DMAN 5

ETHAN’S P O V~

Bago ako pumasok sa hospital, dumaan muna ako sa bahay ni Bianca.

May kailangan akong hiramin sa kuya ni Bianca at sinabi niyang nasa bahay lang siya. Pagpasok ko sa sala, nakita ko siyang may hinahanap sa isang cabinet.

“Ethan, sandali lang.” sigaw nito mula sa kuwarto niya.

Tumango ako at naghintay.

Ilang minuto pa lang ang lumilipas nang marinig ko ang pagbukas ng isang p***o.

Napalingon ako.

Si Bianca.

Mukha pa siyang bagong gising, nakasuot lamang ng shorts at simpleng pang-itaas. Magulo pa ang buhok niya habang naglalakad palabas ng kuwarto.

Saglit kaming nagkatitigan, at muli kong naramdaman ang pamilyar na paghila sa dibdib ko.

Hindi ko dapat siya tinitingnan nang ganoon.

Mabilis akong umiwas.

“Good morning,” sabi niya, bahagyang inaantok ang boses.

“Good morning.”

Pumasok ang kuya niya sa sala dala ang hinahanap ko.

“Eto.”

“Salamat.”

Maya-maya, umalis muna siya sa kabilang bahagi ng bahay para kunin ang isang bagay.

Nang magtungo si Bianca sa kusina para kumuha ng tubig, hindi ko alam kung bakit sumunod ang mga paa ko. Nakita ko siyang nakatalikod habang umiinom.

“Bianca.”

Lumingon siya.

Hindi na ako nag-isip nang matagal.

Lumapit ako at hinalikan siya.

Saglit lang.

Ngunit nang bumitaw ako, nanatili siyang nakatingin sa akin. At bago pa ako tuluyang makalayo, gumanti siya ng isang maikling halik para tuluyan akong bumigay.

Ipinatong ko ito sa lamesa para mahalikan ko, habang ang kamay niya nakayapos sa akin. Hanggang sa naramdaman ko ang kamay niya pababa, naramdaman ko ang pag-iinit ng katawan ko.

Habang hinahalikan ko ito, ang isang kamay ko napadpad sa pagitan ng hita niya at naramdaman kong basa na ito. Hindi na ako nakapag-isip nang tama, binasa ko ang daliri ko at ipinasok sa loob ng ibabang bahagi ng katawan nito.

Narinig kong umungol siya nang maramdaman ang matinding kirot.

Hinalikan ko ito mula labi hanggang sa marating ko ang ibabang bahagi ng katawan nito, naramdaman ko ang mahigpit nitong paghawak sa buhok ko.

Ibinababa ko ang short niya hanggang sa makita ko ang namamasa nitong maselang bahagi, ipinasok ko ang dila ko sa maselang bahagi niya para lasapin ang katas nito hanggang sa naramdaman kong may kakaibang lumabas.

Sa bawat sandali, lalo kong naramdaman ang pag-init ng pagitan namin, hanggang sa tuluyan kaming matangay ng matinding pagnanasa.

Napapikit ako.

Damn.

Agad akong umatras nang marinig ang mga yabag ng kuya niya.

“Good morning ulit,” sabi ko kay Bianca bago ako tuluyang umalis.

Tumango lamang siya.

Inayos ko ang sarili ko at bumalik ako sa sala at umupo sa sofa na parang walang nangyari.

Ang ngiti sa labi niya ang dala ko hanggang sa hospital.

Buong umaga akong abala.

May operasyon akong kailangang tapusin at ilang dokumentong kailangan kong pirmahan. Pero kahit gaano ako kaabala, bumabalik sa isip ko ang nangyari.

Ang batang nagsabing mukha kaming mag-couple. Ang kamay ni Bianca na hinawakan ko sa sinehan. Ang paraan ng paghigpit ko sa hawak niya. Ang halik ko sa noo niya kagabi. At ang halik namin kanina.

Napangiti ako nang hindi ko namamalayan.

“Doctor Ethan.”

Napalingon ako.

Nakatayo sa tabi ko ang kasamahan ko.

