Chapter 3

Dahan-dahan akong naglakad papunta sa opisina ng boss ko, pero tumigil muna ako saglit para tumingin sa salamin. Sinigurado kong maayos pa rin ang nakatali kong mahabang buhok. Nakasara na ang lahat ng butones at walang anumang hindi maayos sa suot ko. Sapat na ang isang beses na nagkaroon ng ganoong pagkakamali. Hindi ko na kakayaning mahiya nang ganoon ulit.

Kumatok ako nang minsan sa p***o ng opisina niya.

“Come in.”

“You wanted to see me, Sir?” Tanong ko mula sa pintuan.

“Isara mo ang p***o at umupo ka, Ms. Rivera.”

Dahan-dahan akong pumasok at umupo sa isa sa mga upuan sa tapat ng mesa niya.

“Bago ang lahat, nakita mo ang nangyari kanina?” Tanong niya.

Tumango ako bilang sagot.

“Ano ang narinig mo?”

“Sir?”

“Gusto mo bang ulitin ko ang sinabi ko?”

“Hindi po, Sir. I mean, narinig ko lang po na nagbitiw si Sir Pete at galit siya dahil sa mga dahilan na hindi ko alam.” Mabilis akong sumagot.

Tumango siya. “Nakita kong dumaan siya sa harap mo. May sinabi ba siya sa iyo?”

“Wala po, Sir.”

Tahimik siyang tumingin sa akin.

“Sigurado ka ba?”

“Opo, sigurado po ako.”

He studied me for a few seconds, all the while keeping an unreadable expression. Pero may something sa mga mata nya, a hint of emotion I couldn’t quite explain.

“Okay, then. You may leave and continue with your work, Ms. Rivera.”

Just like that, I was dismissed. Nakakalito ang naging usapan namin, pero hindi ko na pinahaba pa kaya lumabas na ako. Gayunpaman, habang pabalik sa aking opisina, iniisip ko pa rin ang nangyari.

Alas-nuwebe na ng gabi. Over time naman, pero sa pagkakataong ito, kasama ko sina Jess at Tony. May iba pang tauhan mula sa ibang departamento, pero nasa kabilang dulo ang kanilang mga mesa at opisina, kaya kaming tatlo lang ang nasa aming bahagi. Kaya may halong kuwentuhan ang aming pagtatrabaho. Masaya ako kasama sila. Sila ang nagpapagaan sa pagpasok ko rito.

“Seryoso, sinisira ng trabahong ito ang social life ko at pati ang love life ko.” Reklamo ni Tony mula sa kanyang mesa.

“Naku, tumigil ka na sa pagdadrama. Wala ka naman talagang love life.”

“Harsh mo naman, Jessa. Sige na, wala akong love life… at the moment. Kasi inilalaan ko ang sarili ko para sa tunay kong pag-ibig.”

Napangiti ako sa sagutan nilang dalawa. Pinili kong magtrabaho sa labas ng aking opisina. Pumwesto ako sa bakanteng mesa sa tabi ni Tony. 

“Psst, Mira.” Tawag sa akin ni Jess.

“Bakit?”

“What’s the tea with you and your boss?”

“Ha? There is no tea. Imahinasyon mo lang yang naiisip mo.”

“Sigurado ka? No need to be secretive. Medyo naiintindihan ko naman. Gwapo, matalino, at mayaman si Sir Ethan kaya anyone could be immediately drawn to him.”

“Ay ako, I’m in it for love, not the money.” Dagdag ni Tony.

“Tumahimik ka nga, Tony, at hayaan mo akong tanungin ang kaibigan natin dito.”

“Seryoso, wala talagang nangyayari sa amin. Tigilan niyo na ‘yan, ha?” Giit ko sa kanila.

“All I’m saying is, you could find someone better. Someone not as cold and ruthless as that one.” Payo ni Jess.

Tumawa si Tony. “Are you fuckin’ serious? Hindi naman masama if cold and ruthless yung guy. I find it hot, actually.”

“Teka lang… sino ba yung muntik nang umiyak noong sinabihang hindi maganda ang gawa niya? Ipaalala ko lang, baka nakakalimutan mo na.” Sagot ni Jess.

Iwinasiwas lang ni Tony ang kamay niya na parang wala lang iyon.

Binalingan ako ni Jess. Hinihintay niya ang sasabihin ko.

