บทที่ 5 ดูละครข้างระเบียง

POV: Aiden

ผมยืนพิงกรอบประตูระเบียง ปล่อยสายตาไปกับความมืดของผืนน้ำด้านนอก แล้วก็เหลือบไปเห็นเซนยืนอยู่ที่ระเบียงห้อง ท่าทางนิ่งสงบ แต่รอยยิ้มตรงมุมปากนั่นแปลกชิบหาย เหมือนคนกำลังดูเรื่องสนุกอยู่คนเดียว

ผมเดินออกไปยืนข้างมัน "ยืนยิ้มอะไรคนเดียววะมึง"

เซนไม่หันมา แต่สายตามันจับอยู่ที่กระจกบานใหญ่ของห้องฝั่งตรงข้าม "กูกำลังดูละคร"

ผมหรี่ตามองตาม แสงไฟจากห้องฝั่งนั้นสะท้อนภาพด้านในจาง ๆ คินกำลังนั่งอยู่ตรงปลายเตียง ส่วนภามจัดของเดินไปเดินมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่สายตาที่คินใช้มองภาม... มันชัดเจนจนไม่ต้องบรรยาย มันเงียบ ระวัง และเต็มไปด้วยความรู้สึกที่มากกว่าคำว่าเพื่อน

"ละครอะไรของมึง" ผมถาม ทั้งที่ในใจเริ่มรู้คำตอบ

เซนยิ้มมุมปาก "ละครเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ"

ผมพ่นลมหายใจออกเบา ๆ มองภาพนั้นอีกครั้ง คินยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

ผมเม้มปากแล้วแค่นยิ้มออกมาในความมืด "เอาเรื่องแฮะ... ถ้าหมอนั่นคิดจะแข่ง กูก็ไม่ถอยเหมือนกันเว้ย"

เสียงแจ้งเตือนสั่นครืดในกระเป๋ากางเกงดึงสติผมกลับมา เป็นข้อความจากพี่เลี้ยงในกรุ๊ปไลน์:

หนึ่งทุ่ม ลงมาทานข้าวที่ห้องอาหารสวัสดิการนะคะทุกคน พรุ่งนี้เช้าเราจะเริ่มดูพื้นที่จริงของโปรเจกต์กันค่ะ

ผมจ้องข้อความอยู่สองวินาที แล้วหัวใจก็ดันเต้นแรงขึ้นมาแบบไร้เหตุผล ก็แค่กินข้าวกับทีม... มีเซน มีคิน และมีภาม โอเค... มีเหตุผลเพียงพอแล้ว

"ยิ้มอะไรของมึง" เซนทักจากในห้อง

ผมหุบยิ้มแทบไม่ทัน "กูหิว"

"หิวข้าว หรือหิวคน"

"ไอ้เซน!"

มันหัวเราะร่วนที่จับโป๊ะผมได้

ความจริงคือผมมีพิรุธจริง ๆ ตั้งแต่บ่ายมานี้ผมมองภามบ่อยเกินไป บ่อยจนกลัวว่าความรู้สึกมันจะทะลุสายตาออกมา คนอะไร ไม่ต้องพยายามเข้าหาใคร ไม่ต้องพูดให้มาก แต่พอพูดขึ้นมาทีเดียว กลับทำให้ทั้งห้องต้องหันไปฟัง และยิ่งเขาทำเหมือนไม่สนใจใคร ผมก็ยิ่งอยากรู้ว่าในหัวนิ่ง ๆ นั้นซ่อนอะไรไว้ มีทางไหนบ้างวะ ที่ผมจะได้เข้าไปอยู่ในสายตาเขา... โดยไม่โดนไล่ออกมาก่อน

ห้องอาหารสวัสดิการสะอาด อบอุ่น และเงียบกว่าที่คิด แสงไฟสีนวลตาตัดกับวิวทะเลมืดสนิทด้านนอก กลิ่นอาหารร้อน ๆ ลอยปนกับกลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ที่ทำให้ห้องอาหารธรรมดาดูนุ่มลงกว่าที่ควรเป็น ผมนั่งลงเรียบร้อยโดยมีเซนนั่งข้าง ๆ

คินกับภามยังไม่มา ผมพยายามทำเป็นไม่ได้รอ แต่ทุกครั้งที่ประตูขยับ สายตาผมก็เผลอหันไปก่อนสมองสั่งการเสมอ

เซนเหลือบมอง "ไม่เนียน แค่นั่งเฉย ๆ ยังไม่มีความเนียนเลยมึง"

ผมกำลังจะเถียง แต่ประตูเปิดออกพอดี ภามเดินเข้ามาพร้อมคิน

วินาทีนั้นผมรู้เลยว่าตัวเองซวยแล้ว เพราะผมดันยิ้มกว้างออกไปก่อนสมองจะสั่งการ ยิ้มโง่ ๆ แบบหมาโกลเด้นเห็นเจ้าของกลับบ้าน เก็บอาการไม่ทันสักนิด

"มาละเหรอ" ผมทัก พยายามคุมเสียงให้ปกติที่สุด

ภามตอบสั้น ๆ "อืม"

นิ่งและเย็นชาตามสไตล์ แต่ผมกลับใจชื้น อย่างน้อยเขาก็ตอบ

คินดึงเก้าอี้ให้ภามนั่งอย่างเป็นธรรมชาติ สุภาพ ดูแลเก่ง และใกล้ชิดเกินไปนิดสำหรับสายตาผม

