บทที่ 9

บทที่ 8 เติมเต็ม NC

“เฮีย ฮึกกก”

เพราะแรงตอกกระแทกที่ส่งใส่เข้ามาอย่างรุนแรง กลีบเนื้ออวบอูมของเธอสั่นระริกเพราะความเสียวซ่านที่เขาปรนเปรอ สองแขนแกร่งสอดเข้ามารัดร่าง พร้อมกับใบหน้าคมคายชื้นเหงื่อที่ฝังลงมาบนซอกคอ

ริมฝีปากร้อนจัดจูบสัมผัสตรงแอ่งชีพจรพร้อมทั้งขบเม้ม ลมหายใจหอบกระชั้นแสดงถึงความรู้สึกที่กดแน่นของสองร่างได้เป็นอย่างดี

ลมหายใจหอบถี่กับเสียงหัวใจที่เต้นแรงระรัวซึ่งก็ไม่รู้ว่าเป็นของเธอหรือของเขา ปัญทิตากลั้นสะอื้นจากความแสบเสียวที่จุดเชื่อมต่อ

ความใหญ่โตคับขยายเต็มที่ในร่องรักอันคับแน่นของเธอ แท่งเอ็นอุ่นร้อนสอดใส่เข้าออกในโพรงรักอ่อนนุ่มอย่างรุนแรงและเร่าร้อน

เสียงครางหงิงแผ่วเบาในลำคอเล็ก ประกอบกับสองขาเรียวที่ยกขึ้นตวัดรั้งรัดเอวสอบยิ่งทำให้ความเป็นเราแนบชิดกันมากขึ้นไปอีก

“เฮีย ปั้นเสียว…”

“ข้าวปั้น เสียวก็ครางสิ อืม…”

เสียงคร่ำครวญพร้อมกับแรงตอดรัวแน่นขนัดยิ่งกระตุ้นให้เกื้อกูลรู้สึกกระสัน เขาข่มความต้องการที่ล้นทะลักเพราะหากเสร็จตอนนี้มันยังเร็วเกินไป

ปากร้อนก้มลงไปจูบซับหยาดน้ำตาที่หางตาเธอ เธอครางเบา ๆ ก่อนจะใช้สองมือกอดรัดร่างเขาแน่นไปอีก

เกื้อกูลเหมือนจะแตกซ่าน เขาชะลอบั้นเอวจนความรู้สึกที่กำลังจะถึงที่สุดจางหายไป ก่อนจะเริ่มนับหนึ่งใหม่อีกครั้ง

ปัญทิตาไม่เคยผ่านการนอนกับผู้ชายคนอื่น เขาเป็นคนแรกของเธอ แต่ถ้าไม่ใช่เช่นนั้นเกื้อกูลก็ไม่ถือสาอะไรพวกนี้อยู่แล้ว เขาไม่ใช่พวกบ้าพรหมจรรย์

แต่ปัญทิตาบริสุทธิ์นี่คือโบนัสที่เขาได้รับและมันก็คุ้มค่าอย่างยิ่ง

เหมือนที่เคยบอกว่าปัญทิตาเป็นคนที่น่าลงทุนด้วยอย่างที่สุด และเมื่อได้กำไรแล้วก็ไม่มีอะไรให้ต้องเสียดาย

“เสร็จแล้วเหรอ…หืม” ความวาบหวิวตรงจุดนั้นทำให้ภายในของเธอตอดดุ้นแข็งระรัว

ตอนที่เขากระซิบถามเสียงแหบพร่าพร้อมกับก้มหน้าลงมาใช้ปลายจมูกคลอเคลียกับเนินอก สายตาของเธอพร่าเลือนไปชั่วขณะหนึ่ง

ปัญทิตาสอดสางนิ้วมือกับเส้นผมของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน

“เฮียเกื้อ อึกกก” เพราะแรงกดส่งใส่เข้ามามันลึกเกินไปทั้งยังสะโพกที่ควงเข้าหารุนแรงแม้มันจะเนิบช้าแต่ก็ให้ความรู้สึกสะท้านไปทั้งร่าง