Itinigil ko ang ginagawa ko at tumingin nang diretso sa kanya. “Wala talagang namamagitan sa amin. Boss ko siya, at kahit minsan ang hirap niyang pakisamahan, iginagalang ko siya. ‘Yun lang. Trabaho lang ang ugnayan namin.”

I don’t think she believed me, but that was her problem, not mine. Wala naman talaga anything going on between us.

Wala nga ba talaga?

Damn it. Shut up, self.

Pagkalipas ng isang oras. “Gutom na gutom na ako, mga bes.” Reklamo ni Tony habang hinahaplos ang tiyan.  “This princess needs sustenance, or else I might wither away.” Pa-drama pa niyang dagdag.

“Mag-order na lang tayo?” Ako naman ang nagmungkahi.

“Hindi na kailangan.” Isang malalim na boses ang narinig namin sa likuran ko. Nanlaki ang mga mata nina Jess at Tony. Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino ’yon. Pero lumingon pa rin ako.

Nakatayo si Sir Ethan nang ilang hakbang lang mula sa akin. Tatayo sana ako, pero sumenyas siya na manatiling nakaupo ako.

“Napansin kong nagtatrabaho pa kayong tatlo ngayong gabi.”

Tumango lang ako. Parehong walang masabi sina Jess at Tony.

Inilapag niya ang isang malaking paper bag sa bakanteng mesa sa tabi ko.

“Ano po ito, Sir?”

“Dinner.” Maikli niyang sagot.

“Para po sa amin?”

Parang nainis siya sa tanong ko. Tumingin siya nang masinsinan bago sumagot,

“Bawiin ko na lang ba?”

“Hindi po, Sir. Salamat po sa pagkain.” Mabilis kong sinabi.

“Mabuti naman. Ayusin niyo na lang, at kung may matira, dalhin niyo sa opisina ko. Baka mag-late dinner na rin ako.”

tumalikod siya at umalis. Naiwan kaming tatlo na hindi makapaniwala sa nangyari.

Si Jess ang unang nakabawi. “Ano ‘yun?!”

“Sabi ko na nga ba, gusto niya ako.” Biro ni Tony, sabay kindat sa akin.

Inayos namin ni Tony ang pagkain — ang sa amin at ang para kay Sir Ethan. Napakaraming pagkain. Iniisip ko kung nagkamali lang ba siya sa dami o sadyang dinagdagan para sa amin. Kilala ko siya. Hindi siya basta magkakamali nang ganoon.

Pero sa kabilang banda, hindi niya pa ito ginagawa noon, sa abot ng aking alam.

Nakakalito talaga ang lalaking ’yon.

“Sino ang magdadala sa kaniya? Ikaw ba o ako?” Tanong ni Tony. “I’ll be happy to do it.”

“Huwag na, ako na lang.” Kinuha ko ang paper bag na may pagkain.

Hindi ko na pinakinggan ang sinasabi nila. Kailangan ko lang itong ibigay at matapos na.

Kumatok ako sa p***o niya. “Sir, heto na po ang pagkain.”

Nasa telepono siya kaya itinuro niya ang maliit na mesa sa tabi niya. Tapos na ang tawag niya nang mailagay ko ang paper bag. Paalis na sana ako nang biglang tumayo siya para abutin niya ang paper bag.

Nagbanggaan kami.

Nawalan ako ng balanse. Naramdaman kong yumakap ang kanyang mga braso sa akin. Hinawakan niya ako para hindi ako mahulog.

It was exactly like one of those cliché romcom scenes where the heroine finds herself in the hero's arms as he saved her from hurting herself.

Except in this case, the man holding me in his strong arms- Oh God, the feel of those arms around me- was no hero in my or anyone’s book. This is my actual, fucking boss! My intimidating, often terrifying, and heaven help me, very attractive boss.

“Pasensya na po, Si…”

“If you call me sir right now…” His jaw tightened as his gaze dropped to my lips. He was obviously in a fight with something within himself. 

Wait. What?

Bigla niya akong itinayo, binitawan, at halos itinulak ako papunta sa p***o.

“Salamat sa pagdala, now get out and get on with your work…” Halos pagalit niyang sinabi.

Mabilis akong lumabas. Sumandal ako sa p***o. Tumitibok nang mabilis ang puso ko, at hindi mapakali ang isip ko.