Chapter 4

Patuloy na gumugulo sa isipan ko ang mga nangyari noong gabing iyon. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang tagpong iyon. Paulit-ulit kong inaalala ang pakiramdam ng pagyakap niya sa akin.

Halos sampalin ko na ang sarili ko para magising na ako sa ganitong kalokohan. Hindi ko dapat bigyan ng ibang kahulugan ang mga bagay na wala namang talagang ibig sabihin. 

Masyado na yata akong nahahawa sa pagiging madrama ni Tony.

Boss mo siya. Huwag mong kalimutan iyan, Mira!

Kinabukasan, tinawagan ako ni Sir Ethan.

“I need those reports before the day ends.” Utos nya. 

Dali-dali kong tinapos ang report na kailangan niya. 

Noong sumunod na araw, halos pagalitan niya ako sa harap ng mga katrabaho ko dahil sa isang pahinang nawawala sa report na ibinigay ko noong nakaraang hapon — hanggang sa biglang lumitaw ang pahinang iyon sa kanyang mesa, kung saan madali itong makikita.

“Pinahihirapan ka yata ng boss mo recently.” Obserbasyon ni Tony. “Mukhang may LQ ah”

“Shut up, Tony.”

Akala ko natapos na ang mga imposibleng demands niya sa work. Ngunit kahapon ang pinakamalala. Biyernes iyon at sabik kami ng mga kaibigan ko na magsimula ang weekend para makapagpahinga. 

“Haaay, TGIF na!” Masayang sinabi ni Tony. Nag-cheer ang mga nakarinig sa paligid niya. We all deserve some relaxation after working so hard that week.

Ngunit naudlot ang kasiyahan — tinawag akong pumunta sa opisina ni Sir Ethan.

“Ms. Rivera, I need you to get me a compiled report of everything that was submitted by our finance department starting last year.” He barked at me.

Mukhang masama ang kanyang timpla.

"Sisimulan ko po ito sa Lunes," sagot ko.

"Hindi. Kailangan ko 'yon bago mag-Lunes."

"Sir? Biyernes na po at malapit na kaming umuwi."

"And?" — walang puwang ang pagtutol sa kanyang sagot. Nakalilito talaga. Ginagawa akong baliw ng aking boss.

Sa madaling salita, sa opisina ang bagsak ko nitong Sabado. Imbes na nag-eenjoy ako o di kaya nagpapahinga, andito na naman ako sa desk ko. Subsob sa dami ng  kailangang tapusin. 

“Mabuti na lamang at napakaganda ng sahod dito.” Bulong ko sa sarili.

“Konti tiis pa. Mira.” Kinakausap ko na lang ang aking sarili para hindi mainis. Higit pa sa sapat upang matulungan ko ang aking pamilya ang sahod ko dito. Nakakatulong din sa pag-iipon ko para matupad ko ang pangarap kong maging isang doktor.

Hindi naman talaga ang pagtatrabaho sa kumpanya ang aking pangarap. Nasa landas na ako para maging doktor. And I was good at it. Palagi akong nakakakuha ng mataas na marka at sinasabi ng aking mga guro na malaki ang aking potensyal sa larangang ito.  Everything was a dream come true. Until it was not.

Isang blessing ang trabahong ito. Marami akong natutunan at nakilalang mga tao. Dito ko nakilala ang aking dalawang matalik na kaibigan. Ngunit may isang bagay na mahirap — ang magkaroon ng ganitong boss.

So eto ako ngayon, nakatali sa aking mesa habang ang aking mga kaibigan ay nag-eenjoy sa labas. Gusto kong ilabas ang aking inis, ngunit hindi maaari dito.

Napabuntong-hininga na lamang ako. Gayunpaman, mahal ko ang aking ginagawa. Bukod sa aking boss na hindi ko maunawaan, maayos naman ang lahat.

“Glad to see you working on that report, Ms. Rivera.”  Speak of the devil, and the devil will come. I put a fake smile on my face before I turned to greet him.

“Hello po, Sir.” Iyon lamang ang nasabi ko at muling tumingin sa aking ginagawa.

"Kumusta na ang report?" tanong niya.

“I’ll have it done by today or tomorrow morning, Sir.” Sagot ko — may bahid na ng inis ang aking boses.

Kung napansin man niya, hindi na niya binanggit. Lumipas ang ilang sandali bago siya muling nagsalita.

“That’s good to know. Ms. Rivera.”

Iyon lamang ang sinabi niya. Naramdaman kong umalis na siya sa likuran ko. Doon lang ako lumingon upang panoorin siyang pumasok sa kanyang opisina.

What a workaholic. Even on a Saturday, andito pa rin siya. Wala ba siyang buhay outside of work?  Doon ko lang napagtanto na I know so little about my own boss. He was such a man of mystery to me. Ang alam lang namin, siya yung tipo ng boss who works really hard and expects the same thing from his people.

Patungo sana ako sa ladies’ restroom when I heard na may kausap si Sir Ethan sa phone niya. Bahagyang nakabukas din kasi ang pintuan niya, kaya naririnig ko ang side niya. Mukhang hindi maganda ang usapan dahil medyo malakas at galit ang mga naririnig kong tugon niya sa kausap.

"Siguraduhin mong hindi siya makakalusot sa ginawa niya. I don't fucking care. He deserves to pay. See to it that he does.”

“Yes, I have people working on that.”

“Nakarating na sa akin yan, and even before he does anything, I will see to it that he never comes near her.”

“Do your fucking job!”

Nagulat ako sa tindi ng kanyang boses. Narinig ko na siyang magalit noon, ngunit hindi ganito. Anuman ang kanilang pinag-uusapan, napakaseryoso nito.

"Ikaw ba iyan, Ms. Rivera?"

Napagtanto kong nakatigil ako malapit sa p***o. Bago pa ako makalayo, naroon na siya.

Sumandal siya sa hamba, nakapamulsa.

“Eavesdropping eh?”

"Hindi po! Papunta lang po ako sa ladies’ room at hindi ko sinasadyang marinig," depensa ko. "Malakas po kasi ang boses niyo, kaya hindi ko maiwasan."

Nakunot ang noo niya sa sagot ko.

Bumuntong-hininga siya nang malalim.

“Yeah, I guess medyo malakas nga boses ko.” Pag-amin niya. “I hope hindi kita naistorbo or anything.”

"Hindi naman po, Sir."

A muscle in his jaw ticked. He dragged a hand down his face, as though trying to rein in whatever was bothering him.

Bakit ganito inaasta niya?

“Can you do me a favor, Ms. Rivera?”

"Ano po iyon?"

“Can you stop calling me “sir” when we’re alone?”

Nagulat ako. "Ano po ang itatawag ko sa inyo?"

“Ethan. Just call me Ethan.”

"Sir?"

He stared at me, waiting for me to correct myself.

“Say my name, Ms. Rivera.”

Napalunok ako bago ako sumagot, “Ethan.”

Hindi ko maipaliwanag kung bakit nanginginig ang buong katawan ko nang bigkasin ko ang pangalan niya.