LOGINStay tuned. Kung nagustuhan po ninyo ang story, pwede kayong mag-iwan ng mga komento, gem votes, at i-rate po ang mismong libro. Salamat!
Vanessa's POV Magkayakap pa rin kami ni Sebastian matapos naming magdesisyong bigyan ng isa pang pagkakataon ang relasyon namin. Tahimik lang kaming nakaupo sa sofa habang pinagmamasdan ang anak naming si Conrad na tutok na tutok sa panonood ng soccer sa TV. Tanging boses ng commentator at sigawan ng mga manonood sa stadium ang bumabasag sa katahimikan ng hotel room. Naka-cross legs si Conrad sa carpet, halos hindi kumukurap habang nakatutok sa screen. Maya't maya ang palakpak niya kapag napapalapit ang bola sa goal. Hindi ko nga alam kung aling team ang sinusuportahan niya. At sa totoo lang, wala akong pakialam. Ang mahalaga... Masaya siya. Mahigpit ang braso ni Sebastian sa baywang ko habang nakasandal siya sa likod ko. Nakapatong ang baba niya sa balikat ko, para bang natatakot siyang kumalas kahit isang segundo lang. Pakiramdam ko tuloy, kapag gumalaw ako, baka lalo siyang kumapit. Hindi ko siya sinisisi. Pareho kaming dumaan sa impiyerno nitong mga nakaraang linggo. "Loo
Vanessa's POV"Gusto kong sabayan kang maligo.""No.""Please?""No.""Vanessa—""Lumabas ka.""Bakit?""Kasi I'm mad at you.""I know. But I'm also very handsome. And you love me.""Hindi na kita mahal.""Liar.""You're impossible.""You keep saying that.""Because it's true."Pumasok siya sa banyo at isinara ang pinto. Walang kaabog-abog na hinubad niya ang suot niyang damit at lumapit sa akin."Ano'ng ginagawa mo?""Taking a shower.""With me?""With you.""No.""Yes.""Sebastian—""Shh."Lumapit siya sa akin, hinawakan ang kamay ko, saka marahan akong hinila palapit.Napadikit ang noo ko sa dibdib niya.Mainit ang yakap niya. Naririnig ko ang mahinahon niyang tibok ng puso habang mahigpit akong niyayakap."Sebastian..." mahina kong tawag.Marahan niyang itinaas ang baba ko para magtama ang mga mata namin. Hinaplos niya ang pisngi ko."Kung hindi kita makumbinsi sa usapan... baka mapaalala ko sa ‘yo kung gaano kita kamahal at kung gaano ako kasarap."Bubuka pa lang sana ang bibig k
Vanessa's POVBinuksan ko ang isa sa mga social media account ko at agad na bumungad sa akin ang mukha namin ni Conrad sa iba't ibang balita bilang mga nawawalang tao.Ilang araw na rin akong hindi nagbubukas ng phone. Masyado akong naging abala sa pag-aalaga kay Sebastian. Masyado akong nag-aalala sa mataas niyang lagnat. Masyado rin akong abala sa pag-iisip kung ano ang susunod naming gagawin.Pero ngayong maayos na ang pakiramdam niya, naisipan kong tingnan ang phone ko. Gusto ko lang malaman kung may naghahanap ba sa akin. Kung may nag-aalala pa ba.BILLIONAIRE SEBASTIAN MONTEFALCO’S WIFE AND SON WENT MISSING.Kung saan-saan lumalabas ang headline. Sa bawat news website. Sa bawat social media platform. Sa bawat TV channel.Nasa screen ang mukha ko. Nasa screen ang mukha ni Conrad. Lahat yata ng tao, pangalan namin ang pinag-uusapan.Nag-scroll pa ako. May mga litrato namin sa airport. May mga kuha sa hotel. May mga larawan habang naglalakad kami sa kalye.Hinahanap kami ng mga tao
Vanessa's POV"Bakit mo ginawa 'yon?""Because I want to take care of you.""Kaya ko namang alagaan ang sarili ko.""I know. But I want to help.""Hindi ko kailangan ang pera mo.""It's not money. It's love.""Ang ridiculous naman.""It's not ridiculous. It's what I want to do."Ibabalik ko na sana ang perang ipinadala niya, pero mabilis niyang inagaw ang cellphone ko at isinuksok iyon sa bulsa niya."Hey! Give that back!""No.""Sebastian!""Not until pumayag kang mag-breakfast tayo sa labas.""That's blackmail.""That's negotiation."Masama ko siyang tiningnan, pero nginitian lang niya ako."Fine," sabi ko. "Pero ako ang magbabayad ng pagkain ko.""Agreed.""Now give me back my phone.""After breakfast.""You're impossible.""You keep saying that.""Because it's true."Ipinagpatuloy ko na lang ang ginagawa ko dahil baka magising si Conrad at maghanap ng makakain.Humarap ulit ako sa stove at nagsimulang maghiwa ng mga gulay.Carrots.Sibuyas.Bawang.Mabilis kong ginagalaw ang kutsi
