Chapter 2: Siya Na Naman?

Pagkabalik sa inuupahang kuwarto, kaagad kumuha si Lianne ng tubig upang inumin ang pills na binili niya kanina.

Pagkatapos ay nag-shower siya at hinugasan nang sobra ang sarili, mula ulo hanggang paa.

Napansin niya ang balat na punong-puno ng marka galing sa lalaki. Maging ang hita niya ay hindi pinalampas nito.

Namula ang pisngi ni Lianne nang maalala ang mga nangyari. Hindi niya maiwasang isipin na aso ang lalaki dahil sa ginawa nitong pagkagat at pagsipsip sa balat niya.

‘Siguro nga ay aso talaga siya… Kasi hindi naman siya mag-iiwan ng ganitong mga marka kung hindi…’

Matapos maligo ay nagluto si Lianne ng instant noodles. Kinain niya iyon, at pagkatapos ay humiga na siya hanggang sa makatulog dahil sa sobrang kapaguran.

Gusto niya lang matulog nang mahimbing. 

Baka sakaling paggising niya, mapagtanto niyang panaginip lang ang lahat ng iyon.

“Sana nga… Panaginip lang ang lahat…” bulong ni Lianne bago muling ipinikit ang mga mata at nagpalamon sa antok.

—

Nakatulog nang mahimbing si Rozen, at hindi niya na maalala kung kailan ang huling beses na ganito kasarap ang tulog niya.

Siguro ay dahil napagod siya sa patuloy na paggalaw kagabi, o baka dahil sa katabi niyang babae na sobrang nakakaadik ang presensiya.

Ngunit nang magising siya, wala na ang babae sa tabi. Hindi na niya ito makita sa bawat sulok ng kuwarto.

‘Tumakas siya habang natutulog ako?’ hindi makapaniwalang tanong ni Rozen sa sarili. ‘Wala siyang hininging kapalit? Hindi niya hiniling na panagutan ko siya?’

‘May ganoong klase ba talaga ng babae?’

Kinuha ni Rozen ang cellphone niya at tinawagan ang kan’yang assistant.

“William, dalhan mo ako ng malinis na damit dito sa room 921,” utos niya.

“Masusunod po, President.”

Pagkapatay ng tawag, tumayo na siya at pupunta na sana ng banyo para mag-shower, pero napatigil siya nang may mapansin sa kama.

Dugo…

Dumilim ang paningin ni Rozen. ‘First time niya ito…’

—

Samantala, dumating din kaagad sa presidential suit si William dala-dala ang malinis na damit.

Nakita niya ang damit ni Rozen na nakakalat sa sahig. Magulo rin ang kama, at ang kakaibang amoy ng hangin… Alam na alam niya ang amoy na iyon.

Napanganga si William. ‘Ang president na wala pang nagiging girlfriend sa loob ng twenty-eight years… ay may naka-sex na?’

‘Sinong babae ang may kakayahang sirain ang panata niya?’

Bigla na lang bumukas ang pinto ng banyo, at lumabas ang lalaking nakatapis lang. 

Basa pa ang itim nitong buhok, at tumutulo pa ang tubig sa matikas nitong dibdib, sa kan’yang eight-pack abs, hanggang sa V-line nito na natatakpan na ng tuwalya.

Punong-puno ang dibdib at abs nito ng mga marka at love bites.

Pinamulahan ng pisngi si William bago tumikhim at nag-iwas ng tingin. “I-Ito na ang damit ninyo, President…”

Tumango lang si Rozen bago kinuha ang paper bag.

“I-check mo ang surveillance footage. Alam mo kung sino ‘yong babaeng pumasok sa kuwarto ko kagabi.”

Napanganga si William. “President, hindi n’yo kilala kung sino ‘yong babae?”

“Kung kilala ko, sa tingin mo ay ipapa-check ko pa sa iyo?” Kumunot ang noo ng binata.

Ang suspetsa niya ay ipinadala ang babae ng isa sa business partners niya.

Pero wala siyang ebidensiya.

“Naiintindihan ko. I-che-check ko rin kaagad.”

Mabilis na tumawag si William sa manager ng hotel at nag-request ng camera footage.

