Ang Babaeng Hindi Pwedeng Mawalan

Helena POV

May mga taong akala nila, ang pagiging malakas ay natural na katangian.

Hindi.

Pinipili iyon.

Araw-araw.

Kahit unti-unti kang kinakain ng pagod. Kahit paulit-ulit mong pinipilit na huwag bumigay kahit sa harap ng taong matagal nang hindi na sa iyo buo.

Si Gavin.

Ang asawa ko.

Ang lalaking minsan kong inakala na hindi ako kayang bitawan.

Nakatayo ako sa harap ng salamin habang inaayos ang hikaw ko. Maayos ang lahat sa paningin ng iba ang buhok kong nakaayos, ang mamahaling damit na eksaktong tumutugma sa imahe ng “De La Vega wife,” ang postura na natutunan kong buuin sa loob ng maraming taon.

Pero sa loob ko?

Parang may unti-unting nagkakalas na lubid.

Dahan-dahan.

Tahimik.

Nakakainis.

Huminga ako nang malalim at pinilit kong hindi pansinin ang bigat sa dibdib ko.

“Hindi ka pwedeng mag-isip ng ganiyan, Helena,” bulong ko sa sarili ko.

Dapat kontrolado.

Lahat.

Nagsimula ang lahat sa simpleng bagay.

Isang linggong hindi siya umuuwi sa oras.

Isang gabing hindi niya na ako tinanong kung kumain na ako.

Isang umagang hindi niya na ako tiningnan nang diretso sa mata.

At sa isang relasyon na matagal nang kulang sa init…

Ang maliliit na bagay na iyon ang unang senyales ng pagkamatay.

Pero hindi ako bobo.

Alam ko kung paano gumagana ang mga lalaki sa mundong ginagalawan namin.

Stress.

Business.

Pressure.

Ganiyan lagi ang dahilan.

At matagal ko nang tinanggap iyon bilang katotohanan.

Hanggang sa hindi na sapat ang mga dahilan.

Lumabas ako ng kwarto at dumiretso sa dining area.

Tahimik ang buong penthouse.

Masyadong tahimik para sa isang bahay na kasing laki nito.

“Good morning, Ma’am Helena,” bati ng kasambahay.

Tumango ako. “Nasaan si Gavin?”

Nagkatinginan sila sandali bago sumagot. “Umalis po siya kanina pa. May meeting po daw.”

Tumango ako ulit.

Syempre.

Meeting.

Palaging meeting.

Palaging trabaho.

Palaging dahilan para hindi umuwi ng maaga.

“Okay,” sabi ko lang.

Pero hindi ako umupo.

Hindi ako kumain.

Kasi alam ko ang totoo

hindi naman pagkain ang hinahanap ko.

Pagdating ko sa opisina ng De La Vega Foundation, agad akong sinalubong ng staff.

“Ma’am Helena, nandito po ang listahan ng bagong applicants for outreach.”

Kinuha ko ang folder.

“Review later,” sabi ko.

“Noted po.”

Nagpatuloy ako sa paglalakad papunta sa private office ko sa foundation wing.

Ito ang bahagi ng buhay ko na akin.

Hindi dahil sa apelyido.

Kundi dahil pinaghirapan ko ito.

Ang mga programang ito, ang scholarships, ang outreach projects ito lang ang lugar kung saan nararamdaman kong may kontrol ako sa isang bagay na hindi lang umiikot kay Gavin.

Umupo ako sa desk at binuksan ang laptop.

Sunod-sunod ang emails.

Sunod-sunod ang problema.

Sunod-sunod ang taong humihingi ng tulong.

At sa gitna ng lahat ng iyon…

Isang pangalan ang napadaan sa screen ko.

Elyse Valencia.

Huminto ang kamay ko sa pag-scroll.

Hindi ko alam kung bakit.

Consultant. Outreach program.

Simple lang.

Walang dapat bigyan ng pansin.

Pero may kung anong hindi ko maipaliwanag na init sa loob ng dibdib ko.

Hindi galit.

Hindi rin kaba.

Basta… pakiramdam na may hindi ako kontrolado.

At ayokong may hindi ako kontrolado.

“Ma’am?”

Napatingin ako sa assistant ko.

“May revisions po sa gala seating arrangement. May request po si Sir Gavin—”

“Anong request?” putol ko.

Nag-atubili siya. “May ililipat po siyang guest seating. Sa table niya po mismo.”

Tumahimik ako.

Isang segundo.

Dalawa.

“Sinong guest?” tanong ko.

“Hindi po naka-specify sa system. Pero may note po na… new consultant ng foundation.”

Hindi ko kailangan tanungin kung sino.

Alam ko na.

Elyse Valencia.

Tumayo ako.

“Send me the full guest list,” sabi ko.

“Ma’am, ngayon po?”

“Now.”

Hindi na siya umimik.

Lumabas siya agad.

