Chapter 2

Faye’s Point of View

“Ang Mommy mo… ang Mommy ninyo narito. Ano’ng gagawin natin?”

Kinunutan ako ng noo ni Mikhael. Parang naweweirduhan siya sa bigla kong pagkataranta.

“Where are they?” narinig ko na ang boses ni Mommy.

Nagpapanic pa naman ako sa tuwing naririnig ko siyang nagsasalita kaya bago ko pa maisipan ang dapat gawin, humarap na ako kay Mikhael, tumingkayad at madali siyang hinalikan sa labi.

Dahil matangkad siya, kailangan kong ipalibot ang dalawang kamay sa batok niya para makakuha ng suporta.

Ipinikit ko ang mga mata at hindi na tiningnan ang gulat sa mukha ni Mikhael dahil sa paghalik ko sa kaniya.

Tingin ko ay hindi na tumuloy si Mommy dahil nakita niyang naghahalikan kami ni Matheo dito sa pool.

Binuksan ko ang mga mata at nakitang nakabukas rin ang mga mata ni Mikhael at sobrang dilim no’n. Bigla akong napakalas sa pagkakapit sa kaniya at mabilis na lumayo.

“What the h*ck is wrong with you?” Galit niyang tanong.

Napaatras ako, mas lalong kinabahan. Noon, kahit pa maghalikan kami ni Matheo ay wala akong nararamdaman na kahit ano. Ngayon, parang sasabog na ang puso ko sa halo-halong emosyon.

Hindi. Natatakot lang siguro ako. O kaya’y nandidiri? O baka naiirita! Naiinis kaya?

Oo, naiinis nga pala ako sa isang ito. Lalo pa’t siya si Mikhael, talagang inis na inis ako sa kaniya!

Dinuro ko siya.

“Hoy, ikaw… Ikaw ang may kasalanan nito. Nagpapanggap kang si Matheo. Kapag makita ka ng Mommy niyo, iisipin niya na ikaw si Matheo. Kailangan mong umamin kung sino ka para hindi malito ang mga tao sa inyo ng asawa ko.”

Nagtaas ng kilay si Mikhael.

“Kagaya kung paano ka nalito ngayon-ngayon lang kaya mo ‘ko hinalikan?”

Bigla’y parang nanliit ako. Hindi ako nakasagot sa sinabi niya.

Paano ko nga ba sasabihin sa kaniya ang sitwasyon namin ni Matheo at bakit kailangan namin maghalikan kapag nariyan ang mga magulang nila? Pero teka nga, bakit ko naman sasabihin sa kaniya ang sitwasyon namin ng kapatid niya?

Siya si Mikhael… at siya ang huli sa dapat kong pagkatiwalaan dito sa mundo.

Humakbang siya kaya wala sa sarili na napaatras ako. Agad na dumapo ang tingin ko sa pathway papunta sa bahay, wala na roon si Mommy, mukhang bumalik sa loob. Mabuti na rin, baka magtaka siya kung bakit ganito na kami ng anak niya.

“Hindi alam ng mga magulang namin na nawawala si Matheo. At alam mong nawawala siya pero hindi mo sinasabi sa pamilya namin at ganoon din sa mga pulis. I was thinking you just don't care about your husband kaya wala kang pakialam kahit ilang araw na siyang nawawala. Pero nang makita kitang sumusugod sa akin kanina at galit na galit, nalaman ko rin na nag-aalala ka sa pagkawala niya.”

Humakbang siya ulit kaya napapaatras ako.

“Pero kung talagang nag-aalala ka, bakit hindi mo sinasabi sa awtoridad ang tungkol sa pagkawala ni Matheo?”

Matitisod na ako kakaatras.

“Bakit, Faye? Bakit hindi mo masabi sa iba ang pagkawala ng asawa mo?”

Napalunok ako.

“Dahil ayaw kong isipin na nawawala nga siya! He sent me a text message last time. Sinubukan ko iyong intindihin pero hindi ko maintindihan. Tinawagan ko siya, pero hindi siya sumagot. Hanggang sa hindi na siya macontact. I just want to believe that he’s just busy with an important matter. O baka naprepressure lang siya sa trabaho kaya nag-cut loose muna siya pansamantala.”

