Aile Duyguları Romanlar Hikayeler Novels & Stories

Kendimi bilbileli, annemin benden nefret ettiğini biliyordum. Üç yaşımdayken bana uyku hapı yutturdu, beş yaşımdayken böcek ilacı içirdi. Ama beni öldürmek o kadar kolay değildi; yedi yaşıma geldiğimde ona karşı koymayı kendi kendime öğrenmiştim bile. Yemek vermediğinde sofrayı devirdim, kimse yiyemesin diye. Sopayla döve döve yerlerde süründürdüğünde, ben de onun gözbebeği küçük oğlunu suratı gözü mosmor olana kadar pataklardım. İşte böyle, dişimi sıkıp on iki yaşıma kadar onunla didiştim durdum. Ta ki en küçük kız kardeşim doğana kadar. O minik pembe topağın ıslanmış bezini beceriksiz ellerimle değiştirmeye çalışıyordum. Annem beni var gücüyle duvara savurdu; bakışları tiksinti ve dehşet d

Beni bıçak darbeleriyle parça parça doğrarlarken, can havliyle abimi aradım. Tam bilincimi kaybetmek üzereyken telefonu açtı. Sesinde yalnızca bıkkınlık vardı. "Yine ne var?" "Abi, kurtar..." Lafımı bitiremeden sözümü direkt kesti. "Her gün yeni bir vukuat! Ay sonunda Aylin'in mezuniyet töreni var, eğer gelmezsen seni kendi ellerimle gebertirim!" Bunları söyledikten sonra hiç tereddüt etmeden telefonu kapattı. Acıya daha fazla dayanamadım. Gözlerimi sonsuza dek kapatırken gözümün kenarından hâlâ yaşlar süzülüyordu. Abi, beni gebertmene gerek kalmadı, ben zaten öldüm.

Üvey kız kardeşim, onu alerji ettiğimin suçunu üzerime yıkmıştı. Bunun üzerine üç ağabeyim beni dar ve hava almayan bir mahzene tıktılar ve kapıyı zincirle sıkı sıkıya kilitlediler. Mahzenin kapısını güçlükle yumrukluyor, ağabeylerime beni dışarı bırakmaları için yalvarıyordum. İş dünyasının seçkin isimlerinden olan en büyük ağabeyim gitmeden hemen önce, yüzünde buz gibi bir nefretle öfkeyle kükredi: "Normalde Leyla’ya zorbalık etmen neyse de, onun deniz ürününe alerjisi olduğunu bile bile kasten ona yedirdin; amacın güpegündüz ona zarar vermek değil mi? İçeride kal da kendi yaptıklarını güzelce bir tek tek düşün!" Müzik dünyasının yeni parlayan yıldızı olan ikinci ağabeyim ile dâhi bir ress

Erkek kardeşimle birlikte korkunç bir trafik kazası geçirdik. Kalbim parçalanmıştı; hayatta kalabilmem için derhâl ameliyata alınmam gerekiyordu. Ama hastanenin başhekimi olan annem, tüm doktorları kardeşimin odasına topladı. Oysa onun yalnızca birkaç hafif sıyrığı vardı. Buna rağmen baştan aşağı bütün tetkiklerinin yapılmasını emrediyordu. Son nefesimi tüketircesine ona yalvardım: "Anne... Lütfen... Önce beni kurtar..." Ama yüzüme bile bakmadı. Sesindeki bıkkınlıkla bana sertçe çıkıştı: "İlgi çekmeye çalışmanın da bir zamanı olur! Kardeşinin kemiği az kalsın kırılıyordu, bunun farkında mısın?" Kimse bana yardım etmedi. Ve ben...Hastanenin kimsenin uğramadığı karanlık bir köşesinde, sessizce

On sekiz yaşında ilk kez kurda dönüştüğüm gece, iki ağabeyim eve sekiz yaşında, yetim bir Omega kızı getirdi. Alfa ağabeyim, bütün birikimimi harcayarak aldığım ve ilk dönüşümümü kolaylaştırması gereken nadir şifalı otları elimden alıp ona verdi. "Sen yeterince güçlüsün," diye hırladı. "Böylesine değerli otlara ihtiyacın yok." Beta ağabeyim ise öfkeyle hırlayıp kapıyı gösterdi. "Defol! Bir daha da geri gelme!" Dört yıl daha kaldım. Bir kez daha ihanete uğradıktan sonra, tek kelime etmeden hazırladığım çantamı alıp gittim. Öfkeyle evi terk ettiğimi ve birkaç gün sonra geri döneceğimi sandılar. Sonunda benden kurtulduklarını düşünen ağabeylerim, yetim kızı yıllardır gitmenin hayalini kurduğum