Chapter 2: Flashback Before She Ran

Islaine's Point of View

Hindi ko sinagot ang tawag ni Mathias. Pinatay ko na rin ang aking cellphone para wala na akong matanggap na tawag o text. Dumiretso na rin kami ng wedding car sa isang hotel kung saan ako nagpalit ng suot. Naroon na rin ang isang sasakyan na naghihitay sa akin. Maging ang mga maleta ko ay naroon na rin.

Then flashbacks happened before my eyes. Pagkatapos kong mahuli si Mathias at ang wedding coordinator ng kasal namin, umuwi ako sa bahay na tinitirhan naming dalawa para mag-empake.

I could vividly see how I held back myself while I rummaged through my closet last night — or was it during the dawn? Baka nasa alas dose o ala una na pala iyon ng umaga. Kinuha ko ang mga damit ko at pilit pinagkasya sa mga maleta ko. Kinuha ko rin ang ilang bagay na importante sa akin at sa tingin ko ay magagamit ko. Ang nasa isip ko lang talaga ay umalis at iwan ang lahat, pero wala akong ideya kung saan ako pupunta.

Nagtungo ako sa sulok ng higaan namin, huminga nang malalim. Ilang beses kong binulungan ang sarili ko na mag-isip, habang patuloy na pinipigilan ang pag-iyak. Hanggang sa pumasok sa isip ko si Auntie Nympha, ang isa sa tatlong kapatid ni mommy. She's my mom's stepsister, but she's the closest relative that I got even if she's already living in Italy after marrying an Italian businessman a few years back.

Tumawag ako sa kaniya, isang video call. Mahigpit akong napakapit sa aking cellphone at napakagat sa aking ibabang labi nang marinig ang pag-ring ng cellphone niya. Pagkatapos ng ikatlong ring, kung kailan mawawalan na ako ng pag-asa, sinagot niya iyon.

“Ciao, mia dolcissima nipote! What's with the sudden call, sweet heart? Getting excited for your wedding?” bungad nitong sabi sa akin. Nakikita kong tila nasa kusina siya. They're probably about to have their dinner. “Oh, what's with that look? Bakit parang hindi ka masaya?”

Hindi ako kaagad nakasagot. Napatitig lang ako sa kaniya. At dahil sa pansamantala kong pananahimik, napagtanto niyang may pinagdaraanan ako.

“I know there's something wrong. Tell me everything, sweetheart,” aniya at mas idinikit ang mukha sa cellphone. Halos sakupin na ng mukha niya ang buong screen.

So I told her everything in detail without letting a single grain of my tears run down on my cheeks. Sinabi ko rin sa kaniya na nag-impake na ako at ang plano kong lumayo at takasan ang lahat.

“You can live here with me in Italy,” mariin at seryoso niyang sabi. “I can arrange a flight for you para bukas na bukas ay makabiyahe ka na without letting them know.”

That's what I love about Auntie Nympha, always willing to help even if she's miles away from me. Hindi niya na rin binalak pang alalahanin si mommy at daddy at maging ang sasabihin ng pamilya ni Mathias. Ang gusto niya lang ay makatakas ako sa kasal namin ng gagóng lalaking iyon.

“Pero hindi imposibleng malaman nila na ikaw ang una kong pupuntahan. I'm certain that they'll follow me there,” sagot ko naman at napabuntong-hininga. “I want to go somewhere far, kahit dito lang sa Pilipinas. Sa isang isla, siguro? Basta somewhere na hindi ako mahahanap.”

Napapatango lang si Auntie Nympha hanggang sa mapahinto siya. Napahawak siya sa kaniyang baba na para bang nag-iisip, hanggang sa mapanganga siya at magtagpo ang dalawang kilay. May pumasok sa isipan niya!

“I know where you should go,” pagsasalita niyang muli at napangiti nang malapad. “Sa Isla del Deseo. Sa isla kung nasaan ang Uncle Nereus mo.”

Uncle Nereus? After how many years, ngayon ko lang ulit narinig ang pangalan niya. Parang binaon na rin kasi sa limot ang katauhan niya sa pamilya namin. Uncle Nereus is my mommy's stepbrother and Auntie Nympha's full brother. Anak sila ni Lolo sa una nitong asawa. May isa pa silang kapatid, si Uncle Nathaniel. Siya lang ang tanging kapatid na may dugo ni Lolo at ni Lola. Half-brother siya ni mommy, ganoon din ni Auntie Nympha at Uncle Nereus.

But there's something bugging me about Uncle Nereus. I haven't seen him for years, around eleven years already. I was only seventeen during that time. Pa-graduate pa lang din ako no'n ng highschool at naghahanda para sa paglipad ko papuntang ibang bansa para roon mag-aral.

Uncle Nereus is the runaway heir of Delmar Group of Companies, that's all I know. But his sudden disappearance was out of my knowledge. Basta bigla na lang siyang umalis kung kaya si Uncle Nathaniel ang nakakuha ng puwesto na dapat siya ang magmamana. Hindi rin naman puwede si mommy dahil may sarili kaming kompanya subsidiary ng DGM.

“Wait, Uncle Nereus is in the Philippines?” tanong ko kay Auntie Nympha. And all this time, alam niya pala. I wish I had been inquisitive before and asked her about Uncle Nereus. Kaso naging abala rin ako sa pag-aaral no'n. He really is a great mystery.

Tumango siya. “Hindi na lang ako may alam. That includes you,” pagtatapat niya. “But the thing is, puwede ka roon. If your Uncle Nereus managed to live there without everyone knowing where he is, you, too, can.”

“Pero hindi ko alam kung nasaan iyon,” saad ko naman.

Napailing siya at parang natawa. “We've been there, actually. Remember that trip that we had when you were ten? Noong iniwan ka muna sa akin ng mga magulang mo dahil may business trip sila? Iyon ang Isla del Deseo.”

Oo, naalala ko nga iyon. Doon din sila nagkakilala ng naasawa niya ngayon. Pero bakit doon pinili ni Uncle Nereus? Life there is unimaginable. For a tourist, it's heaven. But to live there, it's hell.

“Now, sweetheart, what's your decision?” Auntie Nympha followed up. Her voice filled with concern. “If I were you, I'd go there. It's the best option, considering that you're in a hurry to run away from your wedding. Idagdag pa na I can help you rin.”

Huminga ako nang malalim, umaasa akong makakatulong ako para makapag-isip nang maayos. If I go and hide there, it would be a massive adjustment for me. Hindi para sa akin ang buhay doon.

It's a relief that Uncle Nereus is there, but I don't think he'd want me there. Hindi kami ganoon ka-close. Umiiwas din ako sa kaniya noon dahil kahit na alam kong mali, may lihim akong paghanga sa kaniya. He's undeniably hot, especially in his black business suit.

But it's the best option that I have. Kung iyon ang magiging susi para makalayo at hindi masundan, wala na akong ibang pagpipilian pa.

“I have made my decision,” saad ko at napalunok. “Pupunta po ako roon.”