Chapter 5

Faye’s Point of View

Umalis si Mikhael at hanggang ngayong hapon ay hindi pa rin siya bumabalik. Hindi ko alam kung saan siya nagpunta, pero mas gusto ko iyong wala siya rito kaysa narito siya.

Para na akong masisiraan ng bait, lalo pa noong sinubukan kong tawagan si Tyler pero hindi ko pa rin siya ma-contact. Palaging out of converage area, hindi ko alam kung wala bang signal sa lugar nila o sadyang nakapatay ang phone niya.

Sh*t.

Sa college pa lang, si Tyler na talaga ang nagugustuhan ni Matheo, pero nagkukunwari pa kaming magboyfriend no’n kaya umiiwas sa amin si Tyler. Pero noong napagbigyan sila ng pagkakataon na makapagtrabaho sa iisang pharmaceutical company, doon na lumalim ang pagkakakilala nila sa isa’t isa. Doon din siguro nagsimula ang relasyon nilang dalawa.

Naputol lang iyon noong kinailangan kong pakasalan si Matheo dahil ayaw kong magpakasal sa lalaking napili para sa akin ng mga magulang ko. Gusto nila akong ipagkasundo sa mga Escobar para mapatibay ang pagiging business partner ni Papa at Mr. Escobar, kaya kaming mga anak nila ang magsasakripisyo.

Of course, I don’t want to marry Philip! Napakayabang ng lalaking no’n at hindi ko matatagalan ang ugali non!

Kaya naman tumakbo ako kay Matheo at humingi ng tulong— I didn't propose marriage, gusto ko lang talagang humingi ng tulong, kahit ano basta makatakas lang sa engagement.

Pero ang g*g*, tinake advantage rin ng bruhang ‘yon ang pagiging desperada ko. Sabi niya’y magpakasal na lang kami para kung kasal na ako ay hindi na ako maipakasal sa ibang lalaki.

“Ako na ang bahala sa papeles mo, Faye. I will ask help from a friend of mine. Hayaan mo, bukas o sa makalawa ay papakasalan kita agad.” Sabi niya pa no’n.

For me, parang superhero pa nga ang dating ni Matheo sa akin dahil kaya niyang magsakripisyo para sa akin. Kaya niya akong pakasalan para lang hindi maituloy ang engagement ko kay Philip Escobar!

Pero nagkamali pala ako. Pinagsamantalahan niya lang pala ang pagiging desperada ko. Kailangan niya pala ng babaeng pakakasalan, at ako, ako na ang pinakamagandang candidate.

Pinakamaganda, literally ang figuratively.

“Hayaan mo, tatlong taon lang naman, Faye. Pagkatapos nito, makukuha ko na ang mana, at hahatian kita sa matatanggap ko! Magiging malaya tayo. Magkakapera ka at maaari kang umalis ng bansa, doon ay payapa ka nang mamumuhay na ikaw lang. Baka pa nga makapag-asawa ka ng afam! Pwede ka pang magpakasal sa ibang bansa.”

Gigil na gigil ako sa kaniya noong nalaman kong ako pala talaga ang napikot sa aming dalawa.

“Ang sabihin mo, ikaw ang nangangarap na magpakasal sa ibang bansa dahil walang same sex marriage dito sa Pilipinas!

Hindi naman niya itinatanggi sa akin na pangarap niya ngang maikasal kay Tyler. Mahal na mahal niya ito, kaya sa loob ng dalawang taon naming pagsasama halos sila ang madalas ang magkatabi sa kama— sila ang madalas magbakasyon.

Mga malalandi kasi ang dalawang ‘yon. Nakakagigil.

Kaya nga noong nagpaalam siya na pupunta ng Palawan para sa isang business meeting, naisip kong baka isasama niya si Tyler at maeextend na naman ang stay nila roon sa hotel.

So, yes, hindi ko naisip na noong mga naunang araw ay delikado na pala ang kalagayan ng asawa ko kahit na hindi na siya tumatawag o nagtetext dahil mas iniisip ko na nag-eenjoy lang siya kasama ang kabit niya.

Paano ko iyon maipapaliwanag kay Mikhael? Their family is homophobic! Hindi nila matatanggap si Matheo kung malalaman nilang bakla ito.

