Chapter 3: Sorry, Dadahan-Dahanin Ko

Napanganga si Lianne. “Kailangan ko ba talagang hubarin ang pantalon ko?”

“Paano ko mache-check ang kondisyon mo kung hindi ko makikita?”

Napatango ang dalaga.

‘May point siya roon, pero…’

Hindi pa rin siya gumagalaw. Nag-aalangan siya. Paano niya iyon magagawa sa harap ng isang lalaki.

At hindi lang ito basta isang lalaki…

“Bilisan mo.”

Dahil sa malamig na tingin ng lalaki, napilitan na rin siyang gumalaw.

Tumayo na si Lianne at dahan-dahang humiga sa hospital bed.

‘Doktor siya. Wala lang sa kan’ya ‘to…’ paulit-ulit na saad ni Lianne sa sarili. ‘Marami siyang chine-check na babae, hindi lang ako. Sanay na siya rito…’

Trabaho ito ng doktor. Walang dahilan para ma-awkward-an siya.

Pero sa kalagitnaan ng pagmumuni-muni niya, bigla na lang sumulpot si Rozen sa kan’yang harap.

“Hubarin mo ang pantalon mo at ibuka mo ang legs mo.”

Bumilis ang tibok ng puso ni Lianne. Napatitig siya sa lalaki. Sobrang guwapo nito at nakakapanghina ang tingin.

Pakiramdam tuloy ni Lianne ay isa siyang isda sa isang chopping board, at kay Rozen nakasalalay ang buhay niya.

Napailing siya nang paulit-ulit. ‘Bakit naman ganito ang tumatakbo sa isip ko?’

“Hubarin mo na ang pantalon mo.”

“P-Puwedeng tumalikod ka muna?”

Pero hindi gumalaw ang lalaki. “Take them off.”

“Doc…”

“Ngayon na.”

Napalunok na lang ng laway si Lianne. 

Tiniis niya ang nag-aalab na tingin ng binata bago dahan-dahang hinubad ang kan’yang pants, hanggang sa ang puti nitong underwear na lang ang natira.

Kitang-kita ni Rozen kung gaano kaputi at kakinis ang balat ng dalaga. At sa sobrang inosente nitong tingnan, gusto na naman niya itong angkinin.

“Tanggalin mo na rin ang panty mo,” utos pa ni Rozen, at mas malalim na ang boses nito kaysa kanina.

Sobrang kahihiyan na ang nararamdaman ni Lianne, at hindi na siya makagalaw.

Mas lalong dumilim ang paningin ng binata.

“Huhubarin mo ba, o ako na ang magtatanggal para sa ‘yo?”

“Hindi… A-Ako na…”

Dahan-dahang ibinaba ni Lianne ang kan’yang underwear. Namumula na nang husto ang mukha, maging ang leeg nito.

‘Anong klaseng doktor ang mag-o-offer ng tulong para hubarin ng pasyente ang underwear nila?’ sa isip-isip niya ay nagrereklamo na siya.

Mamaya, sisiguraduhin niyang magfi-file siya ng complain. Lalo na sa pangit na trato nito sa mga pasiyente!

‘Pero hindi ko pala alam ang pangalan niya. Mamaya, malalaman ko rin iyon.’

Samantala, muling dumako ang tingin ni Rozen sa legs ng dalaga nang mahubad na ang pang-ibaba nito.

Ang una niyang napansin ay ang mga markang iniwan niya sa balat nito.

‘Mukha ngang naging harsh ako noong gabing iyon. Hindi pa rin pala humuhupa ang mga markang ginawa ko.’

Napalunok si Rozen. Lumapit siya sa dalaga habang sinusuot ang gloves sa mga kamay nito.

‘Lord, sana matapos na kaagad ito…’ Napapikit na lang si Lianne nang maramdaman ang presensiya ng lalaki.

Noong dumako ang kamay ni Rozen sa kan’yang pagkababae, hindi niya napigilang mapasigaw.

“Ah!”

