CHAPTER 4

Calyxandra POV

Tinanggap ko ang tasa ng kape mula kay Andres habang pinapanood namin si Lucas na mabilis na umalis. Malaki na ang ipinagbago ng itsura niya kumpara noong mga panahong untouchable pa siya sa dati naming ospital. Kitang-kita ko ang desperasyon sa mukha niya, pero wala akong naramdamang awa. Ang nararamdaman ko na lang ay relief dahil unti-unti ko nang nakukuha ang hustisya para sa sarili ko.

Buti nga sa iyo. Akala mo kasi, habang-buhay kang makakalusot sa lahat ng panloloko mo.

"Mukhang hindi lang stress ang problema niya ngayon. Pati yata tulog niya, hindi na maayos," komento ni Andres habang umiinom din ng kape niya. Nakatingin siya sa direksyon kung saan lumabas si Lucas. "Kasama sa mga ihahain natin sa korte bukas ang formal request para sa suspension ng medical license niya habang ongoing ang investigation. Kapag naaprubahan iyon, mawawala muna sa kanya ang karapatang mag-operate."

Napalingon ako kay Andres. "Talaga? Akala ko aabutin pa ng ilang buwan bago magkaroon ng desisyon tungkol sa license niya."

"May mga bagay na puwedeng mapabilis kapag kumpleto ang ebidensya mo at alam mo kung paano patatakbuhin ang legal process," seryosong sagot niya habang diretso akong tinitingnan. "Hindi ko hahayaang patuloy kang maghintay sa hustisyang matagal mo nang deserve, Calyxandra."

May kakaibang init na dumaan sa dibdib ko sa sinabi niya. Iba talaga si Andres kumpara kay Lucas. Kung si Lucas ay puro pangako sa simula pero panloloko naman ang ending, si Andres ay mas pinipiling kumilos kaysa magsalita. Hindi siya mahilig sa matatamis na salita, pero ramdam ko ang suporta niya sa bawat ginagawa niya para sa akin. Agad kong inalis ang sarili ko sa malalim na pag-iisip at ibinalik ang atensyon sa trabaho dahil may mga ER cases na naman na naghihintay sa baba.

Makalipas ang dalawang linggo, naging malaking balita ang kaso ni Lucas. Hindi na lang ito pinag-uusapan sa medical community dahil umabot na rin sa mga news outlet at social media. Ang dating pinapaborang surgeon ng dati kong ospital ay pansamantalang pinagbawalang mag-operate habang iniimbestigahan ang reklamo ko tungkol sa falsification of medical records at defamation.

Habang naglalakad ako sa hallway ng trauma center, bitbit ang tablet ko para sa final rounds ng mga pasyente, nakasalubong ko ang ilang senior doctors na halos hindi man lang ako pinapansin noong kasagsagan ng isyu. Ngayon, yumuyuko sila bilang paggalang o kaya naman ay ngumingiti sa akin nang alanganin.

Ganito pala ang mundo. Kapag nasa ibaba ka, kung sino-sino ang kayang tumapak sa iyo. Pero kapag nakabangon ka na at kaya mo nang ipaglaban ang sarili mo, sila pa ang hindi makatingin nang diretso sa iyo.

Pumasok ako sa isang private VIP room kung saan naka-admit ang isang pasyenteng sumailalim sa major cardiovascular surgery kahapon. Pagbukas ko ng p***o, nakita ko si Andres na kausap ang pamilya ng pasyente. Seryoso siyang nakikinig habang ipinapaliwanag ng mga ito kung gaano sila nagpapasalamat sa magandang serbisyo ng facility namin.

"Dra. Alonte, ikaw na ba ang magpapatuloy ng post-op check-up niya?" tanong ni Andres nang mapansin niya ang pagpasok ko.

"Yes, ako na ang bahala rito," sagot ko habang sinisimulan kong i-check ang vital signs ng pasyente sa monitor.

Nang matapos ako at makumpirmang stable ang kondisyon nito, nagpasalamat ang pamilya bago lumabas ng silid para magpahinga muna sa veranda. Naiwan kaming dalawa ni Andres sa maluwag na kuwarto. Ilang sandali kaming natahimik bago siya muling nagsalita habang nakatayo sa tabi ng bintana at nakatanaw sa magandang view ng lungsod.