Ngunit ayon sa manager, sira ang CCTV cameras sa floor kung nasaan ang presidential suite, at hindi pa rin ito napapaayos.

Dahil doon, impossible nang malaman kung sino ang pumasok sa kuwarto ni Rozen noong gabing iyon.

Napabuntonghininga na lang si Rozen dahil sa disappointment. 

Ganoon pa man, hindi na siya nagpatuloy sa imbestigasyon.

‘Isa lang siyang babaeng nakasama ko nang isang gabi. Hindi ko kailangang maglaan ng maraming oras para lang imbestigahan siya.’

Hindi inakala ni Rozen na mai-involve siya nang husto sa isang babaeng nakikipag-sex lang sa lalaking hindi niya kilala.

—

Mahaba ang naging tulog ni Lianne, at nang magising kinabukasan ay masakit ang ulo niya.

Hinilot niya ito nang bahagya at napangiwi na lang sa sakit.

Pero may isang parte ng katawan niya ang sobrang sakit, at iyon ay ang gitnang bahagi ng hita niya. Paika-ika na rin ang paglalakad niya.

Dapat ay papasok siya ng trabaho, pero ano na lang ang iisipin ng mga katrabaho niya kapag nakita siyang ganito?

Matapos magmuni-muni, tumawag si Lianne sa kan’yang supervisor upang magpaalam na magda-day off muna siya.

Nagluto na rin siya ng simpleng breakfast at uminom ng gamot para sa lagnat, at pagkatapos ay nagtungo na sa ospital para sa check-up.

Bigla kasi siyang nakaramdam ng takot. Paano kung may sakit ang lalaking nakatalik niya, at nahawaan siya nito?

‘Hay, hindi na talaga ulit ako iinom ng alak,’ saad niya sa isip. ‘Kapag talaga nahawaan ako ng sakit… yari ako!’

Napa-search pa tuloy siya ng tungkol sa genital warts, syphilis, at HIV. 

At sa bawat research ni Lianne, mas lalo lang siyang nakaramdam ng takot. Mas lalo tuloy nanaig ang kagustuhan niyang makapagpatingin na sa doktor.

—

Nang makarating sa ospital, pumila na si Lianne para sa kan’yang appointment.

Nag-book siya ng appointment sa isang babaeng gynecologist, mas matanda at mas maraming experience. Alam kasi siyang awkward kung lalaking doktor ang titingin sa kan’ya.

Kung kakailanganin niyang hubarin ang pantalon para sa examination, alam niyang hindi naman maiilang ang lalaking doktor dahil trabaho nila iyon.

Pero si Lianne… Mahihiya siya nang sobra at hihilingin na sana lamunin na lang siya ng lupa.

Pagkatapos ng trenta minuto, sa wakas ay natawag na rin ang pangalan niya.

“Lianne Corporal… Kayo na po ang kasunod.”

“Okay po.”

Nakangiting pumasok si Lianne sa loob ng kuwarto, pero kumunot ang noo niya nang hindi makita ang babaeng doktor.

Imbes ay napansin niya ang anino sa likod ng puting kurtina.

‘Nagtatago ba roon si Doc?’ nagtatakang tanong ni Lianne sa sarili.

Dahan-dahang humakbang si Lianne papasok. “Doc?”

Ngunit hindi ito sumagot. Imbes ay naglakad ito hanggang sa hindi na siya nahaharangan ng kurtina.

Puting t-shirt, itim na pantalon, matangkad at matipunong katawan… Isa itong lalaki.

At hindi lang basta-basta lalaki. Nakasama na ni Lianne ang taong iyon kahapon lang.

‘Siya… Siya ba iyon? Ang lalaking nasa presidential suite kagabi?’

Dumako rin ang tingin ni Rozen sa dalaga, at kita rin ang pagkagulat sa mga mata nito.

Bigla na lang kinabahan si Lianne. Pinaglaruan nito ang mga daliri bago nagsalita, “Ako… Ikaw…”

Namula ang pisngi niya.

Napakaliit nga naman ng mundo. Paano nangyari na nakasalubong niya ulit ang lalaking nakasama niya noong gabing iyon?