สองขาที่ยกขึ้นพักไว้บนบั้นเอวหนา มือสากระคายลูบสัมผัสจับมันพับกดก่อนเอวสอบจะกระแทกเข้ามา ความเป็นเราที่ต่อติดกันอย่างลึกซึ้ง ปัญทิตาเจ็บจนจุก ส่วนเกื้อกูลเสียวแทบขาดใจ

น้ำขุ่นคาวสีขาวไหลเปรอะเปื้อน เมื่อเขากระแทกก็เกิดเสียงดังน่าเกลียดขึ้น

“เฮีย อื้ออออ” ริมฝีปากหยักก็จูบขมับเธอเพื่อบรรเทาความตื่นกลัว

“หนูอย่าตอดเฮียแรงนักสิ…อ๊าาาา” เสียงของเขาทำให้เธอจิกเกร็งปลายเท้าที่ตวัดยึดบนเอวเขา

แรงเสียดสีที่สอดกระแทกเหมือนปัญทิตากำลังนั่งอยู่บนรถไฟเหาะ มันวูบวาบในช่องท้องก่อนความรู้สึกทรมานจะไปกระจุกรวมที่จุดนั้น

ยามเขาขยับเอวสอดแทงร่างกายเธอคล้ายว่าจะแตกออกเป็นเสี่ยง ลมหายใจโดนช่วงชิงจนเกือบจะขาดใจ

ร่างกายของเธอเปิดรับตัวตนของเขามากขึ้นกว่าเดิม ยิ่งเกื้อกูลใช้ปลายจมูกจูบไซ้ตามโหนกแก้มก่อนจะมาหยุดที่ริมฝีปากและอ้าปากขบเม้มเรียวปากเธอก็เกิดความวาบหวามอย่างหาที่สุดไม่ได้

เธอยกสองแขนขึ้นกอดลำคอหนากัดปากกรีดร้องเพราะยิ่งโดนกระแทกแรงเท่าไหร่ตรงจุดที่เราเชื่อมต่อกันก็เสียดสีจนเกิดความรู้สึกบางอย่าง

เสียงครางเบาดังออกจากลำคอหนาของเกื้อกูลเช่นกัน เสียงเนื้อหนั่นแน่นกระแทกกันจนน้ำขุ่นสีใสไหลออกมาเปรอะเปื้อน

“ตอดจัง…โคตรดีเลย” ประโยคที่กระซิบแหบพร่าชิดใบหูนั้นทำเอาร่างกายของเธอสะบัดร้อนสะบัดหนาว อารมณ์พลุ่งพล่านร้อนฉ่าจนถึงขีดสุด

“เฮียเกื้อ…” ปัญทิตาจิกเล็บคมลงบนบ่ากว้างฝังใบหน้าอ้าปากกัดลำคอเขาและร้องเรียกเกื้อกูลด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

“ข้าวปั้นมองหน้าเฮีย…” ร่างหนาผละออกไปก่อนจะถอดถอนตัวตนใช้ผ้าผืนเล็กแถวนั้นเช็ดซับน้ำคาวลื่น

“ดีไหมคะ…แบบนี้ดีไหม”

ในขณะที่เช็ดตัวตนใหญ่โตของตนเองอยู่ ปลายนิ้วสากก็กดสัมผัสติ่งยื่นของเธอเพื่อไม่ให้ความรู้สึกปัญทิตาขาดตอน

เกื้อกูลสะกิดติ่งเสียวของเธอเขี่ยมันเบา ๆ จนร่างเล็กแอ่นสะโพกเข้ารับสิ่งที่เขานำพา

ท่อนขาเรียวสั่นระริกไปหมดเมื่อเขาก้มลงไปครอบครองเต้าอวบอิ่มดูดชิมจนพอใจ มือหนึ่งปรนเปรอเธอ อีกมือขยับชักแท่งเอ็นอุ่นร้อนให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

