Mga Bagay na Hindi Dapat Simulan

Elyse POV

Hindi ako sanay sa mga lugar na kumikinang.

Iyong tipong pati sahig ay kaya mong makita ang repleksyon mo. Iyong mga lobby na amoy mamahaling pabango at katahimikan. Iyong mga gusaling may mga taong nakangiti pero parang laging may tinatago.

Kaya tuwing pumapasok ako sa De La Vega Foundation, pakiramdam ko ay may bahagi ng sarili kong hindi nababagay roon.

Hindi dahil mahirap ako.

Hindi dahil mababa ako.

Sanay lang akong mabuhay sa simpleng mundo.

Mundo kung saan hindi sinusukat ang halaga ng tao sa apelyido o sa brand ng suot niya.

Hinigpitan ko ang hawak sa folder habang bumababa sa jeep ilang kanto mula sa foundation building.

Makulimlim ang umaga.

May bahagyang ambon.

At katulad ng madalas kong ginagawa kapag kinakabahan, tumingala muna ako sa langit.

“Please, maging maayos lang ang araw na ’to,” bulong ko.

Hindi ako paladasal.

Pero minsan, wala ka namang choice kundi umasa.

“Ate Elyse!”

Napangiti ako nang marinig ang boses sa phone ko.

Nasa kabilang linya ang bunso kong kapatid na si Mira.

“Ano na naman?” natatawa kong tanong habang naglalakad.

“Kumain ka na ba?”

“Aga-aga, sermon agad?”

“Concern ’yon.”

Napailing ako.

Ganito lagi si Mira. Kahit siya ang mas bata, parang siya pa ang ate.

“Kumain ako,” pagsisinungaling ko.

Tahimik siya.

“Sinungaling.”

Napatawa ako.

“May duty ka ba ngayon?”

“Half day lang,” sagot niya. “Ikaw? Big meeting?”

“Oo.”

“Kinakabahan ka?”

Tumingin ako sa matayog na gusali sa harap ko.

“Oo,” amin ko.

“Kayang-kaya mo ’yan.”

Simple lang.

Pero sapat na.

Iyon ang gusto ko kay Mira. Hindi siya dramatic. Hindi siya mahilig sa malalaking salita.

Totoo lang.

“Mag-iingat ka,” sabi niya.

“Ikaw rin.”

Pagkaputol ng tawag, huminga ako nang malalim bago pumasok sa building.

Work mode.

Kailangan ko iyon.

Dalawang taon na akong consultant sa community programs.

Hindi ito glamorous na trabaho.

Mahabang reports.

Field work.

Budget requests.

Mga batang nangangailangan ng scholarship.

Mga pamilyang nawalan ng bahay.

Mga clinic na kulang sa gamot.

Pero gusto ko ito.

Dahil dito, may silbi ako.

Hindi para magpasikat.

Hindi para yumaman.

Kundi para may mabago kahit kaunti.

Pagpasok ko sa foundation office, agad akong sinalubong ng staff.

“Good morning, Ms. Valencia.”

“Morning.”

“Ready na po iyong gala briefing.”

Tumango ako.

Ang charity gala.

Tatlong linggo ko nang inaasikaso iyon kasama ng buong team.

At kung magiging maayos ito, malaking tulong iyon sa outreach clinics.

Iyon lang ang mahalaga.

Hindi ang social scene.

Hindi ang mga mayayamang guest.

Hindi ang politics sa likod ng event.

Trabaho lang.

Iyon ang sabi ko sa sarili ko.

Pagdating ko sa conference room, naroon na ang ilan sa organizers.

May projector.

May coffee.

May stack ng documents.

Normal.

Pamilyar.

Kumportable.

Hanggang sa may bumukas na pinto.

At biglang tumahimik ang kwarto.

Hindi ko kailangang lumingon agad para malaman kung sino.

Nararamdaman ko na.

Iyong uri ng presensyang biglang nagpapabago ng atmosphere.

“Good morning,” mababang boses.

Napalingon ako.

At doon ko siya unang nakita nang malapitan.

Gavin De La Vega.

Hindi sa magazine.

Hindi sa TV interview.

