เข้าสู่ระบบFaye’s Point of View
Hindi ko na alam kung ano ang iisipin at mararamdaman. Seryoso si Mikhael at mukha naman siyang nagsasabi ng totoo, pero ang hirap paniwalaan! Hindi gano’n ang pagkakakilala ko kay Matheo. Oo, may mga sekreto siya, pero wala iyong kinalaman sa drugs at mga dealer! He’s a biochemical engineer, pero nakapokus siya sa paghandle ng mga produkto galing sa laboratoryo! Hindi siya ang gumagawa ng gamot, may ibang mga empleyado ang gumagawa no’n, mga chemist, at siya lamang ang namamahala… hindi totoo ito. Ayaw kong maniwala. “I’ve been following around this mafia group that is notorious in Italy. Sila ang may pinakamalaking drug businesses sa lahat ng western countries. They’re looking for a wider variety of drugs. At hindi lingid sa kaalaman ng agency na dahil sa teknolohiya ay mas napapadali ang paggawa at pagtuklas ng iba’t ibang klase ng drugs. Nitong nakaraan lang, napansin namin na may activities ang grupong ito sa Pilipinas.” I scoffed. I still couldn't believe it! “Teka nga, ang sinasabi mo ba sa akin, isa kang detective or whatsoever kaya marami kang nalalaman tungkol sa mga dealer at variety ng drugs? Gano’n ba ‘yon, Mikhael?” Hamon ko sa kaniya. Huminga siya ng malalim, alam ko, nakita kong umangat ang dibdib niya noong humugot siya ng hininga. Para siyang nagagalit na nabibigo sa kawalan ko ng paniniwala sa kaniya. “I’m an undercover agent, Faye. There’s no reason to hide it with you. Nalaman mo rin naman agad na nagpapanggap lang ako bilang si Matheo kaya tatapatin na lang kita.” Hilaw akong natawa. “What the h*ck, Mikhael? Hindi na tayo bata! Itigil mo na kung kalokohan lang ito!” Humakbang siya at halos bundulin na niya ang mesa na nakaharang sa aming dalawa. Napaatras naman ako. “Tingin mo nagbibiro ako? Buhay ni Matheo ang nakataya rito, Faye. Hindi ako nakikipagbiruan lang sa’yo.” Natigilan ako. Ang hirap lang kasi paniwalaan ng lahat ng ito. Nawawala si Matheo at mukhang nagkaroon pa siya ng interaksyon sa mga drug dealers na kasali sa mafia! At talagang galing pa sa ibang bansa ang grupong iyon! At si Mikhael, isa siyang undercover agent. Nagtratrabaho siya sa gobyerno at tinutugis niya ang mga masasamang tao. Kaya ba maganda ang physiques niya kasi ibang klase ang trabaho niya? Teka, bakit ba palagi kong napapansin ang katawan niya? “I need you to cooperate with me, Faye. These people, they are not ordinary. They can kill… they can do whatever they want. Ang tanging pumipigil lang sa kanila na gawin ‘yon kay Matheo ay dahil sa hindi pa nila nakukuha ang kailangan nila. And they needed Matheo alive to get it.” Sinapo ko ang noo ko at napailing. “Ano naman ang maitutulong ko? Hindi ko pa malalaman na pumunta pala ng Ilocos si Matheo, at hindi sa Palawan, kung hindi mo sa akin sinabi.” Nanghihina kong sabi. Dahan-dahan akong naglakad papunta sa couch at naupo roon. Para akong mahihimatay sa dami ng impormasyon na dumarating. Akala ko noong itinawag ni Manang sa akin na nakauwi na si Matheo ay agad nang matatapos ang mga problema ko! Lumala lang pala! “For sure, they have the sample… pero ang kopya ng formula at proseso ng paggawa sa droga ay hindi dala ni Matheo. Naniniwala ako na noong makipagkita siya sa dealer, sample lang ang dinala niya pero ‘yong mismong formula sa paggawa no’ng drugs ay itinago niya para maprotektahan ito. And I need to find it, Faye.” Umiling ako. “Hindi ko alam… hindi namin napag-uusapan ni Matheo ang tungkol sa trabaho. Ayaw niya rin na narito ako sa library niya. Ayaw niyang pinapakialaman namin ang mga gamit niya. Siya lang ang nakakaalam kung saan nakalagay ang mga importanteng papeles o anupaman.” Bigo kong sabi. Matheo looked at me intensely. Muli ay sinapo ko ang ulo dahil sumasakit iyon. “How about a trusted friend? Wala bang malapit na kaibigan si Matheo na pwede niyang pagkatiwalaan sa maseselang bagay kagaya nito?” Umawang ang bibig ko at dahil wala nang lakas para mag-isip ng tama, muntik ko nang mabigkas ang pangalan ni Tyler! Nakita marahil ni Mikhael ang gulat sa mukha ko at ang mabilis na pagpigil sa sarili na magsalita. Kumunot ang