CHAPTER 5

Calyxandra POV

Maaga akong nagising kinabukasan para pumasok sa trauma center. Hindi pa rin mawala sa isip ko ang naging dinner namin sa rooftop restaurant kagabi. Habang naghahanda sa harap ng salamin, napansin kong mas magaan na ang pakiramdam ko. Hindi na tulad noon na halos ayaw kong pumasok sa ospital dahil baka makasalubong ko si Lucas. Ngayon, suot ko na ulit ang puting lab gown ko nang walang bigat sa dibdib. Sa wakas, nagagawa ko na ulit ang trabahong matagal kong pinaghirapan.

Pagdating ko sa lobby, sinalubong agad ako ng isa sa mga resident doctor para i-update ako sa mga pasyente bago ang morning endorsement. Habang naglalakad kami papunta sa conference room, napansin ko ang ilang nurse at staff na nag-uusap sa tabi ng information desk. May hawak silang mga kopya ng newspaper at nakatutok sa mga news article sa kani-kanilang cellphone.

Ano na naman kaya ang pinag-uusapan nila? Sana hindi na naman ako ang laman ng balita.

"Dra. Alonte, nakita niyo na po ba ito?" tanong ng isang junior resident habang inaabot sa akin ang tablet na may headline tungkol sa dating ospital ni Lucas.

Binasa ko ang headline: Major Scandal at St. Jude Medical Center: Board of Directors Under Investigation Due to Alleged Falsification of Records and Illegal Suspension.

Nanlaki ang mga mata ko. Hindi ko inakalang ganito kabilis lalabas ang balita tungkol sa kasong isinampa namin. Nasa artikulo ang pangalan ni Lucas bilang isa sa mga taong iniimbestigahan dahil sa umano'y pagpapasa ng pekeng ulat tungkol sa nangyari sa akin sa ER. Ginamit ang ulat na iyon para pagtakpan ang gulo sa ospital. May kasama pang litrato niya habang kinukuhanan ng pahayag ng mga reporter sa labas ng gusali.

Buti nga sa iyo. Akala mo siguro, sapat na ang impluwensya mo para makalusot ka sa lahat ng ginawa mo.

Bago ko pa matapos basahin ang artikulo, bumukas ang pribadong elevator sa dulo ng hallway. Lumabas si Sir Andres, nakasuot ng itim na suit at pulang kurbata. Seryoso ang mukha niya habang may kausap sa telepono. Nang mapansin niya ako, tinapos niya ang tawag at naglakad palapit sa amin. Pati ang mga staff na kanina lang ay abalang nag-uusap, biglang natahimik nang makita siya.

"Mukhang nabasa mo na ang balita ngayong umaga," bungad ni Sir Andres nang huminto siya sa harap ko. Seryoso ang tono niya, pero halata sa mukha niyang inaasahan na niya ang paglabas ng balita.

"Oo, nabasa ko na," sagot ko habang ibinabalik ang tablet sa junior resident. "Hindi ko akalaing ganito kabilis lalabas ang balita tungkol sa imbestigasyon. Akala ko, ilang linggo pa ang hihintayin natin."

"May sapat na ebidensya na, at kumikilos na ang mga abogado. Pero hindi ibig sabihin nito, tapos na ang lahat," sagot ni Sir Andres. "Ngayong hapon ang unang pagdinig para sa kasong defamation at damages. Kailangan nating pumunta sa korte dahil kailangan ang sworn testimony mo."

Tumango ako. "Handa na ako, Sir Andres. Wala naman akong dapat itago. Sasabihin ko lang ang totoong nangyari."

"Mabuti," sagot niya habang inaayos ang folder na hawak niya. "Susunduin kita sa opisina mo mamayang alas-dos. Sabay na tayong pupunta sa korte."

Mabilis na lumipas ang buong umaga. Kahit abala ako sa pag-check ng mga pasyente at pag-apruba ng mga surgical schedule, paminsan-minsan ay bumabalik sa isip ko ang pagdinig mamayang hapon. Ilang buwan din akong nagtiis sa mga paratang at kahihiyang idinulot nila sa akin. Ilang beses kong kinuwestiyon ang sarili ko, kahit alam kong wala akong ginawang masama. Ngayon, may pagkakataon na akong sabihin ang panig ko at patunayan ang totoo.