Hindi sa newspaper photo.

Kundi totoong tao.

Mas matangkad kaysa inaasahan ko.

Simple ang suot dark suit, walang sobrang accessories—pero may natural na awtoridad sa kilos niya.

Hindi siya ngumiti.

Hindi rin suplado.

Parang… pagod.

At hindi ko alam kung bakit iyon agad ang napansin ko.

Tumayo ang mga tao sa paligid.

“Sir Gavin.”

Tumango lang siya.

Professional.

Kontrolado.

At pagkatapos, tumingin siya sa mesa.

Hanggang sa huminto ang tingin niya sa akin.

Hindi iyon matagal.

Ilang segundo lang.

Pero sapat para makaramdam ako ng awkwardness.

“Ms. Valencia?” tanong niya.

Tumayo ako.

“Yes, sir.”

Lumapit siya at iniabot ang kamay.

“Gavin.”

Sandali akong natigilan bago nakipagkamay.

Mainit ang kamay niya.

At matatag.

“Elyse,” sabi ko.

“Thank you for handling the outreach side.”

“Trabaho ko po.”

Bahagya siyang tumango.

At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, parang may lungkot sa mga mata niya na hindi tugma sa lalaking nasa harap ko.

Nagsimula ang meeting.

Numbers.

Guests.

Sponsors.

Schedules.

Karaniwang discussion.

At gaya ng lagi, nakafocus ako sa trabaho.

“Clinic allocation?” tanong ng finance head.

Nagpresent ako ng data.

“Three provinces ang priority natin. Kapag bumaba ang budget, mawawala ang mobile unit.”

“Too expensive,” sagot ng isa.

“Mas expensive ang mawalan ng healthcare access,” diretso kong sabi.

May ilang napatingin.

Hindi ako sanay magpaligoy-ligoy.

Tahimik ang room.

Tapos narinig ko ang boses ni Gavin.

“Approve it.”

Napatingin lahat sa kanya.

“Sir?”

“Approve the allocation.”

Tahimik ulit.

“At hindi babawasan ang mobile clinic,” dagdag niya.

Tumango ang finance head.

“Understood.”

Nagpatuloy ang meeting.

Pero hindi ko maiwasang mapansin—

hindi siya tulad ng inaasahan ko.

Akala ko cold billionaire type.

Iyong detached.

Pero nakikinig siya.

Tahimik lang.

At minsan, ang mga tahimik ang pinakamahirap basahin.

Pagkatapos ng meeting, isa-isa nang nagsilabasan ang mga tao.

Ako naman, abala sa pag-aayos ng documents.

“Ms. Valencia.”

Napalingon ako.

Nakatayo si Gavin malapit sa mesa.

“Sir?”

“May oras ka?”

Natigilan ako.

“Regarding clinic proposal,” dagdag niya.

Professional.

Of course.

“Opo.”

Lumipat kami sa mas maliit na discussion room.

At sa unang pagkakataon, kami lang.

Hindi ko alam kung bakit bigla akong conscious sa sarili ko.

Siguro dahil siya ang employer.

O dahil hindi ako sanay sa ganitong environment.

“Coffee?” tanong niya.

“No, thank you.”

Tumango siya.

Tahimik muna bago nagsalita.

“Bakit mo ginagawa ’to?”

Napakurap ako.

“Sorry?”

“The outreach work.”

Simple ang tanong.

Pero parang hindi iyon business question.

Napaisip ako.

“May sakit ang papa ko noon,” sagot ko.

Tahimik siyang nakinig.

“Walang clinic malapit sa amin. Walang gamot. Walang budget.” Huminga ako. “After niyang mawala… siguro gusto ko lang siguraduhin na may ibang pamilya na hindi daraan sa gano’n.”

Hindi siya nagsalita agad.

At sa katahimikang iyon, pakiramdam ko ay masyado akong maraming nasabi.

“Sorry,” sabi ko. “Personal.”

“No.”

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi iyon problema.”

Muli, tumahimik kami.

At doon ko napansin—

pagod talaga siya.

Hindi physical lang.

Ibang uri ng pagod.

Parang may dala siyang bagay na hindi niya maibaba.