“อ้าปากสิข้าวปั้น” เพราะร่างใหญ่คุกเข่าคร่อมร่างเธออยู่ สิ่งที่ปัญทิตาเห็นทำให้หัวใจเธอเหวี่ยงสะบัด

เนื้อตัวของเกื้อกูลว่าสะอาดแล้วแต่ตรงจุดนั้นของเขาสะอาดยิ่งกว่านั้น สิ่งที่กำลังเขี่ยปลายจมูกเธออยู่ มันชื้นและลื่น

“เอาลิ้นออกมาเลีย…ตรงนี้” ตรงนี้คือส่วนหัวที่เหมือนเห็ดและมันกำลังบานก่ำ

ปัญทิตาค่อย ๆ อ้าปาก ก่อนจะตวัดปลายลิ้นลงไปสัมผัสสิ่งที่คัดแข็งอย่างตั้งใจ มือเธอยกขึ้นมาจับมันตามสัญชาตญาณ เธอเห็นเขาขยับข้อมือก็ทำเช่นเดียวกัน

“ข้าวปั้น…อืม”

“บะ แบบนี้ไหมคะ…”

มือของปัญทิตาเล็ก ที่จริงเธอเป็นคนข้อมือข้อเท้าเล็กเรียวเหมือนเด็ก ๆ ไม่น่าจะหยิบจับอะไรได้มากมาย

แต่เมื่อจับความเป็นเขาอยู่ตอนนี้เกื้อกูลคิดว่ามือเล็กของปัญทิตามีอานุภาพร้ายแรง

ปัญทิตาไม่ได้แค่ถามอย่างเอาใจแต่เธอตวัดปลายลิ้นสีชมพูนั้นละเลงเลียหัวเห็ดของเขาอย่างตั้งใจอีกด้วย หญิงสาวเลียมันเหมือนกับกำลังชิมไอศกรีมก็ไม่ปาน

“อ๊าาาา” เกื้อกูลก้มมองไปด้านล่างใช้ปลายนิ้วมือจิกปอยผมด้านหน้าเพื่อระบายความเสียวซ่าน

ปัญทิตาขบเม้ม รูดดึง ก่อนจะกัดแทะด้วยฟันกราม น้ำลายของเธอไหลเยิ้มออกมาจากมุมปาก

หญิงสาวไม่รู้หรอกว่าตัวเองในภาพแบบนี้สร้างความเตลิดเปิดเปิงให้คนที่มองเธออยู่แค่ไหน

ใบหน้ากลมเกลี้ยงกับริมฝีปากอวบอิ่มที่อ้าปากงับลำเอ็นใหญ่โตขนาดเกือบจะเท่าข้อแขนของเธอ ปัญทิตาไม่มีทางรู้เลยว่าเธอเซ็กซี่และดุดันแค่ไหน

“ข้าวปั้น บะ เบาหน่อย” เพราะเธอเห็นว่ากำลังกอบกุมบางสิ่งและทำให้สามารถอยู่เหนือเขาได้

แค่เพียงปลายลิ้นตวัดลงไปก็ทำให้เขาแสดงสีหน้ามีความสุขออกมาได้

อ๊อก! อ๊อก!

เขากดเอวสอบเข้ามาทำให้ความยาวกระแทกผนังคอเธอด้านหลัง ปัญทิตาผวาก่อนจะโดนจับมานั่ง เขาพลิกตัวลงไปนอนแทนจัดท่าทางและยกขาชันเข่าข้างหนึ่ง

“ข้าวปั้นมานี่…” เขาตบหน้าขาตัวเอง ปัญทิตายกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำลายสีใสที่ไหลเปรอะขอบปาก

ก่อนที่เธอจะคลานเข่าเข้าไป มือหนาของเขารั้งลำคอเธอ ก่อนจะกดใบหน้าให้แนบลงไปกับโคนขา

“เฮียอยากแตกใส่ปากข้าวปั้น…ได้ไหมคะ”

ปัญทิตากัดปากและมองหน้าเขา เหมือนมีหลุมขนาดใหญ่ที่เธอตกลงไป ก่อนที่หญิงสาวจะพยักหน้ารับ