At ako, naiwan sa gitna ng opisina na biglang pakiramdam ko ay mas malamig kaysa kanina.

May mga bagay na hindi mo kailangang makita para maramdaman.

At sa puntong iyon, naramdaman ko na ang unang crack.

Hindi sa kasal namin.

Kundi sa bagay na akala ko ay matibay ang posisyon ko sa buhay niya.

Pag-uwi ko ng hapon, wala si Gavin.

Syempre.

Tinanggal ko ang coat ko at itinapon sa sofa nang hindi iniisip kung maayos ba iyon.

Hindi ako ganito dati.

Hindi ako yung taong basta na lang nagagalit sa maliliit na bagay.

Pero nitong mga nakaraang buwan…

lahat ay maliit na bagay.

At lahat ay unti-unting sumisira sa akin.

Naglakad ako papunta sa bar at nagsalin ng wine.

Hindi dahil gusto ko.

Kundi dahil kailangan ko ng kahit anong magpapabagal sa utak ko.

Huminga ako nang malalim.

At doon, sa katahimikan ng bahay na ito, nagsimulang pumasok ang mga alaala.

Si Gavin noong una.

Hindi pa ganoon kalamig.

Hindi pa ganoon kalayo.

May mga gabi na hinahawakan niya ang kamay ko kahit walang kamera.

May mga sandali na hindi siya businessman—kundi lalaki lang na pagod.

Ako rin.

Hindi ako ganito ka-istrikto noon.

Hindi ako ganito kaingat.

Pero sa mundo namin, natutunan ko ang isang bagay:

Kung hindi mo hahawakan ang lahat, may kukuha niyan sa’yo.

At ayokong may kumuha sa kanya sa akin

Tumawa ako nang mahina sa sarili ko.

Irony.

Kasi mukhang matagal na pala siyang may kinukuha.

At hindi ko man lang napansin agad.

Tumunog ang phone ko.

Unknown number.

Hindi ko sinagot agad.

Second ring.

Third ring.

Sinagot ko.

“Hello?”

Sandaling katahimikan.

Tapos isang babae.

“Ma’am Helena?”

Malamig ang boses ko. “Sino ’to?”

“Ah… sorry po. Si Elyse Valencia po. From outreach—”

Pinutol ko siya.

“Anong kailangan mo?”

Sandaling natigilan siya.

“May schedule po sana akong meeting with Sir Gavin tomorrow regarding gala preparations. Pero kailangan po pala ng approval niyo sa seating arrangement—”

Humigpit ang hawak ko sa baso.

“Bakit ako ang tatawagan mo para kay Gavin?”

Tahimik.

“Ma’am, sabi po kasi—”

“Hindi mo kailangan ng approval ko para sa asawa ko,” putol ko ulit.

Mas mahinang katahimikan.

At sa katahimikang iyon, naramdaman ko ang unang tunay na bagay na hindi ko gustong maramdaman:

may koneksyon siya sa asawa ko na hindi na kailangang ipaliwanag.

“Gawin mo kung ano ang trabaho mo,” sabi ko malamig.

“Okay po, Ma’am Helena.”

Pinatay ko ang tawag.

At sa sandaling iyon…

hindi ko na alam kung bakit biglang nanginginig ang kamay ko.

Umupo ako sa couch.

Hindi ako umiiyak.

Hindi ako ganun.

Hindi ako yung babaeng bumibigay sa luha.

Pero may iba.

May mas masahol.

Yung pakiramdam na unti-unti kang pinapalitan, pero walang direktang sinasabi sa’yo.

“Helena.”

Napatingin ako sa likod ko.

Wala.

Syempre.

Walang Gavin.

Walang kahit sino.

Ako lang.

Pero narinig ko pa rin.

Parang echo ng pangalan ko sa loob ng bahay na matagal nang hindi na tahanan.

Tumayo ako at naglakad papunta sa bintana.

Tumingin ako sa lungsod.

Gaya ng ginagawa ko palagi.

Dito ko laging kinokontrol ang sarili ko.

Dito ko laging sinasabi sa sarili ko na kaya ko.

Pero ngayon…

iba na.

May bagong elemento.

Isang pangalan.

Isang babae.

Elyse Valencia.

At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon

hindi ko alam kung kaya ko pa bang panatilihin ang lahat sa lugar kung saan ko sila inilagay.

Huminga ako nang malalim.

“Hindi ko siya papayagan,” bulong ko sa sarili ko.

Hindi malinaw kung sino ang “siya.”

Si Elyse ba?

O si Gavin?

O ang sarili ko na unti-unti nang nawawala sa kontrol?

Sa likod ng perpektong imahe…

may babaeng matagal nang lumalaban.

At sa gabing iyon, sa katahimikan ng isang marangyang bahay

nagsimulang gumalaw ang isang bagay na mas delikado kaysa galit.

Takot.

At ang takot, kapag hindi mo napigil

nagiging simula ng pagkawasak.