Chapter 3

Faye’s Point of View

Kalmado lang ang ekspresyon ni Mikhael nang tingnan ko siya, parang hindi big deal sa kaniya ang mga nasabi niya.

Wait… of course, if he’s pretending to be my husband— Matheo— then he must call me wife. ‘Di ba?

Pero hindi gano’n si Matheo. Hindi gano'n ang totoong Matheo. He didn't own the word ‘my wife’.

Ang madalas niyang sabihin ay ‘Si Faye ko’ o kaya’y ‘asawa ko’. O hindi rin pala madalas ah endearment na 'yon sa akin ni Matheo. Saka lamang siya naglalambibg sa pagtawag kapag may ibang tao.

Nakakapanibago ang salitang ‘my wife’ kahit na english version lang naman iyon ng ‘asawa ko’.

“Gusto kang makausap ng Lolo mo, Matheo. Kaya ako pumunta rito para ipadala ang imbitasyon. Sa linggo ay may family dinner tayo, gusto niyang makausap ka. Kayo ni Faye. Kaya kailangan niyong pumunta. Alam mo naman siguro kung ano ang posible niyong pag-usapan, ‘di ba?”

Ang mana! Tama si Matheo sa hula niya. Kung tatagal kami ng tatlong taon bilang mag-asawa ay siguradong maniniwala na ang kaniyang pamilya na mahal nga namin ang isa’t isa at maibibigay na sa kaniya ang kaniyang mana! Hindi na kwekwestyunin ang kaniyang pagkatao!

Napangiti ako, pero naglaho rin agad nang maisip na hindi sumasagot si Matheo— este Mikhael.

Nilingon ko siya at nakitang matigas ang ekspresyon ng mukha niya.

Kinabahan ako.

Dinaan ko sa mahinang tawa ang kaba at hinarap ulit si Mommy.

“Yes, Mommy… siyempre pupunta po kami ni Matheo sa family dinner. Alam na po namin ang gagawin namin.” Pangako ko.

Unti-unting bumaling sa akin si Mommy, pero nangungunot ang kaniyang noo at hindi maitago ang pagtataka.

Umiling siya.

“Kung ganoon, aasahan ko na pupunta nga kayo. Please, don’t be late. Alam niyong nagsisimula ang dinner by nine, kaya eight pm pa lang dapat naroon na kayo.”

Tumango ako.

“Okay, then. Aalis na ako. Dadaanan ko pa ang Daddy niyo sa office niya.” Ani Mommy.

I stepped forward to kiss her. Nang makapagbeso kami ay lumayo na ako para mabigyan ng pagkakataon si Matheo na mahalikan ang Mommy niya.

Pero hindi siya gumalaw sa kinatatayuan niya.

Sh*t! Oo nga pala, si Matheo ang humahalik sa pisngi ng magulang niya, hindi si Mikhael. He’s the heartless black sheep of their family. Hindi siya sanay na humahalik sa Mommy niya kapag aalis na ito.

“Matheo? Is there something wrong?”

Ayan na nga at napuna na ni Mommy!

Kinabahan na naman ako.

“Aalis na si Mommy.” Pinanlakihan ko siya ng mga mata, umaasang makuha niya ang ibig kong sabihin.

Tumikhim siya, saka humakbang palapit sa kaniyang ina at mabilis na humalik. Para siyang napapaso dahil agad din siyang lumayo.

“Please, take care.” Malamig niyang sabi.

Kita ko ang pagtataka sa mukha ni Mommy, pero hindi niya lamang masabi kung anuman ang gusto niyang sabihin.

Hindi rin nagtagal ay umalis na siya kaya naiwan kami ni Mikhael sa sala.

Parang nawala ang nakadagan na bato sa dibdib ko. Lumuwag ang paghinga ko. D’yos ko!

“Did you marry my brother for his inheritance?”

Wala sa sarili kong nilingon si Mikhael dahil sa narinig. Matalim at madilim ang kaniyang mga mata— puno ng panghuhusga at mga paratang.

