Chapter 7

Faye's Point of View

Pabalik-balik ako sa paglalakad sa tabi ng kama habang pinapakinggan ang lagaslas ng tubig galing sa loob ng banyo. Kapag tumitigil iyon ay napapalingon ako sa pinto ng banyo saka inihahanda ang sarili.

Pero kanina pa sa loob si Mikhael at parang hindi siya matapos-tapos sa pagligo.

Nakakainis.

Kinakabahan ako lalo pa’t naisip niya pang maligo bago matulog! I mean, that's hygienic, yes… but… it's awkward for me.

Nakakainis talaga.

Dito kaya siya matutulog? Magtatabi kami sa iisang kama?

Sinulyapan ko ang malaking kama at napangiwi na lang sa sarili. Malaki naman iyon at kasyang-kasya kaming dalawa, pero talaga bang magtatabi kami?

Unti-unti kong nilingon ang secret door malapit sa mini-library. Ang sekretong pinto na ‘yon ay papunta sa extension room nitong master’s bedroom. May maliit na silid iyon sa loob kung saan natutulog si Matheo.

Hindi kami nagtatabi ni Matheo matulog. Napagkasunduan namin na sa magkaibang silid kami matutulog para hindi maging awkward ang pagsasama namin. Knowing that he has a boyfriend... well, I have to respect them.

Kahit naman ako ang asawa, hindi naman ako ang mahal ni Matheo. T’yaka ayaw niya rin na magselos ang boyfriend niya kaya sa secret room siya natutulog.

Nagulat pa nga ako noong malaman kong may secret room pala na nakakonekta sa master’s bedroom. Parang pinasadya talaga dahil alam ni Matheo na darating kami sa ganitong punto.

Pero dahil si Mikhael ang kasama ko ngayon, hindi niya iyon alam, kaya iniisip niya siguro na magtatabi kaming matulog sa iisang kama.

Tumigil na ang lagaslas ng tubig. Bumalik na naman ang mabilis na tibok ng puso ko. Madali akong naupo sa kama at inayos ang makapal na kumot. Dinampot ko rin ang makapal na libro galing sa bedside table saka nagkunwaring nagbabasa habang hinihintay na makalabas siya ng banyo.

Hindi rin nagtagal at lumabas nga siya.

Galing sa peripheral vision ay napansin kong nakasuot siya ng roba. Pinupunasan niya ang basang buhok.

Ano? Matutulog siyang nakaroba?

O baka hubad ‘to kapag natutulog?

Hindi pa ba siya magdadamit? Bakit hindi siya dumiretso sa walk-in closet para maghanap ng damit? Sigurado naman ako na napansin niya iyong pinto sa kanan pagpasok niya ng banyo. Iyon ang walk-in closet namin ni Matheo.

Dahil hindi na talaga makatiis at nakaka-bother na palapit na siya sa kama, ibinaba ko na ang libro at tiningnan siya.

“‘Yong pinto sa kaliwa ng banyo ay papunta sa walk-in closet namin ni Matheo. Marami ang damit do’n ni Matheo na pwede mong hiramin kung wala kang pantulog.” I tried to sound casual.

Tinapunan niya lang ako ng tingin saglit at dumiretso na sa pagpatay ng ilaw.

“What the h*ck, Mikhael?” Parang naeeskandalo kong sabi.

“Bakit mo pinapatay ang mga ilaw? Matutulog kang nakaroba? Matutulog kang ganiyan? Matutulog ka na?”

Nakikita na niyang natataranta ako. Natawa pa nga siya ng mahina dahil sa naging reaksyon ko.

“Ayaw kong masyadong maliwanag ang kuwarto. Masakit sa tama. T’yaka nakabukas pa naman ang mga lampshades kaya sapat pa ang liwanag para makita mo ang mga bagay-bagay sa paligid. Pwede mo pang ipagpatuloy ang pagbabasa.” Aniya saka unti-unting lumapit sa kama.

Napausod naman ako sa gilid ng kama kahit na malaki pa naman ang espasyo sa gitna namin. Naupo siya sa gilid ng higaan at pinagpatuloy ang pagpupunas sa basang buhok.

I can smell that familiar manly scent fresh from the bath. Iyong shampoo at sabon ni Matheo ang ginamit niya.

