบเขา” ไนท์นั่งเงียบน้อมรับคำด่าของเรนจิแต่โดยดี เพราะเขารู้ตัวจีบผู้หญิงไม่เป็นจริงๆ

มันเหมือนยิ่งชอบมากก็ยิ่งไม่กล้าจีบ

“สกิลจีบหญิงมึงแม่งห่วยแตกฉิบหาย กูว่า..ถึงเวลาที่มึงจะเรียนรู้จากพี่มึงบ้างแล้ว”

“ไม่มีทาง! กูไม่อยากหน้าม่อเหมือนมัน…โอ๊ย!”