kaniyang noo, ngunit naghihintay pa rin siya sa sasabihin ko. Marahan akong napailing. “Pwede bang magpahinga muna ako? Nahihilo ako.” Nanghihina kong sabi. Mas lalong kumunot ang noo ni Mikhael. “Faye…” “Please, I really need to rest.” Saka ko ipinikit ang mga mata at kunwari’y nawalan na nang malay. Naramdaman kong binuhat ako ni Mikhael. Lumabas kami ng library at narinig ko pa ang boses ng isang kasambahay. “Sir, ayos lang po ba si Ma’am? Okay lang po ba siya?” “She’s fine. She just needs to rest.” Umakyat sa ikalawang palapag ng bahay si Mikhael na buhat-buhat niya pa rin ako. Alam kong hindi niya alam kung nasaan ang kuwarto namin ni Matheo kaya naman inisa-isa na niyang buksan ang pinto ng bawat kuwarto. Minsan pa nga’y sinisipa niya ng malakas ang pinto para lang bumukas iyon. Kalauna’y nahanap niya rin ang master’s bedroom at ibinaba ako sa kama. Naramdaman kong iniinspeksyon niya ang silid at pinagbubuksan niya pa ang mga drawer at cabinet. Ngunit wala siyang natagpuan kaya hindi nagtagal ay umalis rin siya. Nang sigurado na akong wala na siya, saka ko binuksan ang mga mata para matutula sa kisame. Kung alam ko lang na ganito ang mangyayari, hindi ko na sana pinayagan si Matheo na umalis. Humanap sana ako ng dahilan para hindi matuloy ang pag-alis niya… but what do I know? Naniwala akong business meeting iyon sa isang resort. Naniwala ako sa kaniya at sa mga sinabi niya. Hinayaan ko rin siyang makaalis dahil napansin kong mukha siyang balisa at na-i-stress sa trabaho… at kay Tyler. Sh*t! Isa pa ‘to si Tyler. Hindi ko rin macontact ang lalaking iyon! Nasaan ba si Tyler? Kasama rin bang nadukot? Magkasama ba sila ni Matheo? Ipinikit ko ang mga mata at mas lalo lamang nafrustrate sa sarili. Paano ko sasabihin kay Mikhael na baka may alam si Tyler sa sikreto ni Matheo? Hindi kaya siya magtaka? I mean… business partner si Tyler at Matheo, pero sapat ba iyon para pagkatiwalaan ni Matheo ang lalaki tungkol sa isang sensitibong bagay kagaya ng paggawa ng drugs? Paano kung tanungin ni Mikhael sa akin kung sino si Tyler at ano’ng relasyon niya kay Matheo?! Paano ko sasabihin na kabit ni Matheo si Tyler? Paano ko sasabihin na ‘yong dalawang ‘yon ang totoong nagmamahalan… at ako… asawa lang sa papel? Paano na?!Faye’s Point of View The next morning, I woke up next to an empty bed. Wala na si Mikhael sa tabi ko noong magising ko. Maayos din at walang gusto ang side ng bed kung saan siya nahiga. But thank goodness, it's better this way. Dahil kung nagising ako na nariyan pa siya sa tabi ko ay baka mataranta lang ako at kung ano na namang katangahan ang magawa ko. I’m not used to waking up next to another person. Hindi rin naman kasi kami nagtatabi ni Matheo kaya sa paggising ko, walang ibang bumubungad sa akin. Last night, my sleep was normal. Hindi ko napansin na nariyan siya. Hindi ko alam kung dahil ba sa pagod kaya naging mahimbing ang tulog ko o kung dahil sa bumaba nga siya bago pa mag-alas dyes para maghanap sa mga sekretong silid. Oh, yes, those secret rooms. Dali-dali akong bumangon nang maalala ang napag-usapan namin ni Mikhael. Sa gabi, siya ang maghahanap sa mga sekretong silid dito sa bahay. At sa umaga naman, tutulong ako sa paghahanap. Dahil wala rin naman akong trab
Mikhael’s Point of View Mag-iisang oras na ang lumipas nang buksan ko ang mga mata. Unang bumungad sa akin ang maamong mukha ng babaeng natutulog sa tabi ko. Faith Yeselyn Suarez. My brother’s best friend turned-girlfriend, and now… his wife. I looked at her as she slept peacefully beside me. Mas mukha siyang maamo kapag natutulog. At kapag gising naman, parang dragon sa bangis, at sirang stereo na maingay— parang hindi na titigil kakadaldal. Noong highschool kami, mabilis ko siyang nahahanap sa dagat ng mga istudyante dahil siya ang pinakamaingay at pinakamalikot sa lahat. Naalala ko pa palagi silang pumupunta sa gym noon kapag intramurals day para manood ng laban ko sa taekwondo. She would cheer my name. Siya ang may pinakamalakas na boses sa pagche-cheer. Madali ko lang siyang nahahanap sa mga nanonood dahil maliban sa malakas niyang boses at kakaibang ganda… palagi niya rin kasama si Matheo. Simula pa noong highschool, hanggang ngayon, hindi na talaga yata sila mapag
