Chapter 2

“Mira! Gising na, ‘nak!” Sabay katok ni Ma, “Baka ma-late ka sa trabaho.”

“Opo, Ma.” Sagot ko.

Hindi agad ako bumangon kasi inaalala ko pa ang mga nangyari kagabi. Parang panaginip lang. Halos kalahating taon pa lang ako dito, at sa loob ng mga buwang iyon, bihira kaming magkausap nang masinsinan ng boss ko. 

“So, ano ang nagbago? Dati naman okay lang kaming mag-usap sa chat, email o tawag sa phone sa opisina. Ano ang nagtulak para magkaroon kami ng ganoong interaksyon kagabi? Ano ang nagbago?” Usisa ko sa sarili.

Nang makarating kami sa tapat ng bahay, bumaba siya at binuksan ang p***o ko. Walang imik, binuksan lang niya ito, at nang makalabas na ako, sumakay siya ulit at umalis. Hindi na niya hinintay na magpasalamat at mag-goodbye ako.

Hinanap ko by touch ang damit niya. Tinanggal ko kasi ito agad pagpasok ko sa kwarto kagabi. Baka kasi masira o madumihan. Mukhang mahal pa naman. Nang nahawakan ko, inilapit ko sa mukha ko at inamoy.

Aaaarrghhh… it still smells of him.

Dali-dali ko inalis sa mukha ko ang damit.

“Ano bang nangyayari sa iyo, Emira Rivera? Boss mo siya. Oo, gwapo siya, pero boss mo siya. So don’t even go there.” Sermon ko sa sarili ko.

Wala akong maisip na sagot, kaya tumayo na lang ako at naghanda sa pagpasok.

Pagbaba ko, nakahanda na ang almusal at nandoon na sina Ma at ang bunsong kapatid ko.

“Good morning, Ma, Kai.” Bati ko sa kanila. Ngumiti si Ma, sabay senyas na maupo na ako at kumain ng almusal.

“Good morning, Ate Ganda.” Bati ng pitong taong gulang kong kapatid. “Bakit gabi ka na nakauwi kagabi? At kaninong sasakyan ang naghatid sa iyo?” Walang paligoy-ligoy siyang nagtanong.

Nasamid ako sa iniinom kong kape.

“Ha? Paano mo nalaman? Bakit gising ka pa sa ganung oras…?”

“Uyyyy may boypren na si Ate! Hahaha!” Tuwang-tuwa niyang inasar ako.

“Huy, huwag ka ngang magsalita ng ganyan. Boss ko ‘yun. Hinatid niya ako kasi wala nang masakyan at umuulan pa.”

Ang hirap talagang magpaliwanag lalo na sa bata. Lalo lang siyang tumawa at nagtuloy-tuloy sa panunukso. Napatingin na lang ako kay Ma.

“Totoong sinasabi ko, Ma. Boss ko talaga siya. Alam mo naman na hindi ako papasok sa bagong relasyon agad pagkatapos…” Hindi ko na itinuloy ang sasabihin ko. 

Naintindihan naman agad ako ni Ma at hinawakan ang kamay ko.

“Huwag kang mag-alala, anak.” Ngumiti ako kay Ma.

May boypren na si Ate. May boypren na si Ate…” Paulit-ulit na panunukso ng kapatid ko.

Oh, this is going to be another good day. I sarcastically thought.

Pagdating ko sa opisina, abala ang lahat sa kani-kanilang ginagawa. Pero napansin kong may mga nagbubulungan. May kakaibang tensyon na hindi ko maipaliwanag kung saan nagmumula.

Ano kaya ang meron? Pagtataka ko.

Pagkatapos mag-log in, dumaan muna ako sa pantry para kumuha ng kape. Pangalawa na ito, pero mukhang kakailanganin ko—siguradong mahaba na naman ang araw.

Pagpasok ko pa lang, sinalubong agad ako ni Jess.