Eksaktong alas-dos ng hapon nang kumatok ang secretary ko para sabihing naghihintay na si Sir Andres sa ibaba. Pagdating ko sa lobby, nakita ko siyang nakatayo sa tabi ng itim na Land Cruiser. Nakasuot siya ng sunglasses, pero agad niya itong tinanggal nang makita akong papalapit.

"Let's go," aya niya habang binubuksan ang p***o ng passenger seat para sa akin.

Tahimik ang biyahe papunta sa Regional Trial Court. Pareho kaming hindi gaanong nagsasalita. Alam naming mahalaga ang pagdinig na ito, lalo na para sa akin. Pagdating namin sa korte, sinalubong kami ng ilang reporter na naghihintay sa labas. Sunod-sunod ang tanong nila tungkol sa kaso, pero hinarang sila ng security personnel ni Sir Andres para makapasok kami nang maayos.

Pagpasok namin sa courtroom, nakita ko agad si Lucas na nakaupo sa kabilang panig kasama ang abogado niya. Halata sa mukha niyang ilang gabi na siyang hindi nakakatulog nang maayos. Nang magtama ang mga mata namin, agad siyang umiwas ng tingin. Samantala, panay naman ang bulong ng abogado niya sa kanya, na para bang pinapaalalahanan siya kung ano ang dapat gawin.

Diyan ka magaling. Kapag hindi mo na kayang ayusin ang sarili mong problema, sa iba ka nagtatago.

Nang tawagin ang pangalan ko, tumayo ako at pumunta sa witness stand. Sinagot ko nang diretso at maayos ang mga tanong ng hukom at ng abogado namin. Isinalaysay ko ang nangyari noong gabing iyon—kung paano ako pumasok sa recovery room para i-update ang charts at kung paano ako hinarang at pinagbintangan ni Lucas. Ipinaliwanag ko rin kung paano niya ginamit ang insidente para pagtakpan ang relasyon niya kay Celine at ang paggamit niya ng pera para sa ibang pamilya.

Habang inilalahad ko ang mga detalye, nagsimulang magbulungan ang mga tao sa loob ng courtroom. Nakita kong lalong namutla si Lucas. Nakayuko lang siya at halos hindi makatingin sa hukom. Nang ilahad ng abogado namin ang mga ebidensya, kabilang ang CCTV footage at mga sworn statement ng ilang staff, wala na siyang madaling maibigay na paliwanag para kontrahin ang mga ito.

Pagkatapos ng pagdinig, habang naglalakad kami pabalik sa sasakyan ni Sir Andres, saka ko lang naramdaman kung gaano ako kapagod. Pero sa pagkakataong iyon, hindi na dahil sa takot o sa bigat ng mga paratang laban sa akin. Para bang unti-unti nang nawawala ang bigat na matagal kong pinasan.

"Magaling ang naging sagot mo kanina," sabi ni Sir Andres habang binubuksan ang p***o ng kotse para sa akin. "Diretso ka at hindi ka nagpaligoy-ligoy. Mahirap kontrahin ang mga ebidensyang malinaw at may basehan."

"Salamat sa tulong mo, Sir Andres," sabi ko habang sumasakay. "Kung hindi dahil sa tiwala at suporta mo mula pa sa simula, baka hindi ko na naipaglaban ang sarili ko nang ganito."

Sumakay na rin si Sir Andres sa driver's seat. Bago niya paandarin ang sasakyan, lumingon muna siya sa akin.

"Wala kang kailangang ipagpasalamat sa akin nang sobra, Calyxandra. Ipinaglaban mo ang sarili mo, at nandito lang ako para tulungan kang makuha ang pagkakataong nararapat sa iyo." Saglit siyang tumingin sa akin bago nagpatuloy. "At hangga't kaya ko, hindi ko hahayaang basta ka na lang apihin ng kahit sino."