How much more si Mikhael na sobrang manly at parang… galit sa lahat ng uri ng tao? Matatanggap niya kaya ang kakambal niya kung malaman niya ang totoo nitong pagkatao?

“Nakauwi na po si Sir.” Imporma ng kasambahay nang nasa hapag ako at kumakain.

Hindi rin nagtagal at nakita kong dumating na nga si Mikhael.

Sa malayo, nakikita ko ang pagkakahawig nila ni Matheo sa tangkad, pangangatawan, at syempre sa mukha. Identical twins sila ni Matheo kaya tuloy ang mga katulong ay hindi alam na hindi siya si Matheo, kun’di si Mikhael.

Pero sa bagay, baka nga hindi alam ng mga katulong na may kakambal ang amo nila kaya hindi nga nila napagdududahan ang isang ito.

He glared at me. Na para bang ang sama kong tao dahil kumakain akong mag-isa at hindi ko siya hinintay. O baka iniisip niyang ang sama kong tao kasi nagagawa ko pang kumain kahit alam kong nasa kapahamakan si Matheo?

Ano ba?

Sinamaan ko rin siya ng tingin.

“Sir, kakain na rin po ba kayo?” Tanong ng batang kasambahay pagkalapit ni Mikhael.

Tiningnan niya ito at tumango.

Pinaikot ko naman ang mga mata ko.

Usually, hindi kami nagsasabay kumain ng dinner ni Matheo. Palagi siyang late umuwi kaya nauuna na akong kumain. Minsan naman, kumakain sila sa labas ni Tyler kaya busog na siya pagkakauwi.

Pero malalaman ba iyon ng isang ‘to e nagpapanggap lang naman ‘tong si Matheo?

Nagdala ng pinggan at kubyertos ang kasambahay. Inilapag nila iyon sa kabisera.

Nagtungo naman doon si Mikhael at naupo.

Bumalik ako sa pagkain, pero parang nawalan na ako ng panlasa.

“You look fine now.” Puna niya.

Tiningnan ko siya at tinaasan bahagya ng kilay.

“Bakit? Gusto mo bang mahihimatay ako sa tuwing makikita kita?”

Kita ko ang gulat sa mukha niya, na agad din naman napalitan ng kakaibang ekspresyon. He looks amused.

“Hindi ka pa rin talaga nagbabago ‘no? You’re still like a wild cat around me.” Mahina niyang sabi, para hindi marinig ng mga katulong.

Sinamaan ko ulit siya ng tingin.

“Kasi kung hindi ako nagkakamali at kung tama pa ang naaalala ko, kung hindi ako maiirita sa’yo ay gagawa ka ng paraan para mairita ako. O mainis. O mainsulto.”

Kumunot ang kaniyang noo, parang walang maalala tungkol sa sinasabi ko.

Pinaikot ko naman ang mga mata ko.

Naku! Kahit na twenty-six na ako, hinding-hindi ko pa rin makakalimutan kung paano niya ako trinato noong sixteen lang ako!

Kung ano’ng bait at friendly ni Matheo, siya namang pagkasuplado at gaspang ng ugali ni Mikhael! Inis na inis ako sa kaniya.

Kaya nakakapagtaka kung bakit kahit na naiinis ako ay siya naman ang nagustuhan ko?

Pinaikot ko ulit ang mga mata sa kaniya, naiirita na ngayon sa sarili na naaalala na naman kung paano ako tahimik at palihim na nakakagusto sa kaniya noong highschool kami!

“You mentioned about Matheo’s last text message to you. Gusto ko iyong makita. Baka may maitulong sa pag-iimbestiga namin.” Aniya.

I shifted on my seat.

“Oo, mamaya.”

Naalala kong hindi ko pa pala nadedelete iyong mga naunang text messages namin ni Matheo sa isa’t isa. Kung ano-ano pa naman madalas ang tinitext ko roon, kaya kailangan ko ‘yong madelete bago pa mabasa ni Mikhael.

“But it’s cryptic. Hindi ko maintindihan. There were numbers and letters. Akala ko napindot niya lang o ano kaya tinawagan ko siya para itanong kung ano iyong sinend niya. Pero hindi na siya sumagot.”

“The more I need to see the message, Faye. It might be some sort of codes.”

Kinagat ko ang ibabang labi at tumango na lang.