LOGINETHAN’S P O V~Nagising ako sa paulit-ulit na tunog ng cellphone ko.Napakunot-noo ako habang pilit na minumulat ang mga mata. Ilang segundo akong nakatitig sa kisame bago ko tuluyang naalala kung nasaan ako.Inabot ko ang cellphone ko sa bedside table at tiningnan ang screen.May ilang missed calls at messages mula sa ospital.Napabuntong-hininga ako.Kailangan ko ng bumangon.Pero bago pa man ako tuluyang makatayo, bigla kong naalala ang panaginip ko.Si Bianca.Ang ospital at ang pagdating niya kasama ang ilang tao.At ang tinig ng head of department nang tawagin siya nitong chairman.Napakunot-noo ako.Sandali.Hindi naman talaga nangyari iyon?Napapikit ako at napahawak sa noo.“Panaginip lang pala.”Bahagya akong napailing.Napatingin ako sa paligid ng kwarto.Nandoon pa rin ang mga gamit ko kung saan ko iniwan kagabi. Nasa upuan ang coat ko, habang nasa mesa naman ang ilang dokumentong kailangan kong dalhin sa ospital.Walang Bianca.Walang meeting.Walang chairman na biglang d
ETHAN’S P O V~Bago ako pumasok sa hospital, dumaan muna ako sa bahay ni Bianca.May kailangan akong hiramin sa kuya ni Bianca at sinabi niyang nasa bahay lang siya. Pagpasok ko sa sala, nakita ko siyang may hinahanap sa isang cabinet.“Ethan, sandali lang.” sigaw nito mula sa kuwarto niya.Tumango ako at naghintay.Ilang minuto pa lang ang lumilipas nang marinig ko ang pagbukas ng isang pinto.Napalingon ako.Si Bianca.Mukha pa siyang bagong gising, nakasuot lamang ng shorts at simpleng pang-itaas. Magulo pa ang buhok niya habang naglalakad palabas ng kuwarto.Saglit kaming nagkatitigan, at muli kong naramdaman ang pamilyar na paghila sa dibdib ko.Hindi ko dapat siya tinitingnan nang ganoon.Mabilis akong umiwas.“Good morning,” sabi niya, bahagyang inaantok ang boses.“Good morning.”Pumasok ang kuya niya sa sala dala ang hinahanap ko.“Eto.”“Salamat.”Maya-maya, umalis muna siya sa kabilang bahagi ng bahay para kunin ang isang bagay.Nang magtungo si Bianca sa kusina para kumu
BIANCA’S P O V~Nang magising ako, tahimik na ang buong bahay. Wala na ang kuya ko.Pagtingin ko sa cellphone ko, may ilang missed calls. Isa roon ang tawag tungkol sa trabaho mula sa secretary ko.“Hello?”“Ms. Bianca, kailan po kayo makakapunta sa hospital?”Napatingin ako sa orasan.“Bukas siguro. Gusto kong pumunta nang biglaan.”“Noted po. Pati po sa kabilang kumpanya?”“Oo. Sabay ko na lang.”Pagkababa ko ng tawag, napabuntong-hininga ako. Hindi ko pa nga lubusang nababawi ang tulog ko, trabaho na agad ang kailangan kong asikasuhin. Pero ayos lang. Kailangan ko ring makabalik sa normal kong routine.Kinabukasan, niyaya ako ng kuya ko na mag-lunch.Nag-ayos ako nang simple at sumama sa kanya. Hindi ko inaasahang may makakasama kami. Pagpasok namin sa restaurant, agad kong nakita si Ethan.Napahinto ako nang bahagya.Nandoon na siya at tila hinihintay kami.“Late kayo,” sabi niya sa kuya ko.“May inasikaso lang ako.”Napatingin sa akin si Ethan.“Hi.”“Hi.”Umupo ako sa tabi ng
ETHAN’S P O V~ Hindi ko inaasahang makikita ko si Bianca nang araw na iyon. Nasa sala ako kasama ang kuya niya nang biglang bumukas ang pinto.“I’m home.”Napalingon ako.At sa isang iglap, natigilan ako.Si Bianca.Matagal ko na siyang hindi nakikita, pero hindi ko inakalang ganito ang magiging epekto sa akin ng muling pagkikita namin.Mas mature na siya. Mas iba na ang kilos niya. At hindi ko maikakaila na napansin ko rin kung gaano siya nagbago.Bakit ko siya tinitingnan nang ganoon?Nang magtagpo ang mga mata namin, ilang segundo akong hindi nakagalaw. May kung anong dumaan sa katawan ko na hindi ko dapat nararamdaman.Damn.Hindi ito dapat ganito.Si Bianca iyon.Ang batang dati kong tinatawag na parang kapatid.Pero ngayon hindi na siya bata. At iyon ang problema.Nang yakapin ko siya at sabihin ang “Welcome back,” lalo kong naramdaman ang kakaibang bagay na pilit kong pinipigilan. Pamilyar ang amoy ng pabango niya.At sa isang iglap, may kung anong matagal ko nang itinago sa
BIANCA’S P O V~10 YEARS LATERTahimik akong nakaupo sa tabi ng bintana ng eroplano habang pinagmamasdan ang mga ulap sa ibaba.Ilang minuto na lang at makakauwi na ako sa Pilipinas. Matagal ko ring hinintay ang araw na ito.Siyam na taon mula nang huli kong makita ang Pilipinas nang ganito—mula nang piliin kong iwan ang lahat at magsimula ng panibagong buhay sa ibang bansa.Huminga ako nang malalim at ipinikit ang mga mata. Hindi ko alam kung bakit, pero habang papalapit ang oras ng paglapag ng eroplano, lalo akong kinakabahan.At may kakaiba ring saya sa dibdib ko.Pagkababa ko ng eroplano, ilang sandali muna akong nanatili sa arrival area habang hinihintay ang mga gamit ko.Siyam na taon akong wala rito, pero nang tuluyan akong makalabas ng airport, parang may bahagi sa akin na agad nakilala ang lugar na matagal kong iniwan.Ilang saglit akong huminga nang malalim bago tuluyang sumakay sa taxi na maghahatid sa akin pauwi.Hindi ko sinabi sa kuya ko na uuwi ako.Gusto ko sanang sor
BIANCA’S P O V~“Akala ko ba hindi ka iinom?”Napatingin ako kay Kyra bago muling bumalik ang tingin ko sa kabilang mesa.Nandoon si Ethan.At may kasama siyang babae.Masakit pala talagang makita ang taong mahal mo na nakangiti sa iba.Lalo na’t ilang araw pa lamang ang lumipas mula nang sabihin niya parang kapatid lang ang turing niya sa akin.Humigpit ang hawak ko sa baso.“Bianca,” mahinang tawag ni Kyra. “Huwag mo nang tingnan.”“Hindi ko naman tinitingnan ah!”“Huwag ka ngang sinungaling. Kanina ko pa napapansin.”Hindi ako sumagot.Muli akong napatingin.Tumawa ang babae sa tabi ni Ethan. May sinabi ito sa kaniya, at bahagya siyang yumuko upang marinig ito nang mas maigi.Napangiti siya.Iyon ang ngiting ilang taon kong hinintay na makita para sa akin.Pero hindi kailanman dumating.“Girl…”“Okay lang ako.”Pero ang totoo, hindi ako okay.At lalong hindi ako naging okay nang mapansin kong tumingin si Ethan sa direksiyon ko.Nagtagpo ang mga mata namin.Mabilis akong umiwas.Ayo