“Good morning, bes. Anong balita sa’yo?” Sabay halik sa pisngi ko.

“Wala naman. Same old, same old pa rin.”

“Eh bakit nagba-blush ka dyan? Uyyy siguro may secret lovelife ka ano? Spill na.”

“Sus, sa dami ng trabaho natin, may oras pa ba para diyan? Ang aga-aga pa, tsismis na agad ang hanap mo.” 

“If you ask me,” dagdag ng isa naming kaibigan na si Tony, “kung ganyan lang magiging jowa ko, I’ll make time.” Sabay nguso nya sa likod ko.

Lumingon kami ni Jess at nakita namin si Sir Ethan na naglalakad papunta sa kanyang opisina. Abala siya sa kanyang cellphone kaya hindi siya agad tumugon sa mga bumabati sa kanya ng magandang umaga. Pero nang makarating siya sa tapat ng pantry, tumingala siya, nagtagpo ang aming mga mata, at tumango siya nang bahagya sa aking direksiyon. Pagkatapos ay nagpatuloy siya sa paglalakad patungo sa opisina niya.

“Hala… ano ‘yun?” Tanong ni Jess habang nakatingin sa akin.

“I knew it! Sabi ko na may hidden pagtingin sa ‘kin yang boss mo.” Kilig na sinabi ni Tony, sabay sayaw.  

Napangiti na lang ako sa kalokohan ng kaibigan ko, pero si Jess ay nakatingin lang sa akin na parang may malalim na iniisip. 

“Ambisyosa mo naman.” Puna nya kay Tony. Mabuti na lang at kay Tony na ang atensyon niya. Sigurado, wala akong masasagot nang maayos sa tanong niya.

“Libre lang mangarap, baka naman kami talaga ang itinadhana para sa isa’t isa. Di ba, Mira?”

Natawa na lang ako bilang sagot sa tanong niya.

“O, kailangan ko nang magtrabaho. Kita tayo sa lunch break?” Hindi ko na hinintay ang sagot nila at lumabas na ako ng pantry. Nasa tapat na ako ng opisina ko nang maalala kong hindi pala ako nakakuha ng kape.

I guess I don’t need it anymore. That single glance was more effective than coffee.

Mabilis na lumipas ang umaga. Masyado akong nakatuon sa trabaho kaya hindi ko agad napansin ang kaguluhang nangyayari sa ibang bahagi ng opisina.

Curiosity got the best of me. Tumayo ako at sumilip sa p***o para alamin ang nangyayari.

“You can shove those up your ass because I quit!”  

Sigaw ni Pete Cortez, Chief Finance Officer ng kumpanya. He was standing toe to toe with Ethan Mendez. Neither was backing down.

“Isang malaking pagkakamali ang gagawin mo, Ethan. You can’t do this na wala ako. See what will happen kapag umalis ako. Pagsisisihan mo ito.”

“Then leave.”  Narinig ko na sinagot siya ni Sir Ethan. It was a cold, furious command.

“Hindi pa tapos ito, Ethan, at alam mo ‘yan.” Banta ni Pete, sabay lakad palabas ng boardroom. Dumaan siya sa harap ko at tumingin sa akin. Hindi ko alam kung bakit, pero kinilabutan ako.

Pagkatapos noon, isa-isang lumabas ang mga board of directors, executives at ilang admin support from the boardroom. Naiwan sina Sir Ethan at si Sir Mon Ortiz, isa sa mga direktor. They talked for a bit, and then with a pat on the shoulder, Sir Mon left as well.

Through the open door of the boardroom, Sir Ethan’s eyes met mine. I could see anger and some emotion I could not explain in his eyes. 

Dahan-dahan akong pumasok muli sa aking opisina at bumalik sa aking ginagawa.

Tumunog ang cellphone ko—may mensahe mula kay Sir Ethan.

Ms. Rivera, in my office. NOW.