“นั่นแหละค่อย ๆ นะ เม้มตรงนั้น อ๊าาาา ดีค่ะ”

คำชมของเขาทำให้เธอฮึกเหิม ปัญทิตาโขกกลืนกินตัวตนของเกื้อกูล เธอจดจำเขาได้หมดทุกซอกทุกมุม ตรงไหนที่เม้มแล้วเขาจะอ้อนวอน เธอก็ยิ่งทำ

“ข้าวปั้น อะ อ๊าาา เฮียจะแตกแล้ว” เกื้อกูลสั่นเกร็งไม่นานนักเขาก็บีบต้นคอเธอก่อนจะกดศีรษะให้เข้าหาเขาลึกกว่าเดิม

ปัญทิตารู้สึกถึงความขยายใหญ่ของแท่งเอ็นในโพรงปากกับการตอดกระตุ้นของชีพจร ณ จุดนั้น เธอยิ่งรูดเร็ว ๆ ก่อนที่จะได้ยินเสียงคำรามออกมาจากร่างหนา

น้ำข้นคาวพุ่งเข้ามาในโพรงปากเธอ หญิงสาวดูดเม้มก่อนจะอมมันไว้ในโพรงปากอย่างตื่นตกใจ จนเมื่อเขาจ้องกันเธอจึงกลืนมันลงไป

“เด็กดี…” ปัญทิตาเป็นเด็กดีของเกื้อกูล เมื่อเขาสั่งอะไรเธอก็ทำตาม เขาให้เธอหันหลัง

“ข้าวปั้น…เฮียชอบแบบนี้” ปัญทิตาไม่รู้ว่าชอบแบบนี้ของเขาคือแบบไหน แบบที่เธอหยัดสะโพกเด้งรับแรงกระแทกหรือพาดท่อนขากับบ่ากว้างของเขากันแน่

ความใหญ่โตสอดเสียบเข้ามา ปัญทิตาก็ไม่มีเวลาคิดอีกแล้ว

“อื้อ!” เพราะแรงกระทำของเขายัดเยียดเข้ามาอย่างรุนแรง เธอเม้มปากแต่ก็จ้องมองเขาด้วยแววตาฉ่ำวาว

มือบางสั่นระริกยกขึ้นแตะปากหยักด้วยแรงใคร่ที่มากล้น เกื้อกูลก้มลงมาจูบเธอ เราจูบกันจนลมหายใจคล้ายจะขาดห้วง

เขาจับขาเรียวยาวยกขึ้นพาดบ่าก่อนจะขยับเอวสอบเข้าหาด้วยความช่ำชอง

“เฮียขา ปั้น อึกกก ปั้นเจ็บ” ร่างเล็กสะท้านไปหมด ตรงจุดที่เชื่อมต่อก็โดนตอกตรึงอย่างแรง

ยิ่งมีน้ำใสเยิ้มเคลือบตัวตน เกื้อกูลจับมันออกมารูดเช็ดก่อนจะสอดเสียบเข้าไปใหม่โดยไม่ทันให้เธอตั้งตัวได้ทัน

“อื้อ!” ร่างกายของเธอร้อนจนถึงขีดสุด ยิ่งเขามองหน้าแล้วก้มลงมาจูบอย่างไม่ให้เธอหายใจทัน ปัญทิตาก็ขนลุกไปทั้งร่างแล้ว

“อืมมม” ใบหน้าคร้ามคมก้มลงมาจูบกึ่งกลางหน้าอกอิ่ม ช่องทางที่โดนตอดรัดไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนปรน

เขาใช้สองมือรั้งสะโพกเธอไว้ ก่อนจะขยับกายเข้าหาช้ากว่าเดิม สองเต้าอวบอิ่มโดนบีบเคล้นอย่างหนักหน่วง

ความร้อนลวกของสิ่งที่อยู่ภายในกายเธอ มันคับขยายและแน่นตึง เนื้อตัวของปัญทิตาแดงระเรื่อไปหมด ยิ่งเกื้อกูลเห็นก็ยิ่งมีอารมณ์