Nakatagilid siya kaya kalahati lamang ng mukha niya ang nakikita ko.

“Kung…” napalunok ako dahil parang may nagbabara sa lalamunan ko.

Hindi ko yata kakayanin kung tahimik lang kami. Nabobother ako sa presensya niya.

“Kung nasa panganib ang buhay ni Matheo, hindi ba… dapat nakikipagtulungan na tayo sa pulisya para mas madali siyang mahanap? We need help from the police, FBI, and all.”

Naisip ko lang na kung makikipagtulungan kami sa mga pulis at ilang sangay ng gobyerno ay mas mapapadali ang paghahanap kay Matheo.

Tumingin siya sa akin. Itinigil niya ang pagpupunas sa kaniyang buhok.

“We don’t want to risk Matheo’s safety. Mapagkakatiwalaan ba ang ahensyang lalapitan natin? Tapat ba sa kanilang tungkulin ang pulisya ng Pilipinas, o baka may intel sa loob mismo ng ahensya? Kung makikipagtulungan tayo sa kanila, ano ang magiging kapalit no’n? What are the risks?”

Umayos ako ng upo, medyo naintriga sa tanong niya.

“Hindi ka ba nagtitiwala sa ahensya ng Pilipinas? Ganoon na ba talaga kami kawalang kwenta sa mga mata ng international agency?”

Tinitigan niya ako ng mabuti. Ramdam kong tinitimbang niya ang mga salitang binibigkas ko.

Pero nagtatanong lang din ako dahil para sa akin, kung hihingi kami ng tulong sa gobyerno ay mas mapapadali ang paghahanap kay Matheo!

Nag-aalala ako sa kaligtasan ng lalaking ‘yon.

“Do you know what we are dealing with, Faye? A large group of savage people. They’re not just a group actually, but a mafia clan. Alam mo ba kung gaano kadelikado ang mga taong ‘yon? Alam mo ba ang kakayahan nila? They have money, they have connections… power. And influence. Kaya nilang magbayad ng mga tao para makakuha ng impormasyon o para magtrabaho ng palihim sa kanila. Hindi ko isusugal ang kaligtasan ng kapatid ko sa kamay ng mga taong hindi ko kayang pagkatiwalaan.”

Natahimik ako dahil sa sinabi niya.

I can’t believe he sounds so concerned for Matheo. Sobrang tagal na rin kasi noong huli kaming magkita. Simula noong umalis siya ay minsan lamang siyang banggitin ni Matheo sa akin.

Sa pamilya nila, kapag may mga pagtitipon o selebrasyon, hindi ko kailanman narinig o napansin na pinag-uusapan ng mga tao ang anumang tungkol sa kaniya. Para ngang nakalimutan na siya ng lahat.

Ngayon, kung magsalita siya, para bang mahal na mahal niya ang kapatid at gagawin ang lahat para lamang masigurado ang kaligtasan nito.

I bit my lower lip.

“Kapag umuuwi si Matheo, nasa library lang siya palagi.” Mahina kong sabi.

Kung mahalaga sa kaniya si Matheo, mahalaga rin sa akin ang lalaking 'yon. Kaibigan kong matalik si Matheo bago ko naging asawa sa papel. I cared for him, hindi ko alam kung saan na ako pupulutin kung wala siya...

Baka ipakasal na naman ako sa ibang lalaki ng magaling kong Tatay.

Kaya kailangan na makipagtulungan ako kay Mikhael sa abot ng aking makakaya para mahanap agad si Matheo.

“Pinagpapatuloy niya ang pagtratrabaho sa library. Ayaw niyang iniisturbo namin siya kaya hindi rin ako pumapasok sa library o nangingialam sa mga gamit niya roon. Ayaw niyang pinapakialaman namin ang mga gamit niya. Lahat ng bagay tungkol sa trabaho niya, siya lamang ang nakakaalam.”

Huminga ako ng malalim. Medyo nakakaramdam ng kabiguan dahil parang wala rin naman akong maitutulong kay Mikhael kun'di ang magbigay ng impormasyon.

“That’s why I don’t really know where he would put this formula. Hindi ko rin alam kung may safe ba siya rito sa bahay. I don't really know.” Mahina kong sabi pagkaraan.