Nakakalungkot palang isipin na akala ko alam ko na lahat sa buhay ni Matheo… sa sobrang talaga naming magkakilala at nagkakasama, akala ko kilalang-kilala ko na siya, pero ngayon ko lang nalaman na hindi pala lahat ay talagang alam ko tungkol sa kaniya. May mga sekreto rin pala siya na itinatago sa akin. “Ano’ng oras natutulog ang mga katulong?” Tanong niya bigla. “Ten usually.” Hindi ko pa sigurado kung tama ba iyong sinabi ko. Kasi kapag alas dyes at bumababa ako sa kusina ay naabutan ko pa ang ilang katulong na naroon. Kung hindi naglilinis ay kumakain pa lang, o kumakain ulit bago matulog. Wala naman iyong kaso sa akin dahil marami naman ang pagkain sa kusina. Kaysa mapanis ay mas mabuting kainin nila. “Bababa ako kapag tulog na ang mga katulong. I’ll search the house, baka sakaling may mahanap akong sekretong silid.” Parang sinipa ang dibdib ko. Bumilis ang tibok ng puso ko. “Ha?” Naguguluhan kong tanong. “This is a huge house. Sinubukan kong maghanap ng blueprin
Faye's Point of View Pabalik-balik ako sa paglalakad sa tabi ng kama habang pinapakinggan ang lagaslas ng tubig galing sa loob ng banyo. Kapag tumitigil iyon ay napapalingon ako sa pinto ng banyo saka inihahanda ang sarili. Pero kanina pa sa loob si Mikhael at parang hindi siya matapos-tapos sa pagligo. Nakakainis. Kinakabahan ako lalo pa’t naisip niya pang maligo bago matulog! I mean, that's hygienic, yes… but… it's awkward for me. Nakakainis talaga. Dito kaya siya matutulog? Magtatabi kami sa iisang kama? Sinulyapan ko ang malaking kama at napangiwi na lang sa sarili. Malaki naman iyon at kasyang-kasya kaming dalawa, pero talaga bang magtatabi kami? Unti-unti kong nilingon ang secret door malapit sa mini-library. Ang sekretong pinto na ‘yon ay papunta sa extension room nitong master’s bedroom. May maliit na silid iyon sa loob kung saan natutulog si Matheo. Hindi kami nagtatabi ni Matheo matulog. Napagkasunduan namin na sa magkaibang silid kami matutulog para hindi maging aw
Faye’s Point of View Nauna akong matapos kumain kaya mabilis akong umakyat sa kuwarto para hanapin ang phone ko. Kinalikot ko ang message conversation namin at isa-isang dinelete ang tingin ko ay nakakaduda— at malalaswa. To Matheo: Bruha ka. Umuwi ka na rito bago pa maghatinggabi, kun’di pag-uuntugin ko kayo niyan ni Tyler. To Matheo: Nasaan ka? Papunta raw si Mommy sa bahay, bibisita. Umuwi ka muna, bilisan mo. Kinakabahan na ako rito. To Matheo: Tumawag sa akin si Tyler, hinahanap ka. Nag-away ba kayo? O chini-check kung nagmimilagro na tayo? HAHAHAHAH From Matheo: Should I buy s*x toys for you? Para akong binuhusan ng malamig na tubig nang makita ang text na iyon galing kay Matheo na noong nakaraang taon pa naman iyon ipinadala! Talagang umabot na ako rito sa pagdedelete ng mga mensahe. Nanginginig ang kamay na sinubukan ko iyong idelete. Palibhasa’y aktibo ang s*x life niya kaya alalang-alala siya sa akin. Naisipan niya pa talaga na ibili ako ng s*x toys! Naalala ko
Faye’s Point of View Umalis si Mikhael at hanggang ngayong hapon ay hindi pa rin siya bumabalik. Hindi ko alam kung saan siya nagpunta, pero mas gusto ko iyong wala siya rito kaysa narito siya. Para na akong masisiraan ng bait, lalo pa noong sinubukan kong tawagan si Tyler pero hindi ko pa rin siya ma-contact. Palaging out of converage area, hindi ko alam kung wala bang signal sa lugar nila o sadyang nakapatay ang phone niya. Sh*t. Sa college pa lang, si Tyler na talaga ang nagugustuhan ni Matheo, pero nagkukunwari pa kaming magboyfriend no’n kaya umiiwas sa amin si Tyler. Pero noong napagbigyan sila ng pagkakataon na makapagtrabaho sa iisang pharmaceutical company, doon na lumalim ang pagkakakilala nila sa isa’t isa. Doon din siguro nagsimula ang relasyon nilang dalawa. Naputol lang iyon noong kinailangan kong pakasalan si Matheo dahil ayaw kong magpakasal sa lalaking napili para sa akin ng mga magulang ko. Gusto nila akong ipagkasundo sa mga Escobar para mapatibay ang pagi