‘Anong gagawin ko? Nakilala na ba niya ako? Tatakbo na ba ako o ano?’

Nagpa-panic na si Lianne at kung anu-ano na ang iniisip niya, pero pinilit niya pa rin magmukhang kalmado.

“Ah… sorry. Nag-book kasi ako ng appointment kay Doktora Jillian Montemayor. Nagkamali yata ako ng room na napasukan…”

Nakatitig lang si Rozen sa babaeng nasa harapan niya, pagkatapos ay gumalaw ang labi nito.

“No. Lumabas muna siya saglit. Ako muna ang pumalit sa kan’ya.”

Hindi nakasagot kaagad si Lianne. Nalintikan na.

Samantala, umupo na si Rozen sa swivel chair. 

Kumuha ito ng papel at ballpen bago muling sumulyap sa dalaga. “Umupo ka.”

Tumitig lang si Lianne sa lalaki. ‘Nakilala niya ba ako?’

Masyadong lasing si Lianne noong gabing iyon, at hindi niya alam kung paano nagsimula ang lahat. Natitigan lang niya nang mabuti ang mukha nito nang magising kinabukasan. 

Hindi sigurado si Lianne, pero dahil sa cold treatment nito sa kan’ya, sa tingin niya ay hindi siya nakilala nito…

Napabuntonghininga na lang siya bago umupo sa harap ni Rozen.

“Pangalan at edad,” saad ni Rozen nang sumulyap ulit sa babae.

“L-Lianne Corporal, twenty-two years old…”

Tahimik lang itong sinulat ni Rozen, pero sa loob nito ay kumakabog na rin ang puso niya.

‘Twenty-two… Nasa tamang edad na pala ito.’

Naaalala pa rin ni Rozen ang lahat, lalo na ang sobrang lambot na balat ng dalaga, maging ang baby face nito. Akala niya tuloy ay menor de edad pa ang nakaniig niya.

“At anong dahilan kung bakit ka magpapa-check-up?” tanong ng binata pagkatapos magsulat.

Nagdadalawang isip si Lianne. Lalaki ang kaharap na doktor. Naiilang tuloy siyang sabihin ang problema niya rito.

Pero dahil sa tingin ni Rozen na may malamig na ekspresiyon, nagsalita na siya.

“M-May masakit kasi sa pagitan ng hita ko…” Namula ang mukha niya.

Napahigpit ang hawak ni Rozen sa kan’yang ballpen, pero nanatili siyang kalmado. 

“Which part, specifically?”

Napakagat ang dalaga sa labi. ‘Paano ko ba ide-describe iyon?’

“Ano… Ano kasi…” 

Kiniskis niya ang magkabilang hita, na para bang binibigyan ang lalaki ang hint.

Tinitigan lang ni Rozen ang namumulang pisngi ng dalaga bago napalunok ng laway. Tila nag-init ulit ang katawan niya katulad ng gabing iyon.

Tumikhim siya at pinigilan ang nararamdamang emosyon bago pa ito tuluyang sumabog.

“Anong dahilan kung bakit iyan masakit?”

“A-Ano…” nautal na naman ang dalaga.

Kapag patuloy pa siyang nautal, mas lalo lang niyang nilalagay ang sarili sa kahihiyan.

“Sexual life?” tanong ni Rozen nang makitang hirap ang dalaga magsalita.

Hindi sumagot ang dalaga. Imbes ay tumango lang ito.

“Are you married?”

Umiling si Lianne. “Hindi…”

“How about a boyfriend?”

“Hindi rin…”

Napangisi si Rozen. ‘Hindi kasal at wala ring boyfriend.’

Isa lang ang ibig sabihin no’n. Siya ang dahilan kung bakit masakit ang pagkababae ni Lianne.

Noong gabing iyon, inangkin niya ang dalaga nang paulit-ulit. Sa tingin niya ay anim na beses iyon.

Napasobra siguro siya kaya nasaktan ito.

Nag-init na naman ang katawan ni Rozen nang maalala ang gabing pinagsamahan nila. 

Dumilim ang paningin nito bago nagsalita sa husky na boses, “Humiga ka riyan sa kama at hubarin mo ang pantalon mo. Kailangan kong i-check.”