“Sir?” maingat kong tawag.

Parang saka lang siya bumalik sa sarili.

“Gavin,” sabi niya.

Nag-alinlangan ako.

“Sir na lang po.”

At doon, sa unang pagkakataon, bahagya siyang ngumiti.

Hindi malaking ngiti.

Hindi charming.

Pero totoo.

“At bakit?” tanong niya.

“Mas safe po.”

Bahagya siyang natawa.

At hindi ko alam kung bakit biglang gumaan ang atmosphere.

Nang matapos ang usapan, halos tanghali na.

Naglakad ako palabas ng building habang hawak ang folders.

Umuulan na.

Mahina lang.

Napabuntong-hininga ako.

Wala akong payong.

Perfect.

“Ate!”

Napalingon ako sa guard.

“Ma’am ah, Ms. Valencia!”

“O?”

May tumatakbo palapit.

Driver.

Bitbit ang itim na payong.

“Para po sa inyo.”

Natigilan ako.

“Akin?”

“Opo.”

“Sino may sabi?”

Nag-atubili siya.

“From Sir Gavin po.”

Parang may malamig na bagay na dumaan sa likod ko.

Napatingin ako sa gusali.

Sa mataas na salaming bintana.

Syempre, wala akong makita.

Hindi ko tinanggap agad ang payong.

“Hindi na po kailangan.”

“Ma’am—”

“Okay lang.”

Ngumiti ako nang magalang at umatras.

Sanay ako sa ulan.

Hindi ako matutunaw.

At mas lalong ayokong masanay sa mga bagay na hindi akin.

Sa biyahe pauwi, paulit-ulit bumabalik sa isip ko ang umagang iyon.

Hindi dahil espesyal.

Hindi dahil romantic.

Walang ganoon.

Trabaho lang.

Pero may kung anong hindi komportable.

Hindi kay Gavin.

Kundi sa sarili ko.

Dahil matagal ko nang natutunan ang isang leksyon

ang mga mundong sobrang magkaiba, hindi dapat pinipilit pagtagpuin.

At ang mundo ng mga De La Vega?

Hindi para sa babaeng tulad ko.

Pagdating ko sa maliit naming apartment, nadatnan ko si Mira na nagluluto.

“Aba, buhay ka pa,” bati niya.

“Barely.”

Napatawa siya.

“Kumusta?”

“Inabot ng meeting.”

“Tapos?”

Umupo ako.

“Okay naman.”

Matalim ang tingin niya.

“May hindi ka sinasabi.”

“Wala.”

“Elyse.”

Napabuntong-hininga ako.

“Na-meet ko si Gavin De La Vega.”

Tumigil siya sa paghahalo.

“Oh.”

“Exactly.”

“Gwapo?”

“Mira!”

“Ano? Scientific question.”

Napailing ako.

“Hindi iyon ang point.”

“E ano?”

Tumahimik ako.

Hindi ko agad nasagot.

Kasi ang totoo?

Hindi ko rin alam.

Hindi naman siya extraordinary.

Hindi rin ako kinilig.

Pero may kakaiba.

Parang…

malungkot siyang tao.

At nakakainis aminin, pero iyon ang pinaka-delikadong klase.

Dahil ang mga taong mukhang malakas pero tahimik na nasasaktan

sila iyong madalas mong gustong intindihin.

At iyon ang bagay na hindi dapat simulan.

Lalo na kapag ang lalaking iyon…

ay may asawa na.

Gabing iyon, habang nakahiga ako at nakikinig sa ulan sa bubong

naisip ko ang mga mata niya.

Pagod.

Tahimik.

At parang may gustong sabihin na hindi lumalabas.

Pinikit ko ang mga mata ko.

“Stop,” bulong ko sa sarili.

Trabaho lang.

Walang iba.

At dapat doon lang iyon magtatapos.

Pero hindi ko alam

na sa parehong gabing iyon,

sa isang marangyang bahay na malayo sa simpleng apartment namin,

may isa pang taong hindi rin makatulog.

At unti-unti nang nagsisimulang gumalaw ang isang silakbong wala ni isa sa amin ang handang harapin.