“Okay ka lang?”

“Oo.”

“Bakit kanina ka pa nakangiti mag-isa?”

Agad kong inayos ang mukha ko.

“Wala.”

Tumawa siya.

“May nangyari ba?”

“Magtrabaho ka na lang.”

Mas lalo siyang natawa bago umalis.

Napailing ako.

Hindi ko rin maintindihan ang sarili ko.

Pakiramdam ko, para akong teenager na unang beses pa lang nakaranas ng ganoong halik. Pero ang mas nakakapagtaka, parang may bahagi sa akin na matagal nang naghihintay na mangyari iyon.

Makalipas ang ilang oras, dumating ang head ng department namin.

“Ethan.”

“Sir?”

“May meeting tayo mamaya.”

“Anong meeting?”

“Darating ang may-ari ng hospital.”

Napatingin ako sa kanya.

Isang taon na mula nang mabili ang hospital, pero hanggang ngayon ay hindi pa namin personal na nakikita ang bagong may-ari.

“Darating na po talaga siya?”

“Oo. Kaya ayusin mo ang sarili mo. Isa ka sa pinakamataas na posisyon dito.”

Tumango ako.

“Sige.”

Nag-ayos ako bago kami pumunta sa lobby. Habang naghihintay, tahimik lang akong nakatayo.

Hanggang sa may pumasok na grupo.

At sa gitna nila—

Si Bianca.

Napakunot ang noo ko.

Ano ang ginagawa niya rito?

Baka may appointment siya. O baka may kailangan lang asikasuhin.

Nagkatinginan kami.

Pasimple akong ngumiti at kumindat.

Bahagya siyang napangiti.

Hindi ko napigilang ngumiti rin.

Hanggang sa biglang lumapit ang head namin sa kanya.

“Good morning, Chairman.”

Natigilan ako.

Chairman?

Nagpatuloy ang head namin.

“Welcome po. Ikinagagalak naming makilala kayo nang personal.”

Hindi ako makapagsalita.

Napatingin ako kay Bianca.

Ngumiti lamang siya.

At doon ko napagtanto.

Siya ang may-ari ng hospital.

Si Bianca.

Ang babaeng kagabi ay hinatid ko pauwi. Ang babaeng kanina ay hinalikan ko sa kusina. Siya pala ang chairman na isang taon naming hinihintay na makita.

Makalipas ang ilang minuto, nasa private room na kami para sa meeting. Tahimik akong nakaupo habang ipinapaliwanag ang ilang bagay tungkol sa hospital. Pero mas mahirap palang magpokus kapag nasa harapan ko si Bianca.

Paminsan-minsan, nagkakatitigan kami.

Kapag nahuhuli niya akong nakatingin, ngingitian niya ako. At sa bawat ngiti niya, parang nakakalimutan ko kung nasaan ako.

Minsan, bahagya akong napapailing. Hindi ko dapat ginagawa iyon. Pero siya mismo ang dahilan kung bakit nahihirapan akong magpigil.

Nang matapos ang meeting, isa-isang lumabas ang mga kasama namin. Ako naman ay nag-ayos ng ilang dokumento.

“Ethan.”

Napahinto ako.

Si Bianca.

“Bakit?”

“Pwede ba kitang makausap?”

Tumingin ako sa paligid.

Wala nang ibang tao sa loob.

Kami na lang.

Tumayo ako.

“Ano iyon?”

Hindi siya agad sumagot. Lumapit lamang siya. At sa halip na magsalita, tumingin siya sa mga mata ko. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

“Bianca…”

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko. Lumapit ako sa kanya at niyakap siya.

Parang siyam na taon kong pinigilan ang sarili kong gawin iyon. At nang tumingala siya sa akin, hindi ko na rin napigilan ang sarili ko.

Hinalikan ko siya.

Sa pagkakataong ito, wala nang dahilan para magkunwari kaming walang nararamdaman. At sa unang pagkakataon matapos ang siyam na taon, hinayaan kong maramdaman ko ang bagay na matagal kong ipinagkakait sa sarili ko.