รอยรักสีกุหลาบจากการร่วมรักในครั้งก่อนตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีม่วงช้ำเต็มหน้าอกและหน้าท้อง

หญิงสาวแอ่นเอวรับแก่นกายใหญ่โตที่ผวาเข้าหา ความเสียวซ่านแผ่ไปทั่วทั้งร่าง

ปัญทิตาเสียดเสียวจากการที่ร่วมรักมาเป็นเวลานาน เธอทรมานจนครางผะแผ่ว แต่ไม่นานนักก็พบความสุขสมจนพร่ากระจาย

ปัญทิตาหยัดสะโพกเด้งรับความเร่าร้อนที่เขาตั้งใจมอบให้ เธอซาบซึ้งแตกพร่าจนสายตาปรับโฟกัสไม่ได้

เกื้อกูลใช้ปากชื้นครอบครองปทุมถันคัดตึงก่อนจะใช้ปลายลิ้นละเลงตวัดเลียและดูดเม้มอย่างหื่นกระหาย

เขาจับเธอพลิกตัว ใบหน้ากลมเกลี้ยงโดนจับกดลงไปบนหมอนใบโต

“คุกเข่าค่ะข้าวปั้น” ร่างหนาโถมทับลงมาก่อนจะเอ่ยพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่พาหญิงสาวหลอมละลายไปกับสัมผัส เธอจุกที่เขาเอาแต่กระแทก

ยามที่แท่งเอ็นครูดกับผนังหยุ่นนุ่มด้านใน ไม่ว่าจะช้าหรือเร็วเธอก็เหมือนจะขาดใจตายทุกครั้ง

“เฮีย อึกกก อือออ” เขาจุดชนวนอารมณ์ที่ดับมอดให้หื่นกระหายอีกครั้ง

ซอกเนื้ออ่อนโดนเขาปลุกเร้าเอาใจ ไม่นานนักก็พร้อม อารมณ์ของปัญทิตาจุดติดง่ายยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น

ยิ่งเธอมีอารมณ์ร่วมเขาก็ยิ่งทำแรงขึ้น ปัญทิตาตอบรับเกื้อกูลเป็นอย่างดี

ปึก! ปึก!

แม้เธอจะบอบช้ำจนกลีบเนื้อแสบไปหมดแต่เรื่องแบบนี้ก็เต็มที่ให้เขาเสมอ

เซ็กซ์คือหนึ่งอย่างที่จะรั้งเขาไว้ได้และปัญทิตาก็เพิ่งรู้ตัวว่าเธอชอบรสรักเร่าร้อนของเกื้อกูล มันทั้งซ่านกระสันและร้อนเร่า

“เฮียเกื้อ!” เกื้อกูลหลุบสายตามองร่างเย้ายวนที่ดิ้นพล่านไปด้วยแรงปรารถนา เขาจับเธอพลิกมานอนหงาย ก่อนจะถอดถอนตัวตนและสอดเสียบเข้าไปใหม่

เสียงกรีดร้องครางระงม ท่อนขาเรียวถูกยกขึ้นพาดบ่า เกื้อกูลกอดรัดขาทั้งสองข้างก่อนจะมองกันจากมุมด้านบน

หน้าอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงกระแทก ปัญทิตาน่าเอาเหลือร้าย

เธอยกมือขึ้นไขว่คว้าร่างกายเขา เกื้อกูลโน้มตัวลงไปเพียงนิดก่อนที่เราจะจูบกันอีกครั้ง

แรงใคร่ที่โหมกระพือไม่มีอะไรดับมอดได้ง่ายนอกเสียจากความสุขสมที่เราสองจะปรนเปรอกันและกัน

“อ๊าาา ขะ ข้าวปั้น” ร่างเล็กกระตุกเกร็งพร้อมกับเกื้อกูลที่โดนรีดเค้นจนต้องปลดปล่อยตัวเองตามเธอไป