Nakakaakit ang tunog na iyon para kay Rozen. May namumuo na ring luha sa gilid ng mga mata ng dalaga, pero sobrang ganda pa rin nito sa kan’yang paningin.

Para bang nang-aakit ang dalaga na may gawin siyang masama rito…

Biglang nanigas ang katawan ni Rozen bago nito dahan-dahang hinila ang daliri.

“Nasaktan ba kita?”

Napahawak si Lianne nang mahigpit sa bedsheet, kasabay ng pagbilis ng paghinga nito. “Mmm…”

“Sorry. Dadahan-dahanin ko.”

Hindi na namalayan ni Lianne kung ilang oras na ang lumipas. Basta ay seryoso lang si Rozen habang ine-examine siya.

“Doc… Malala ba ang sakit ko?” tanong ng dalaga bago napakagat sa labi.

“Hindi.”

Tuluyan nang inalis ni Rozen ang kamay sa pagkababae ng dalaga, pati na rin ang gloves nito. Pagkatapos ay nagtungo ito sa sink para maghugas ng kamay.

“Reresetahan kita ng anti-inflammatory ointment. Lagyan mo araw-araw hanggang sa humupa ang pamamaga.”

Pagkatapos ay nilingon siya si Lianne at pinaalalahanan ito. “Bawal kang makipag-sex sa iba hangga’t hindi nawawala ang pamamaga.”

Hindi kaagad nakasagot ang dalaga.

Kumunot tuloy ang noo ni Rozen at muling nagtanong. “Naiintindihan mo ba?”

“Oo… Naiintindihan ko,” sagot ni Lianne habang namumula ang pisngi.

Ngumisi ang binata. “Isuot mo na ulit ang pantalon mo at tumayo ka na riyan.”

“O-Okay…”

Sinunod niya ang utos ng binata. Sinuot na niya ang underwear at pants, inangat ang kurtina, at aalis na sana.

Pero laking gulat niya nang makita ang isang white coat sa kuwarto.

‘Jillian Montemayor…’

Doon siya may may appointment sa doktor na iyon!

At sa harap ni Rozen, nakatayo ang isang babaeng nakapameywang. Nakakunot din ang noo nito.

“Ikaw na bata ka, sinong nagsabi sa ‘yo na puwede mong i-check ang pasiyente ko habang wala ako?”

Napatingin si Jillian sa dalagang kaaalis lang sa hospital bed.

“Sorry, iha. Anak ko ‘yan,” paghingi nito ng paumanhin. “Nagbanyo lang ako, at ang sabi ko, bantayan ka niya, pero hindi ko inakalang i-che-check up ka na rin niya.”

Dagdag nito habang hinihilot ang sentido, “Hindi valid ang examination niya. Halika at che-check up-in kita ulit.”

“P-Po?!”

Napanganga na lang si Lianne. ‘Anong nangyayari?!’

Nang makita ang reaksyon ng dalaga ay napangisi na lang si Rozen. Pulang-pula na rin kasi ang mukha nito.

“Mom, hindi na kailangan. Sabi ko naman sa ‘yo, in-examine ko na siya. Matagal na kitang kasama kaya kahit papaano, natutuhan ko na rin ang basics sa field mo.”

Napakurap si Jillian at hindi makapaniwala.

Kung tutuusin ay grabe makaiwas sa babae ang anak. Ni isang babaeng kaibigan ay wala ito.

Tapos ay nag-offer itong i-check up ang isang babaeng pasiyente? Sobrang nakakapanibago.

Ganoon pa man, hindi na iyon inisip pa nang husto ni Jillian. Imbes ay kinuha niya ang diagnosis report na gawa ni Rozen. Binasa niya iyon.

Nang matapos sa pagbabasa, napasulyap siya kay Lianne. Mukha itong inosente at fragile, dahilan para mapakunot ang noo nito.

“Sinong h*******k ang gagawa ng ganito sa isang magandang babaeng katulad mo? Mas masahol pa siya sa hayop!”

Namula ang mukha ni Lianne, kasabay ng pagsulyap niya kay Rozen.

Nagbibiro lang naman si Jillian, pero hindi niya inaakalang ang hayop na tinutukoy niya pala ay ang sariling anak.