"May ipapagawa ako sa iyo mamayang gabi," sabi niya nang hindi lumilingon sa akin.

Napakunot ang noo ko. "Work-related na naman ba 'to? O may overtime ulit sa research facility?"

"Nope." Lumingon si Andres at bahagyang ngumiti. "Dinner tayo sa labas. Kailangan mo ring lumabas ng ospital at kumain nang maayos. Ilang linggo ka nang halos dito na nakatira at walang pahinga."

"I'm fine, Andres. Marami pa tayong kailangang tapusin na cases, pati na ang final review para sa expansion ng isa nating ward," pagtanggi ko kahit medyo bumilis ang tibok ng puso ko sa bigla niyang pag-aya.

"I'm not taking no for an answer, Dra. Alonte," seryoso niyang sabi, pero may lambot sa boses niya. "I'll pick you up sa office mo at seven. Mag-ayos ka naman. Huwag puro lab gown ang suot mo."

Bago pa ako makasagot, tumalikod na siya at lumabas ng silid, iniwan akong nakatayo roon at medyo natulala. Napailing na lang ako sa sarili ko bago ipinagpatuloy ang pag-check sa mga natitirang medical charts.

Alas-siyete ng gabi nang tumunog ang intercom sa opisina ko. Sinabi ng assistant na naghihintay na si Andres sa baba, sakay ng itim niyang sasakyan. Pagbaba ko, nakita ko siyang nakatayo sa tabi ng p***o ng kotse. Suot niya ang casual na itim na polo shirt at slacks na lalong nagpalitaw sa maayos niyang tindig.

"Bilisan mo nang makasakay. Baka maubos na ang pasensya ko sa paghihintay rito," biro niya nang makalapit ako.

"Sorry naman. May tinapos lang akong final chart," sagot ko habang sumasakay sa passenger seat.

Dinala niya ako sa isang tahimik at exclusive na rooftop restaurant kung saan tanaw ang buong lungsod na puno ng ilaw. Hindi gaanong maraming tao kaya nakapili kami ng mesa sa may gilid, kung saan malamig ang simoy ng hangin. Habang kumakain kami ng masasarap na pagkain, hindi na namin pinag-usapan ang tungkol sa ospital o kay Lucas. Nagkuwentuhan kami tungkol sa mga bansang napuntahan niya noong nagtatrabaho pa siya sa Germany at sa mga naging experience ko naman noong nag-aaral pa ako ng medisina.

Sa gitna ng pag-uusap namin, natigilan ako nang mapansin kong nakatitig sa akin si Andres habang umiinom ng tubig.

"Bakit ganyan ka makatingin?" tanong ko habang umiiwas ng tingin at kinukuha ang baso ng juice ko.

"Nothing," sagot niya sa seryosong tono, pero may kakaibang kislap sa mga mata niya. "I was just thinking kung gaano katapang ang babaeng kaharap ko ngayon kumpara sa unang beses ko siyang nakita. Dati, umiiyak ka sa ilalim ng ulan habang may dalang maleta."

Natahimik ako sandali nang maalala ko ang gabing iyon. Halos wala na akong malapitan noon, at hindi ko na alam kung paano ko pa maibabalik ang buhay na unti-unting sinira nila. Kung hindi dahil kay Andres, baka tuluyan nang nawala sa akin ang pagkakataong makabangon at ipagpatuloy ang pangarap ko sa medisina.

"Thank you, Andres," mahina kong sabi habang nakatingin sa mga mata niya. "Kung hindi dahil sa tulong mo noon, baka tuluyan na akong sumuko."

"Hindi mo kailangang paulit-ulit na magpasalamat, Calyxandra," sagot niya habang inaabot ang kamay ko sa ibabaw ng mesa at marahang hinahawakan iyon. "Because if there's anyone who deserves a second chance and the opportunity to succeed, it's you."

Hindi na ako nakapagsalita dahil sa init ng palad niya at sa bigat ng mga salitang binitiwan niya. Alam kong simula pa lang ito ng mas mahabang laban sa korte at sa propesyon namin, pero sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng sakit na pinagdaanan ko, naramdaman kong kaya ko na ulit magtiwala, magmahal, at ipaglaban ang sarili ko nang hindi nag-iisa.