CHAPTER 3

Calyxandra POV

Natahimik ang buong paligid matapos magsalita ni Andres. Kitang-kita ko kung paano lumunok si Lucas habang pilit na pinapanatili ang composure niya sa harap ng mga investors at board members mula sa dati naming ospital. Ang mga dati naming kasamahan na kasama niya ay halos sabay-sabay na umiwas ng tingin, halatang nahihiya sa nangyari.

Buti nga sa inyo. Akala n'yo ba, habang-buhay kayong makakapagtago sa likod ng mga kasinungalingan ninyo?

"Mr. Legaspi," bati ng pinuno ng mga investors habang pilit na ngumingiti at nag-aabot ng kamay kay Andres. "It's an honor to be here. Pasensya na kung nagkaroon ng konting... issue. Maybe we can continue the tour sa ibang bahagi ng facility."

Tumango si Andres, pero nanatiling malamig ang ekspresyon niya. Hindi man lang niya tinanggap ang pakikipagkamay ng lalaki.

"Sure. Just make sure na sa susunod na mag-aayos kayo ng courtesy visit, pipili kayo ng mga taong marunong rumespeto sa lugar na ito. I don't want people bringing their trash into my facility."

Namula si Lucas sa sobrang hiya. Bago sila tuluyang tumalikod at maglakad papunta sa kabilang pasilyo, nagtagpo ulit ang mga mata namin. Nakita ko sa mga mata niya ang halong takot at matinding galit, pero wala siyang nagawa kundi sumunod sa mga kasama niya. Hindi na siya ang sikat at untouchable na surgeon na nakilala ko noon. Sa sandaling iyon, isa na lang siyang lalaking takot na mabunyag ang lahat ng kasinungalingan niya.

Pagkaalis nila, bumaling sa akin si Andres. Nawala ang matigas na awtoridad sa mukha niya at napalitan iyon ng seryosong pag-aalala.

"Are you okay, Calyxandra? Kung gusto mong magpahinga muna sa office, you can take the rest of the day off."

Umiling ako at bahagyang ngumiti sa kanya.

"I'm fine, Andres. Thank you. Kung nagpadala ako sa galit kanina, baka lalo lang silang natuwa. Mas gusto kong ipakita sa kanila na mas matatag na ako ngayon kaysa dati."

"Good," maikling sagot niya habang inaayos ang kwelyo ng suit niya. "Because tomorrow, sisimulan na natin ang formal filing ng kaso laban sa dati mong ospital for illegal suspension and defamation. Don't worry. We have the evidence, pati ang sworn statements ng ilang staff na lumipat din dito."

Sa mga sumunod na araw, sunod-sunod ang naging trabaho ko sa pagpapatakbo ng trauma center. Dahil sa mabilis na sistema at modernong equipment, mabilis ding kumalat ang magandang feedback tungkol sa facility namin. Maraming pasyente ang lumipat sa amin dahil sa kalidad ng serbisyo, habang ang dati kong ospital, kung saan nagtatrabaho si Lucas, ay unti-unting nakakatanggap ng batikos dahil sa mga isyu sa pamamalakad at sa pagkakasuspinde sa akin.

Isang hapon, habang naglalakad ako papunta sa cafeteria para magkape, hinarang ako ng isang taong hindi ko na inaasahang magpapakita pa rito.

Si Lucas. Mag-isa siya, wala ang mga kasama niya, at mukhang galing sa emergency department bilang bisita o baka nagbabakasakaling makita ako. Halatang puyat siya, at bakas sa mukha niya ang matinding stress.

"Calyxandra, we need to talk." Mabilis niyang hinawakan ang braso ko para pigilan ako sa paglalakad.

Agad kong binawi ang braso ko at tiningnan siya nang matalim.

"Don't ever touch me again, Lucas. Wala na tayong dapat pag-usapan. Kung may gusto kang sabihin, sabihin mo sa abogado ko at magkita na lang tayo sa korte."

"Calyxandra, please," pakiusap niya habang lumalapit, halatang desperado na. "I know I messed up. Pero I was in a difficult situation! May sakit si Kiel, and Celine was—"

"I don't care about your reasons, Lucas," putol ko sa sasabihin niya habang nakataas ang kilay ko. "You chose your family, right? Then stand by your decision. Bakit ka ngayon nagmamakaawa sa akin dito sa facility na ikaw mismo ang nagsabing hinding-hindi ko mararating? Are you scared na baka mawala ang medical license mo kapag natuloy ang kaso natin?"

"Masisira ang career ko, Calyxandra! Kapag natuloy ang kaso at na-revoke ang license ko dahil sa pakikialam ko sa records at sa maling paratang sa iyo, mawawala ang lahat ng pinaghirapan ko!" giit niya habang nanginginig ang mga kamay.

"When you got me suspended and spread lies about me just to cover up your own mess, did you ever think about how badly you were ruining my life?" tanong ko, mariin ang bawat salita habang diretso siyang tinitingnan. "No. You didn't care. Kaya don't stand there and cry in front of me now. Ikaw ang gumawa ng sarili mong problema, Lucas."

Bago pa siya makasagot, naramdaman ko ang presensya ng isang matipunong lalaki sa tabi ko.

Si Andres.

Nakapamulsa siya habang walang ekspresyong nakatingin kay Lucas, na para bang wala siyang pasensyang sayangin ang oras niya sa taong iyon.

"Is there a problem here, Dr. Fontanilla?" tanong ni Andres kay Lucas habang diretso ang tingin sa mga mata nito. "Or do I need to call security para i-escort ka palabas? You're already violating the trespassing rules of this private facility."

Umiling si Lucas at umatras nang ilang hakbang, halatang natakot sa awtoridad ni Andres. Padabog siyang tumalikod at naglakad palayo.

Pagkaalis niya, humarap sa akin si Andres at iniabot ang isang tasa ng mainit na kape na binili niya sa lobby.