เสียงอะไรบางอย่างในอกดังขึ้นเบา ๆ กริ๊ก... ไม่ได้ดังมาก แต่น่ารำคาญชิบหาย

เออ... ผมเข้าใจแล้ว คินมีพื้นที่ของเขา พื้นที่ที่ใกล้ชิดกับภามมาก่อนผม แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าผมจะไม่มีสิทธิ์สร้างพื้นที่ของตัวเองขึ้นมาใหม่นี่หว่า

อาหารเริ่มถูกวางบนโต๊ะ เมนูถูกออกแบบมาอย่างตั้งใจ ข้าวกล้อง ซุปผัก ปลาอบสมุนไพร และมีไก่ทอดจานเล็กที่ดูเหมือนหลุดมาจากโลกของเด็กมหาวิทยาลัย

พี่เลี้ยงบอกยิ้ม ๆ ว่าที่นี่พยายามทำอาหารพนักงานให้สมดุล (Nutritional Balance) ไม่คลีนจนเครียด และไม่หนักจนง่วงทำงานต่อไม่ไหว

ผมฟังแล้วพยักหน้า นี่แหละไอเดียงาน Wellness ไม่ควรทำให้คนรู้สึกถูกบังคับให้ดูแลตัวเอง มันควรทำให้เขารู้สึกว่าการมีสุขภาพดีก็มีความสุขได้

ผมกำลังคิดเรื่องงานอยู่จริง ๆ จนกระทั่งเหลือบไปเห็นว่าภามแทบไม่แตะอาหารเลย เขาเขี่ยข้าวเหมือนกินตามหน้าที่มากกว่าหิว

ผมมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนจานไก่ทอดไปหยุดตรงหน้าเขา ไม่ตักให้ ไม่เซ้าซี้ แค่ให้มันอยู่ใกล้เขาที่สุด

"เอาอันนี้ไหม"

ภามชะงัก มองจานไก่แล้วเงยหน้ามองผม

"กูกินเองได้"

"รู้" ผมตอบทันที "แค่อยากให้กิน เห็นมึงไม่ค่อยกินอะไรตั้งแต่กลางวันแล้ว"

ทั้งโต๊ะเงียบไปครึ่งจังหวะ

ผมรู้ดีว่าคนอย่างภามเก่งพอที่จะไม่ต้องพึ่งใคร แต่เก่งแค่ไหนก็ไม่ได้แปลว่าอยากทำอะไรคนเดียวตลอดเวลา หรืออย่างน้อย... ตอนนี้ก็มีผมอยู่ตรงนี้คนหนึ่งแล้วไง

ภามจ้องหน้าผมนิ่ง ก่อนจะยอมตักไก่ไปหนึ่งชิ้น... แค่ชิ้นเดียวแต่ผมดีใจเหมือนสอบได้เกียรตินิยม

เซนแสร้งกระแอมไอเบา ๆ "กินข้าวไปมึงน่ะ"

ผมแยกเขี้ยวใส่เพื่อนรักทันที

ระหว่างนั้นภามถามพี่เลี้ยงขึ้นสั้น ๆ "มีข้อมูล feedback ลูกค้าเดิมไหมครับ"

พี่เลี้ยงยิ้ม "มีค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ส่งให้ทีม"

ผมหันไปมองภามอีกแล้ว เขาทำให้ห้องดูจริงจังขึ้นได้ด้วยคำถามเดียวเสมอ ภามเป็นคนไม่พูดมาก แต่พอพูดทีไรมักเข้าเป้าจนคนอื่นต้องฟัง ผมเผลอยิ้มออกมา

"อะไร" ภามถาม

ผมสะดุ้งนิดหนึ่ง "เปล่า"

"มองทำไม"

"ก็มึงถามดี"

ภามถอนหายใจ "น่ารำคาญ"

คำเดิม... แต่เชื่อมั้ยว่าตอนนี้ผมเริ่มชอบฟังมันแล้ว

พอพี่เลี้ยงเดินออกไป ผมสังเกตเห็นเม็ดข้าวเล็ก ๆ ติดอยู่ข้างแก้มภาม

"ภาม ข้าวติดแก้ม" ผมชี้ที่แก้มตัวเองแทนการเอื้อมมือไปหา "เดี๋ยว ๆ กูไม่จับนะ มึงเช็ดเอง เดี๋ยวโดนต่อย"

เซนระเบิดหัวเราะ "มึงกลัวเขาขนาดนั้นเลยเหรอเด้น"

"เออ" ผมตอบหน้าตาย "กูอยากมีชีวิตอยู่ดูหน้าเขานาน ๆ"

คินวางช้อนลงเบา ๆ

ภามหยิบทิชชู่ขึ้นมาเช็ดแบบงง ๆ "ตรงไหน"

"ซ้ายอีกนิด"

ผมกำลังจะชี้ต่อ แต่คินยื่นทิชชู่ในมือไปแตะตรงแก้มภามแผ่วเบา

"ตรงนี้"

ภามชะงักไปนิด ก่อนจะรับทิชชู่ไปเช็ดเอง "ขอบใจ"

"อืม"

บทสนทนาสั้นมาก... สั้นจนเหมือนไม่มีอะไร แต่มันคือจังหวะของคนที่รู้ใจและอยู่ด้วยกันมานาน มันไม่ใช่การแตะที่หวาน แต่มันเป็นการแตะของคนที่ไม่ต้องขออนุญาตทุกครั้ง

ภามไม่ได้สะดุ้ง ไม่ได้ปัดมือคินออก ผมรู้สึกเหมือนตัวเองก้าวพลาดไปหนึ่งก้าว