Ang iniisip lang niya, nasobrahan ang dalaga sa p********k nila ng kan’yang boyfriend.

“Pero seryoso, iha. Sumosobra naman ang boyfriend mo. Paanong umabot sa ganitong… pamamaga?” tanong niya. “Sabihin mo sa kan’ya na maging maingat sa susunod, at huwag masyadong rough.”

Mas lalong namula ang pisngi ng dalaga bago sinamaan ng tingin si Rozen.

‘Oo, sumosobra na talaga siya!’

Samantala, tumikhim si Rozen, at hindi niya matingnan pabalik ang dalaga.

“Mom, tama na ‘yon. Nahihiya na siya.”

“Pinaaalalahanan ko lang siya na mas maging maingat,” depensa nito. “Anong klaseng boyfriend siya? Iniisip niya lang ang sarili, ni hindi niya alam na nasasaktan ang girlfriend niya. Halimaw talaga siya!”

Pagkatapos ay muli siyang tumingin kay Lianne. “Kapag ganito ulit ang ginawa sa ‘yo ng lalaking ‘yon, makipaghiwalay ka na kaagad sa kan’ya!”

Hindi nakakibo si Rozen.

Napakagat naman sa labi si Lianne bago pinaglaruan ang mga daliri. “Doc… Puwede n’yo po ba akong bigyan ng gamot?”

‘Talaga bang mag-ina ang dalawang ito? Nakakahiya!’

Gusto niya na lang umalis o kaya naman ay lamunin ng lupa!

Napansin ni Jillian na tama nga ang anak. Nahihiya na nga ang dalaga kaya iniba na rin niya ang topic.

“Sige. Magrereseta ako ng anti-inflammatory medicines, pati na rin ointment,” aniya. “At hindi ka puwede makipag-sex, at least isang linggo. Kasi kung hindi, baka magka-infection ka at lumala rin ang pamamaga.”

Tumango si Lianne. “Okay po, naiintindihan ko.”

Pagkatapos ibigay ni Jillian ang reseta ay kaagad umalis si Lianne, na para bang may multong humahabol sa kan’ya.

Napabuntonghininga na lang ang matanda. “Ang ganda at ang bata pa niya… Paano niya nakayang ganunin ng isang lalaki?”

“Naku, kung anak ko lang talaga siya, nakatikim na sa akin ang lalaking ‘yon!”

Hindi sumagot si Rozen. Nakatingin lang ito sa pinto kung saan lumabas si Lianne kanina.

“Mom, aalis na rin ako.”

“Ha? Bakit ka aalis?” Kumunot ang noo ni Jillian. “Pinapunta nga kita rito para makilala mo si Doktora Irene sa surgery department. Kakabalik lang niya rito pagkatapos mag-abroad.”

“Maganda siya, matalino, at competent. Siya ang pinakamaganda sa department nila. At single siya. Try mo kitain. Malay mo, mag-click kayo.”

“Sige. Kapag may oras ako,” sagot ni Rozen bago naglakad paalis.

“Ikaw na bata ka. Nag-aalala na ako sa ‘yo kung makakapag-asawa ka pa ba o hindi na,” asik ng ina habang nakakunot ang noo. “Puwede bang makinig ka sa akin, kahit ngayon lang?”

“Mabait si Irene. Sinasabi ko sa ‘yo, magugustuhan mo siya!”

Pero masyado nang malayo ang nalakad ni Rozen kaya hindi na siya naririnig nito.

Napabuntonghininga na lang si Jillian at napailing. Naiinis siya.

‘Kung sana magkakaroon lang ng girlfriend itong anak ko, hindi ko na kailangan mag-set up ng blind date para sa kan’ya.’

Pero sa dami ng blind dates, walang nagustuhan si Rozen, kahit isa.

Hindi niya na tuloy alam kung anong klase ng babae ba ang magugustuhan ng anak niya. 

Ni hindi ito nagsasabi kahit ilang beses pa siyang magtanong.

‘Sakit talaga sa ulo!’