“Ano bang sinasabi mo?” Pinigilan ko na magtaas ng boses.

Unti-unting umangat ang sulok ng labi niya, pero nanatiling mapanghusga ang kaniyang mga tingin.

“You didn't answer my question, Faye.” Aniya.

Nakita kong may dumaan na kasambahay kaya hinawakan ko siya sa braso at hinila. Tutal ay nakaalis na si Mommy, pwede na ulit kami mag-usap ni Mikhael. Pero sa pribadong lugar.

“Halika nga rito.”

Nagpatianod siya sa akin hanggang sa makarating kami sa library na ginawa na ring opisina ni Matheo. Dito siya madalas magtrabaho o tumambay kapag walang ibang gagawin.

“Sabihin mo nga sa akin ang totoo, ano bang nangyari sa asawa ko? Ano’ng nangyari kay Matheo?” Mariin ngunit mababa kong tanong.

Kaysa na sagutin, nagawa niya pang ilibot ang tingin sa library. Naglakad siya papunta sa mesa ni Matheo nang mapansin iyon, sumunod naman agad ako.

“Mikhael… ano ba? Mag-usap na tayo! Sagutin mo ang tanong ko.”

“Is this your husband’s office?” Tanong niya.

Pinagkrus ko ang mga kamay sa tapat ng dibdib. Napipikon na ako sa kaniya, nagtatanong ako, pero nagtatanong lang din siya! Paano kami makakakuha ng sagot niyan?

“Oo, ito ang opisina ni Matheo kapag narito siya sa bahay.”

Pinakialaman niya ang mga nakatambak na papeles, folder at envelope sa ibabaw ng mesa.

“Ano’ng ginagawa mo? Huwag mong guluhin!” Natataranta kong sabi.

Ang pinakaayaw pa naman ni Matheo ay ‘yong pinapakialaman ang mga gamit niya lalo na ang ginugulo ito!

Pero hindi nakikinig si Mikhael. Bingi na yata siya. Binuksan niya pa ang mga drawer at parang maniac na naghahanap ng kung ano!

“Mikhael!” Galit kong sigaw.

Nag-angat siya ng tingin sa akin, malamig ang ekspresyon ng guwapo niyang mukha.

Napaatras ako, kinabahan na naman.

Guwapo rin naman si Matheo. Magkamukha nga sila e! Pero… may kakaiba talaga kay Mikhael na kapag tinitingnan ko siya’y parang manghihina ang tuhod ko sa matinding kaba— siguro dahil sa kakisigan niya o sa kagwapuhan niya?

“Hindi nagpunta ng Palawan si Matheo. Pumunta siya ng Ilocos at planong makipagkita sa isang dealer. He has something in him that is very important for this dealer. At pinaghihinalaan namin na ang dala niya ay bagong klase ng droga na ibebenta niya sa malaking halaga.”

Hindi ko agad naproseso ang sinabi niya.

“Teka… ano?”

Napasinghap ako.

“Hindi. Hindi ‘yan totoo! May business meeting siya sa Palawan. Isang araw lang ‘yon pero plano niyang magstay sa resort ng ilang araw para makapagbakasyon. He was so stressed from work that he needed a break. At ano naman ang gagawin niya sa Ilocos, huh? Pinakita niya pa sa akin ang plane ticket niya papunta sa Palawan!”

Ayaw kong maniwala. Alam kong nagsisinungaling lang si Mikhael.

Anong drugs? Anong Ilocos?

Kaysa na bawiin ni Mikhael ang sinabi, tumitig lang siya nang mariin sa akin.

“I believe you.” He said.

Napakurap ako. Hindi ko na naman maintindihan ang sinasabi niya.

“Ano?” Naguguluhan kong tanong.

“Naniniwala akong wala ka ngang alam sa mga ginagawa ni Matheo. He kept this secret from you. But you have to believe me, because what I’ve said is true.” Matigas niyang turan.