Kumunot ang noo ni Mikhael

“He sent you a message? What message?”

“Sa cellphone. T-teka…” sinubukan kong kapain ang cellphone ko, pero agad din naalala na marami nga pala kaming personal na napag-uusapan ni Matheo sa conversation na iyon.

Nang makita ni Mikhael na natigilan ako ay kinunutan niya ako ng noo. Humakbang siya palapit para siguro kapain ang cellphone ko sa bulsa ng suot kong pants.

“Hoy!” Gulat kong saway sa kaniya bago pa dumapo ang kamay niya sa bulsa ko.

“Faye?” Bigla’y tawag ng pamilyar na boses ni Manang Loida.

Pareho kaming napalingon sa may pathway at nakitang nakatayo roon si Manang at parang nagtataka sa amin ng kasama ko.

“Manang.”

Pareho kaming napaayos ng tayo ni Mikhael.

“Kanina pa sa loob si Ma’am Proserpina.” Ani Manang.

Saka ko lang din naalala si Mommy. Kinagat ko ang ibabang labi at napatingin kay Mikhael.

“Nakakainis ka.” Mahina kong sabi.

“Halika na, bago pa magalit si Mommy sa atin. Bilisan mo. Galingan mong magpanggap at mag-uusap tayo ng masinsinan mamaya.”

Nauna na akong maglakad sa kaniya.

Hindi ko man alam ang totoong nangyayari, may hula na akong nasa panganib nga ang buhay ni Matheo. Masasabi ko sana kayna Mommy ang tungkol sa pagkawala ni Matheo kung sigurado lamang ako na nawala nga siya o kaya’y dinukot.

Pero paano kung tumakas lang pala siya sa magulong mundo at saglit na nagpahinga?

O kaya… naisip na niyang makipagtanan?

Geez! Yes, I know that’s possible. Posible naman talaga na makipagtanan na lang siya. Pero maayos na ang usapan namin, hindi ba? Isang taon na lang ang— actually sampung buwan na lang pala ang hihintayin at pagtitiisan namin at pwede na kaming maghiwalay. Makukuha na niya ang kaniyang mana at makakapaghati na kami sa pera.

Nakatiis siya ng dalawang taon sa akin! Pinagtiisan ko rin siya ng dalawang taon, ngayon na kaunting panahon na lang, bakit hindi pa niya matiis?

Gulong-gulo na ako nitong mga nakaraang araw. Hindi ko alam kung maghihintay pa ba ako sa text at tawag niya o magrereport na ba ako sa pulis, o magsusumbong, o mababaliw na lang!

Totoo talaga ang kasabihan na ang isang kasinungalingan ay humahabi ng mas maraming kasinungalingan.

“Mommy.” Ngumiti ako nang matanaw na si Mommy.

Nakaupo siya sa sofa at nakataas ang kilay.

“Nakauwi na pala si Matheo?” Tanong niya.

Agad na nag-iba ang bilis ng tibok ng puso ko dahil sa sinabi niya, pero na-master ko na rin ang pagpapanggap kaya kahit na kinakabahan ay hindi pa rin halata sa ekspresyon ng mukha ko.

“Mom.”

Napatalon pa ako ng kaunti sa gulat nang marinig ang malalim na boses ni Mikhael galing sa likod ko. Tiningnan ko ng mabuti ang mukha ni Mommy, naghahanap ng kakaiba sa magiging reaksyon niya, pero wala naman… normal lang iyon.

“Noong Friday, pumunta ako rito, pero wala ka pa. Sinabi ni Faye na na-extend ang staycation mo sa Palawan dahil nagustuhan mo ang resort.” Nagtaas ng kilay si Mommy.

Napakagat-labi ako. That’s a lie. I made up that lie.

Kasi naman, hindi ko pa alam kung bakit hindi pa umuuwi si Matheo that time! Pinapaniwala ko rin ang sarili ko na nagustuhan niya iyong resort kaya nag-extend siya ng ilang araw at wala akong dapat na ipag-alala. Iyon din tuloy ang nasabi kong dahilan kay Mommy nang hanapin niya si Matheo.

“Yes, what my wife had said is true.”

Unti-unti akong napalingon kay Mikhael dahil sa sinabi niya.

Did… did he just say ‘my wife’?