CHAPTER 2

Calyxandra POV

Kinabukasan, habang tahimik akong nakaupo sa loob ng pansamantalang opisina na ibinigay sa akin ni Andres sa bagong private medical facility, hindi ko maiwasang mapatingin sa salamin. Suot ko na ang bago kong puting lab gown, malinis at plantsado, na may nakaburdang pangalan ko at posisyon bilang Chief Resident.

Iba pala talaga kapag ang taong nagbibigay sa iyo ng opportunity ay kinikilala ang kakayahan mo at hindi natatakot na mas higitan mo siya. Hindi tulad ni Lucas, na ginamit ang kasipagan at talento ko para iangat ang sarili niyang career nang hindi man lang iniisip ang lahat ng sakripisyong ginawa ko.

Kagabi, pagkatapos ng pag-uusap namin sa café, inihatid niya ako sa isang malinis na condominium unit malapit sa facility. Sinabi niyang temporary housing muna iyon para sa akin habang inaayos namin ang legal documents para sa kasong isasampa namin laban sa dati kong ospital at kay Lucas. Wala akong binayaran, pero alam kong malaki ang utang na loob ko sa kanya dahil binigyan niya ako ng pagkakataong makabangon at maipagpatuloy ang career ko. Sisiguraduhin kong hindi ko sasayangin ang tiwala niya sa akin.

"Dra. Alonte."

Ang malamig at pamilyar na boses ni Andres ang bumasag sa katahimikan habang bumubukas ang p***o ng opisina. Pumasok siya na suot ang tailored suit na lalong nagpalitaw sa awtoridad niya bilang CEO. May dala siyang ilang folders sa kamay.

"Nandito na ang initial affidavits mula sa mga dati mong kasamahan na gustong tumestigo," sabi niya. "Pero nag-aalangan pa rin sila dahil natatakot silang madamay sa impluwensya ni Lucas at ng board."

Tumayo ako mula sa swivel chair at seryosong tinanggap ang mga dokumento.

"Normal lang na matakot sila, Andres. Hawak ni Lucas ang buong sistema ng dati kong ospital. Pero alam kong may mga natitira pang may konsensya roon. Kailangan lang nating ipakita na may laban tayo at hindi tayo basta-basta magpapatalo."

Tumango si Andres. Sa unang pagkakataon, nakita ko ang bahagyang pag-angat ng gilid ng labi niya—isang bihirang ngiti na hindi ko inaasahang magkakaroon ng ganoong epekto sa akin.

"That's the attitude I'm looking for. Hindi ka na 'yung babaeng umiiyak sa gilid ng kalsada kagabi. Starting today, ikaw na ang mamumuno sa trauma center na ito. No one gets to push you around here."

Sa unang linggo ko sa bagong trabaho, ibinuhos ko ang buong atensyon ko sa pag-aayos ng mga pasilidad at pakikipag-meeting sa mga piling doktor na kinuha rin ni Andres mula sa iba't ibang ospital sa ibang bansa. Walang halong biro ang sistema rito. Mas mabilis ang proseso, mas modern ang equipment, at walang puwang ang palakasan. Lahat ay nakabase sa kakayahan at resulta.

Dahil doon, unti-unting bumalik ang kumpiyansa ko sa sarili kong sinira ni Lucas.

Hindi ko hahayaang maulit ang nangyari noon. This time, ako na ang may kontrol sa sarili kong buhay.

Pero habang abala ako sa pag-check ng mga medical charts sa nurse station, isang pamilyar na grupo ang biglang dumating sa malawak na lobby ng facility. Maingay ang mga ito habang kasama ang ilang investors mula sa gobyerno.

Si Lucas.

Naka-executive suit siya at may dalang eleganteng bouquet ng mga bulaklak. Kasama niya ang ilang board members mula sa dati naming ospital para sa isang courtesy visit at benchmarking tour sa mga bagong tayong medical facility sa lungsod.

Nang magtama ang mga mata namin sa gitna ng malawak na hallway, literal na natigilan si Lucas. Biglang nawala ang ngiti sa labi niya, napalitan ng gulat, dismaya, at halatang kaba. Hindi niya inaasahang makikita niya ako rito, lalo na sa posisyong mas mataas kaysa sa dati kong trabaho sa ospital namin.

Napatigil din ang mga kasama niya. Ilan sa mga dati naming katrabahong doktor ang namutla habang nakatingin sa akin, na para bang hindi sila makapaniwalang naroon ako.

"Calyxandra..." mahinang sambit ni Lucas habang naglalakad palapit sa akin.

Pilít niyang ibinalik ang ngiti sa labi niya, halatang ayaw niyang mapahiya sa harap ng mga investors.

"Anong ginagawa mo rito? Ang alam ko, suspended ka at wala ka nang karapatang magtrabaho sa kahit anong malaking medical facility."

Tinaasan ko siya ng kilay at inayos ang tindig ko. Mas hinigpitan ko ang hawak ko sa clipboard na dala ko.

"Then you heard wrong, Dr. Fontanilla. Hindi na ako nagtatrabaho sa dati kong ospital, kung saan basta-basta na lang pinapaboran ang mga sinungaling. I'm the Chief Resident here now."

Nawalan ng kulay ang mukha ni Lucas. Halatang gusto niyang sumagot, pero bago pa siya makapagsalita, dumating si Andres mula sa kabilang hallway.

Mabibigat at mabilis ang mga hakbang niya habang papalapit sa amin. Nakapamulsa siya, malamig ang mga mata at diretso ang tingin kay Lucas.

"Is there a problem here, Dra. Alonte?" seryosong tanong ni Andres habang mabilis na pumuwesto sa tabi ko, sapat para marinig ng lahat ng bisita at investors.

"Wala naman, Sir Andres," sagot ko habang diretso ang tingin kay Lucas. "May mga bisita lang yata tayong akala nila puwede nilang dalhin dito ang mga drama at intriga nila, just like they do sa ibang lugar."

Humarap si Andres kay Lucas at sa mga kasama nitong board members. Isang tingin pa lang niya, ramdam na agad ang awtoridad niya kaya hindi maiwasang kabahan ang mga ito.

"If you're here for the official tour, I suggest na ayusin ninyo ang pakikitungo ninyo sa mga tao rito. We expect everyone to show respect and act professionally inside this facility. Kung hindi ninyo kayang gawin 'yon, I'll make sure na hindi na kayo makakatapak ulit dito."