Vanessa's POVNagising ako nang may naramdaman akong mabigat na bagay na nakayakap sa akin. Pagmulat ko, bumungad si Seb na mahigpit akong yakap habang si Conrad naman ay nakayakap din sa kaniya. Ni hindi ko maalalang tumabi ako sa kaniya. Ang natatandaan ko lang, nakaupo ako kagabi habang binabantayan at inaalagaan siya.Sumisilip na ang sinag ng umaga sa pagitan ng mga kurtina. Mainit ang silid. Malambot ang kama. At heto ako... nakayakap sa asawa ko.Mahigpit ang isang braso ni Sebastian sa baywang ko. Nakasandal ang likod ko sa dibdib niya at dumadampi ang mainit niyang hininga sa batok ko. Mahimbing pa rin ang tulog niya. Tahimik. Payapa.Sa kabilang gilid naman niya ay si Conrad. Nakayakap ang anak namin sa dibdib ng ama niya, habang nakapatong ang maliit niyang kamay sa braso ni Sebastian. Ang sarap nilang pagmasdan.Hindi ko naman planong makatulog.Gusto ko lang siyang bantayan. Siguraduhing bumaba ang lagnat niya at magiging maayos ang lagay niya.Pero marahil dahil sa pagod
Vanessa's POVMabilis akong tumakbo palabas ng hotel. Pagkabukas ko ng pinto, agad ko siyang nakita na nakahandusay sa lupa."Seb!"Patakbo akong lumapit sa kaniya, saka lumuhod sa tabi niya. Hinawakan ko ang mukha niya. Nag-aapoy sa init ang balat niya."Seb, gumising ka! Please... wake up!"Hindi siya gumalaw. Nakapikit lang siya at mababaw ang paghinga.May sakit pa rin si Sebastian. Hindi pa siya tuluyang nakakarekober. At ako... tinulak ko lang siya palayo. Hindi ko siya pinansin. Hinayaan kong maramdaman niyang nag-iisa siya. At ngayon, nakahandusay siya sa malamig na semento.Kahit sobrang laki ng galit ko sa kaniya, asawa ko pa rin siya. Kagagaling lang niya sa sakit niya at hindi naman ako ganoon kawalang-puso. I owe everything to him kung ano man ang narating ko sa buhay ngayon. "Help!" sigaw ko. "Someone, please help me!"Agad na tumakbo ang mga staff ng hotel. May tumawag ng ambulansya habang ang iba naman ay tumulong sa aking buhatin si Sebastian papasok.Pagkakita ko sa
Vanessa's POVPansamantala munang ako ang nagma-manage ng kompanya dahil nagpapahinga si Sebastian sa bahay. Siya muna ang naging hands-on dad sa anak namin na si Conrad at ako naman ay sa kompanya. Kahit papaano, kinaya ko naman ang pagpapatakbo ng kompanya sa loob ng dalawang linggo.Napamahala k
Vanessa’s POV Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakaupo roon.Ilang minuto.Ilang oras.Tuluyan na akong nawalan ng pakialam sa oras.Pagkatapos ay may naramdaman akong bahagyang paggalaw at marahang pagpisil sa kamay ko.Mabilis akong napatingala.Dilat na ang mga mata ni Sebastian. Malabo p
Vanessa's POVNapatingin ulit ako kay Sebastian.Mahimbing pa rin ang tulog niya. Payapa.Walang kaalam-alam na kanina ko pa siya pinagmamasdan.Hindi ko maiwasang isipin kung anong klaseng ama siya para sa anak namin.At alam ko ang sagot.Magiging mabuting ama siya.Tuturuan niya ang anak namin k
Third Person’s POV Malakas ang tawa ni Gerald habang binabasa ang sunod-sunod na backlash ng mga tao laban kay Sebastian. Mas lalong nag-iingay online ang issue. At habang mas nasisira ang pangalan ng mga Montefalco, mas lalo siyang nasisiyahan. Nakasandal siya sa couch habang nakapatong ang lapt







